Alphaville - Forever Young (1984)

Ben dit album nu ook aan het draaien en het klinkt inderdaad wel gedateerd. Maar nummers als Big In Japan en Sounds like a melody klinken nog steeds goed. Maar de absolute klassieker is natuurlijk Forever young. Wat een ongelooflijk sterke plaat blijft dat toch. Die muziek, de stem.... Perfectie! En toen vond 1 of andere idioot het nodig om de plaat te verkrachten (dan heb ik het over Interactive die in 1994 een "vette" houseplaat ervan maakte...)

Voor zo'n sterk album vind ik de onderstaande berichten wat kort of brokkelig van structuur. Dit wil niet automatisch zeggen dat ik dat beter kan, maar wellicht is er sprake van even niet weten waar te beginnen.

Alphaville is min of meer het Duitse antwoord op de synthi-pop die in Engeland is ontstaan met bands als Ultravox, Depeche Mode en Orchestral Manoeuvres in the Dark. Zelf zeggen de bandleden te zijn beïnvloed door John Foxx, Roxy Music en Ludwig van Beethoven. De muziek van het Duitse trio ontstaat veelaal uit ruzie tussen de bandleden onderling. Door dit feit ontstaat een unieke sound die er positief uitspringt tussen al dat andere wat destijds uitkomt, en is het haast niet voor te stellen dat dit uit Duitsland komt.

De songs op dit album stralen allemaal warmte uit en tijdens het componeren en de productie ervan is men volgens mij steeds op de hoogte geweest: we hebben zilver in handen wat goud kan worden. De eerste single die van dit album wordt getrokken is Big In Japan en lukt het de groep om moeiteloos vele Europese hitparades binnen te komen. De volgende single is Sounds Like A Melody, waar ook de Deutsche Oper op meespeeld wat de song een symfonische meerwaarde geeft. Deze song evenaart moeiteloos het hit succes van zijn voorganger. Als laatste single wordt het wonderschone Forever Young op single uitgebracht. Dit is echt een song waar ik de rillingen van krijg, omdat er heel veel gevoel in zit en dat ondanks de gebruikte electronica.

Door wellicht wat kleine foutjes in de productie net geen meesterwerk, maar het blijft voor mij een tijdloos album, waarop te horen is dat Duitsers ook volwassen popmuziek kunnen maken. Jammer dat de opvolgers van dit gezelschap een stuk minder waren. Of is het zo: dat we te veel in watten zijn gelegd met dit album. Forever Young dus.

Duitsers en synthesizers. Op de een of andere manier is dat altijd al een logische combinatie geweest. Ergens tussen Kraftwerk en Modern Talking vinden we Alphaville. Tussen kunst en kitsch.

Al mogen we Forever Young rustig in de categorie elektronische kunst onderbrengen. Dit debuut uit 1984 is het klinkende Duitse antwoord op de Britse New Romantics. Bij Alphaville hoor je echo's van acts als Ultravox, Bronski Beat en Gary Numan maar ook uit de klassieke muziek gekaapte melodieën. Dat levert een bombastisch meesterwerkje op dat je als The Human League meets Beethoven zou kunnen omschrijven.

Met Big In Japan scoorden Marian Gold, Bernhard Lloyd en Frank Mertens in mei 1984 hun eerste superhit (nummer 2 in de Top 40). Het was een voorproefje van de later uitgebrachte LP. Melancholische pop met waanzinnig catchy melodieën, vormgegeven in een bedje van verslavende jaren '80 elektro. Big In Japan is één van mijn favoriete eighties singles; een hemelse melodie verpakt in neon en plastic.

Sounds Like A Melody was de volgende Top 10 hit en het bewijs dat elektronische muziek wel degelijk warm en mooi kan zijn.

En de derde single Forever Young staat vandaag de dag als klassieker in de boeken; een barokke ballade, theatraal gezongen tegen een muur van elektronische bombast. Denk aan Human van The Killers, maar dan tien keer beter.

Alphaville strooit op Forever Young met dit soort composities. Wat mij betreft waren ze allemaal voor een single release in aanmerking gekomen. Zoals A Victory Of Love, Summer In Berlin of To Germany With Love. Stuk voor stuk prachtige arrangementen met dat decadente jet set sfeertje. De jaren '80 dus.

Forever Young klinkt 25 jaar na dato nog steeds even fris en aanstekelijk.

Alphaville heb ik, net als velen met mij denk ik, leren kennen via 'Forever Young'. Geweldig nummer vind ik dat. Het lijkt me dan ook logisch dat je dan met dit album begint.

Wanneer de opener 'A Victory Of Love' begint, weet je meteen dat je met een jaren '80 album te maken hebt. Het is donker, de synthesizers zijn ruimschoots aanwezig en de invloed van Depeche Mode is duidelijk te merken. Later echter kom je er achter dat het toch echt Alphaville is. Het wordt 'vrolijker' en de typische stem die ook op 'Forever Young' te horen is komt weer naar boven. Prima nummer overigens dit, hoewel het een beetje cliché eindigt.

