Alphaville - Forever Young (1984)

Net geen 5 sterren, omdat het na sounds like a melody wat inkakt. Maar de eerste 8 nummers zijn zeer goed. Je wordt met het eerste nummer gelijk wakker geschud en wat volgt zijn 8 nummers die allemaal overtuigen. Wat ik net al zei, wordt het dan wat minder, maar zeer de moeite waard om aan te schaffen.

8 op de 10 zijn inderdaad erg goede platen. Zeer fijne muziek waar ik altijd positieve energie van krijg.

Beschouwde de plaat eerst als guilty pleasure, maar moet toch erkennen dat het een geweldig album is.

Dit is een geweldig album. Ik ken eigenlijk geen ander album van Alphaville, en kom er nu via deze site achter dat ze dus nog meer hebben gemaakt (ben wel nieuwsgierig).

Forever Young is een van de mooiste nummers ooit gemaakt naar mijn mening. Het laatste stuk met de trompetten (?) die hoog en laag door elkaar lopen is echt een geniaal mooi stukje!

Verder vind ik Summer in Berlin, Sounds like a meloy en Big in Japan erg leuke nummers.

ik vrees dat de trompetten uit computer / synthesizer komen

Ze hebben inderdaad aardig wat platen gemaakt welke allemaal wel van een behoorlijke hoge kwaliteit zijn

Dit is voor mij echt enorm jeugdsentiment. Mijn oudste broer had hier de LP van en ik luisterde als 9 jarige deze plaar erg veel.
Ontzettend 80's maar wel heel lekker. Fijne foute Duitse synthpop.

De wat onbekendere nummers zijn voor mij favoriet. In the mood, Fallen Angel, maar vooral A victory of love wat een heerlijk nummer. De opener is voor mij ook gelijk de uitsmijter

Ik moet nu ook zo lachen om dat duitse engels van de zanger Marian Gold (die waarschijnlijk iets van Werner Schöpfhauser heet, maar dat bekt niet zo lekker)

Dit album heeft een enorme hitpotentie. Behalve Big In Japan, Forever Young en Sounds Like A Melody waren er nog minimaal vijf andere single kandidaten.

A Victory Of Love en Summer In Berlin voorop!

Geweldig album. Er zit in mijn ogen geen zwak nummer tussen en het ligt allemaal ontzettend lekker in het gehoor. Hoewel ik eigenlijk alle nummers erg goed vind klinken, zijn Summer in Berlin, Fallen Angel en In the Mood mijn persoonlijke favorieten. 5*

Ik moet zeggen dat ik niks met Alphaville heb en Forever Young zelfs een niet leuk nummer vind. Maar Sounds like a melody is een trackje dat er wel tussenuit springt en ik wel kan waarderen.

Zo was The Jet Set trouwens de 4de single van het album.
Ga het binnenkort nog eens herbeluisteren.

Ik zoek trouwens al jaren de 7" versie van Sounds Like a Melody op CD.
Van medio eighties synthesizer strings kan ik namelijk niet genoeg krijgen.
De extended versie is trouwens heerlijk om van te smullen.

Was The Jet Set de vierde single? Dat wist ik niet.

De 7" van Sounds Like A Melody heb ik ook niet. Staat wellicht op een best of?

Dat eighties synths virus heb ik ook te pakken. Ongeneeslijk goed.
In dat kader zijn de albums van The Buggles ook een must (vooral het debuut...eigenlijk uit '79, maar vooruit....past perfect in het rijtje.

YouTube - Alphaville - Jet Set

Neen, dat is het hem nu juist.
Op die verzamelaar staat een remix van Sounds Like a Melody.

tja... YouTube - "Young Forever" Jay-Z | Mr. Hudson (OFFICIAL VIDEO)

1ste minuut moet je even skippen want daarin zit geen muziek.

Misschien komt het omdat ik de cd vanmorgen in een file draaide waar maar geen einde aan kwam, maar aan het einde van de (volledig door electronica/synthesizers beheerste) plaat was ik over het gebodene uiteindelijk ook maar magertjes positief.

Maar goed, laat dat eventueel een halve ster schelen.

De cd draait om een aantal sterkere nummers (Big in Japan, Sounds like a melody) maar kent met teveel andere tracks m.i. een te hoog gehalte aan compositorische bloedarmoede.

Het is ook veelzeggend, dat het na het succes van de genoemde singles ook commercieel gezien niet echt meer is gelukt, met Alphaville.

Net als hun collega's van A-ha (die dan nog wel een aantal jaren achtereen succesvol waren) heeft Aphaville mij ook een iets te hoog boyband gehalte, missen ze de volwassenheid van bijvoorbeeld ABC of de Human league, om in het genre te blijven.