Volgens mij (en correct me if I'm wrong) wordt er op Summer In Berlin door iemand ander gezongen. Het is iets minder opgetogen en 'dansbaar' dan 'A Victory Of Love', maar het maakt het wel een beter nummer naar mijn mening. Het jammere is echter dat het op den duur een beetje gaat vervelen.

Dan is het tijd voor de eerste single en die begint meteen spannend. Net alsof je in een sci-fi film bent beland. En dat is wel een beetje de sfeer die het hele album uitstraalt. Een beetje futuristisch. Dit nummer staat echt een klasse hoger dan de twee voorgaande nummers (hetzelfde geldt overigens voor 'Sounds Like A Melody en 'Forever Young'). En dat is eigenlijk wel een beetje de reden waarom het album maar 3,5* krijgt van me. De singles die zijn uitgebracht zijn echt van een grote klasse, maar de rest van de nummers blijven daar dan ook ver bij achter.

'To Germany With Love' is daar een voorbeeld van. Het begint allemaal weer hoopgevend. En ookal is het basloopje best vermakelijk, het heeft het niet. Het mist iets, misschien wel die hitgevoeligheid, ik weet het niet. Er wordt in ieder geval genoeg afgewisseld en het zit ook goed in elkaar, maar het raakt me niet.
Dit geldt ook voor Fallen Angel. Alhoewel het geheel hier meer kan waarderen. Het is weer lekker vrolijk, simpel. En dat is hoe ik Alphaville wil horen. Later vervalt het nummer echter jammer genoeg een beetje in clichés en zakt mijn waardering voor het nummer totaal in elkaar.

Maar dan, het moment waarop ik heb gewacht. Forever Young! Het blijft een geweldig nummer. Het heeft gewoon iets. Het is totaal anders dan de andere nummer. Het heeft een ingetogen 'air' over zich heen en grijpt me gewoon bij de strot! En ja, de synths-solo aan het einde van het nummer maakt het geheel gewoon compleet af, niks meer aan doen!

Helaas vervallen we daarna weer in clichés en voor mij is 'In The Mood' verreweg het slechtste nummer van het album. Het is clichématig en een typisch voorbeeld van waar het met de muziek in de jaren '80 fout ging/kon gaan. Jammer, want het haalt het niveau wel erg omlaag.

Gelukkig is deze domper maar van korte duur, want dan is het tijd voor weer een nummer van het kaliber 'Big In Japan', namelijk 'Sounds Like A Melody'. Ik heb de extended versie op 12” en ik moet zeggen dat dat toch wel iets toevoegd. Deze versie voldoet echter ook zeker aan mijn behoeftes. Weer een heerlijk vrolijk en goed nummer.

Lies en The Jet Set spreken me dan weer iets minder aan. Het is niet slecht en het is niet goed, een beetje nietszeggend eigenlijk. En dat is jammer. En eigenlijk is dat ook typerend voor het hele album, ik wordt er niet warm of koud van (afgezien van de singles dan). En dat brengt me dan ook op een score van 3,5*.

Bij de darkwave stroming wordt vaak Depeche Mode als voorbeeld genoemd.
Ik geef toe; ook ik noemde ze vaak als voorbeeld voor bands als Deine Lakaien en Pink Turns Blue.
Als ik dan nu A Victory of Love en Summer In Berlin hoor, moet ik tot de conclusie komen dat Alphaville zeker tot belangrijk voorbeeld genoemd kan worden.
Misschien liggen de roots dichter bij het thuisfront dan verwacht.
Alphaville is vooral bekend door de wat vrolijker klinkende deuntjes als Big In Japan en Forever Young.
Sounds Like A Melody laat al een stuk duister geluid horen.
Natuurlijk zal het zo zijn dat ze naar Depeche Mode, Human League en Yazoo hebben geluisterd, maar ik hoor genoeg eigen kwaliteit in het geheel terug.
Dan kun je de Neue Welle natuurlijk ook vermelden.
Maar ook Neue Welle is zeer breed.
Volgens mij had elk land begin jaren 80 wel hun eigen New Wave cultuur.
België, Australië, en ook Nederland zette zich tevens op de kaart.
Alphaville klonk net als Propaganda erg internationaal.
Die laatste kreeg echter de nodige hulp vanuit Engeland.
Hoor je dan Big In Japan, dan hoor je ook elementen van Italodisco.
Dus het vermogen om aansluiting te vinden tot het commerciële gebeuren bezaten ze ook.
Hebben we hier dan te maken met een gedateerd, achterhaald product?
Ik denk van niet.
Nog steeds klinkt het verfrissend genoeg.