Misschien dat als ik de plaat op een woensdagavond een keer probeer het aantal sterren nog stijgt, naar 3,5. Maar meer zal het zeker niet worden.

Nou nou... ABC volwassener dan a-ha? Een albumpje a-ha luisteren zou nog wel eens een mooie verrassing op kunnen leveren.

Ik hoorde een reclame op tv, wat een walgelijke bagger. Heel slecht gecovered. Maar goed, het geheugen van een gemiddelde top-40 liefhebber is ongeveer een week, dus niemand weet meer van wie het origineel is en denkt men 'goh, wat een leuk wijsje, doet me ergens aan denken, toch maar kopen dan." En binnen is zo'n artiest met (slecht) gejat werk.

Ik héb cd's van A-ha, maar ik kan ze inderdaad wel weer eens afluisteren.
Een cd als The Lexicon of love/ Beauty stab van ABC heb ik Alphaville en A-ha nog niet horen maken.

The Beauty Stab was al een stuk minder dan de eerste, en alles wat later kwam was nog minder. The Lexicon is imo ABC's single claim to fame.

En 1986 zat de eerste schijf een zeer regelmatig in de cd-wisselaar in de auto. Fijne muziek voor onderweg; en ook de tweede en derde van A-ha bevat een fatsoenlijk aantal prettige popsongs. Zou ik die eerste drie naast de eerste drie van ABC zetten, zou je je nog wel eens kunnen verbazen.

Dit album - ik heb 'em op vinyl - kan me amper een lp kant boeien; bij het wave/postpunk dagtopic is ie wel getypeerd als "wave Modern Talking style"en dat zegt m.i. genoeg.

Ik ging me aanvankelijk niet mengen in het debat.
Maar doe het nu toch even omdat ik het interessant vind.

A-ha linken aan Alphaville vind ik nog niet zo gek.
Beide groepen hanteerden medio jaren 80 een gelijkaardig synthpop palet.
Heel fijne inkleuring van de arrangementen.

A-ha vind ik echter compositorisch verfijnder dan Alphaville.
Al zijn de singles van beide bands netjes naast elkaar te leggen,
a-ha overtuigde me ook met het albumwerk ... consistenter.

ABC is een verhaal apart.
Dat zijn new romantics die ipv met white funkinvloeden
(Spandau Ballet en Duran Duran) de klemtoon legden op soul.
The Lexicon of Love is een bijzonder sterk album.

De stempel van producer Trevor Horn is medebepalend,
alsook de string arrangementen van Anne Dudley.
Beiden ook de breinen achter The Art of Noise.

Daarna ging het bergaf met de groep die uiteindelijk een duo werd.
De drummer ging aan de slag bij The Style Council: 80s soul revival.
Met Alphabet City (1987) was ABC toch weer even bij de les vond ik.

The Human League vind ik weer een ander verhaal.
Dat is old school synthpop met duidelijke new wave inslag.

Het debuutalbum van Alphaville bevat zoals bij de meest hitgroepen,
sterke hitsingles, een paar leuke albumtracks en iets te veel van hetzelfde.
Toch 4 sterren waard vind ik.

In hooflijnen ben ik het eens met de opmerkingen van Dazzler:

* The Lexicon .. was de eerste cd die ik ooit kocht en het is een bijzonder album, zeker door de productie van Trevor Horn. Ik heb nu weer op vinyl; en het blijft een prachtalbum as it stands - geen deluxe editie (dual disk) nodig
* De zang bij A-ha zet de band duidelijk af tegen Aplhaville; Morten Harkett is een betere zanger met een (hoorbaar) groter bereik
* de singles van Alphaville zijn ok; de rest is wat flets

On the whole is Alphaville voor mij te veel bubblegum. A-ha blijft ook in de rustigere nummers beter overeind - en zo'n cover als Crying in the Rain: zet me in de auto in een heftige regenbui (de ruitenwissers op max) en ik ga heftig meebrullen - wil je niet bij me in de auto zitten!

Ze zijn wat wisselend in kwaliteit, maar een album als Scoundrel Days of East of the Sun, West of the Moon is de boyband toch wel ver voorbij.

Toegegeven dat ik op mijn beurt de ABC-kennis nog wel iets verdiepen mag.

Gewoon niet vergelijken hier. Dit album is als debuutalbum zeer goed. Niet alleen de hitsingles, maar ook de rest. Er zijn maar weinig bands die dit voor elkaar krijgen. Ik heb wel eens het idee dat als er wat met teveel synthesizers worden gebruikt er automatisch minderwaardig over wordt gesproken als zijnde typische of gemakkelijke eighties sound. Dit is gewoon een heerlijke plaat, en qua compositie boven gemiddeld.

En of het nu lijkt op A-ha of ABC, prima om dat te bespreken, maar daar is misschien een ander topic voor.

Geef toe ... lastig hé om niet te vergelijken met andere bands.

En daar is toch ook helemaal niks mis mee.
Als je lekker gegeten hebt, zeg je toch ... het smaakte naar dit of dat.

Maar misschien bedoel jij gewoon: het smaakt naar meer.
Leuk, maar het laat de lezer wel wat in het ongewisse.

Een vergelijking is ook niet erg. Maar ik vond de laatste berichten teveel verwijzen naar ook ander werk van de bands waarmee wordt vergeleken en ook ander werk van Alphaville. Dat vind ik dan niet echt meer een vergelijking. Het gaat om deze plaat en in dit geval is dat een unieke plaat.

Is dit een verkapte open sollicitatie naar de rol van moderator? Of ben je altijd zo 'strak in de leer'?

Misschien is het aardig om eens op dit topic - new wave/postpunk album van de dag te kijken. Daar fungeerde deze plaat nl als dagalbum op 22/2. En in vergelijking tot echte wave-kneiters - blader gerust even terug - is dit imo nogal een flets werkje - en daarin sta ik echt niet alleen. Smaken verschillen en andere bands werden alleen genoemd om aan te geven dat er meer, bredere (interessantere?) sporen van wave naar pop lopen dan ddit Alphaville.

Een beetje verandering van spijs kan af en toe geen kwaad - tenzij je Alphaville-fundamentalist bent, maar dat lijkt me een met uitsterven bedreigde diersoort.

Op 80's party's hoor je vaak "Big in the Japan" of "Forever Young"; zelf vind ik "Nowhere Girl"(B-Movie) leuker en melancholieker.

Heerlijke discussie. Leuke vergelijkingen. Nodigt uit om ook een duit in het zakje te doen.

Alphaville vs Modern Talking?
Een gemene sneer richting de eerste, zo lijkt me. Qua Vidal Sasoon gahalte gaan ze gelijk op. Maar Modern Talking is tevens de zingende reclamespot voor tandpasta extra white en zonnebankcrème. Muzikaal wint Alphaville met een kilometer voorsprong, Een rijkere textuur, sterke melodieën, meer variatie. Het bubblegum smaakje proef ik ook, maar deze kauwgom gaat lekker lang mee.

Alphaville vs A-ha?
Die vergelijking snijdt hout. Twee synthpop bands met klassiek geschoolde toetsenisten en hitsingles die de populaire jaren '80 definiëren. Al hoor je dat Alphaville nog net in de eerste, en A-ha in de tweede helft van de eighties thuishoort.

Alphaville vs ABC?
ABC vind ik meer dan synthpop. Juist door die combi met die orkestrale strijkers en een flinke peut soul.

Alphaville vs Human League?
Ook een leuke wedstrijd. Dazzler omschrijft het mooi: "Human League is old school synthpop met duidelijke new wave inslag." Ik zie Alphaville dan weer meer als een Duitse variant op de new romantics.

Who's next?

@Sebas

1. Modern Talking: die term stamt niet uit mijn koker, maar is gebruikt op het 'dagtopic'. Idd je doet Alphaville ermee tekort; tegelijkertijd moet je ook de kracht van een Modern Talking niet onderschatten - het is heel herkenbaar, het is glad, tegelijkertijd een beetje campy, veel mensen vinden het leuk - maar aan mij is het niet echt besteed.

Dazz verwoordde het adequaat: Alphaville is meer voor de singles.

2. A-ha: daar zit ook een beetje Scandinavian Soul (melancholie, ruimtelijkheid) in.

3. ABC - hadden ze maar meer albums geaamkt als dat eerste; een uiterst fraai album; imo van de 4 hier genoemde bands het beste album.

4. Lastiger: Human League V1 ligt mij nader aan het hart, meer avantgarde, vernieuwender dan V2 - maar het geluid van Martin Rushent vermag ook wat. V1 is zeker geen synthpop; V2 wel, maar met wave-roots. In die tijd vink ik Heaven 17 (eerstetwee albums) beter.

Zou ik van een van de vier een album moeten weggeven, zou ik Alphaville weggeven of anders Human League - Hysteria (alhoewel The Lebanon wel een sterke song blijft).

Phil Oakey zingt trouwens zeer herkenbaar een duet mee, Symmetry, op de debuut-cd van Little Boots (2009).

Misschien dan nu vergelijken met Nena en Propaganda?

Nou, ik had beter mijn mond maar kunnen houden. Straks wordt ook nog de vergelijking gemaakt met Sandra!

Was haben sie gegen die Sandra oder die Sandra mit DJ Bobo?

Geben Sie uns mal Bescheid! Alle Jungs haben mal von Sandra geträumt!

Jawohl!