FOREVER YOUNG

Kan je geloven dat ik dit album een paar weken geleden voor het eerst grondig heb beluisterd?
Goed, ik kende de helft van het album (de vier singles en A Victory of Love) en die rechtvaardigden
de 4* sterren ruimschoots. Maar het was toch even bang afwachten of ik bij dat aanvoelen zou blijven.

Bij de vier singles hoort uiteraard Big in Japan
waarmee het Duitse trio een stevige top 3 hit scoorde in de Benelux.
Enkel I Want to Break Free van Queen kon hen in de lente van 1984 van de top houden.

Big in Japan valt op door het ongewone ritme,
en krijgt juist daardoor een meer strijdvaardig, oosters geluid.
Mooie zanglijn, catchy refrein en uiteraard een gong om af te sluiten.

Politiek verantwoord ook. Want het land van de rijzende economie
was medio jaren 80 een issue. Hong Kong, Japan, de nieuwe beurzen.

De heren van ABBA hebben goed geluisterd toen ze One Night in Bangkok schreven.

Alphaville is een opvallende, Duitse synthpop band
die in de vaart der Neue Welle bewust koos voor een Engelstalig repertoire.
Een trio ook, terwijl we toen vooral de synthpop duo formule uit de UK gewoon waren (*).

Met het wervelende Sounds Like a Melody haalde Alphaville
in de zomer van 1984 opnieuw nipt de Benelux top 10. De extended versie
van dit met pizzicato synths opgedirkte dansnummer is een absolute aanrader.

Maar de meesten kennen Alphaville van de titelsong en derde single.
Forever Young is een ballad die vandaag nog steeds overeind blijft omdat hij
tekstueel klinkt als een testament van de jaren 80 generatie, waar ik zelf ook toe behoor.

Forever Young kende een paar jaar later een revival omdat het de US charts haalde
en bleef daardoor langer in de aandacht en op de radio dan zijn hitstatus doet vermoeden.

In de winter van 1985 verscheen tenslotte Jet Set in een nieuwe versie (zonder lidwoord)
op single, na het vertrek van Frank Mertens. Maar de albumversie vind ik toch net iets beter.

A Victory of Love opent het album weliswaar op sfeervolle wijze.
Het nummer is ook op verzamelaars te vinden, al vind ik de song niet zo overtuigend.
En daar hoor ik de achilleshiel van Alphaville. Hitpotentie zat, heerlijke synth arrangementen,
voldoende sfeer, maar als song blijven de composities niet altijd even stevig nazinderen.

Summer in Berlin had misschien zelfs meer potentie als instrumental.
Als Marian Gold zich in de lagere, vocale regionen beweegt, wordt zijn stem dunner.
To Germany with Love haakt zich vast op een funkbeat en geeft het album meer kleur.

Het enige nummer dat het niveau van de vier singles haalt is Fallen Angel.
Dat neemt je toch weer lekker mee in een heerlijk refrein en een mooi arrangement.
In the Mood en Lies klinken meer als niet onaardige albumvullers.

De sound van Alphaville doet meermaals denken aan die van het Noorse a-ha.
Vinnige uptempo synthpop wordt afgewisseld met sfeervol midtempo of ballade werk.
De zanger van a-ha is echter veel sterker en hun composities wortelen meer in de poptraditie.

Maar deze eerste van Alphaville kan je probleemloos naast het debuut van a-ha leggen.
Europop met een melancholische toets. A-ha ging daarna nog een aantal albums stevig door.
Alphaville zocht na sterke singles als Dance with Me en Jerusalem naarstig naar een nieuw geluid.

Een geluid dat ze nooit echt gevonden hebben, maar er wordt nog steeds muziek gemaakt
in eigen beheer. Een trouwe schare fans (een blik op hun website volstaat) bleef hen daarbij trouw.

3,5* zou objectiever zijn, maar een halfje erbovenop voor het jeugdsentiment.

(*) edit: Ik moet er plots aan denken dat Bronski Beat een trio was
en dat ook Yello (weliswaar niet Brits) oorspronkelijk als trio gestart is.

Forever Young was een van de eerste platen die ooit aanschafte. Ik zal een jaar of 15 zijn geweest en ik heb het destijds niet echt als een gelukkige aankoop beschouwd. Ik kocht de plaat puur en alleen vanwege Forever Young en Big in Japan, maar de rest kon me op dat moment nauwelijks bekoren. Ik was in die tijd meer geinteressseerd in alternatieve rock en heavy metal en deze plaat was een wat vreemde eend in mijn collectie. Jarenlang heeft Forever Young liggen verstoffen in mijn collectie, maar een jaar of vijf geleden heb ik het – aangewakkerd door mijn steeds groter wordende interesse in 80’s new wave – een nieuwe kans gegeven.

En warempel... de plaat liet op mij een veel betere indruk achter dan in mijn tienerjaren. Het epische Sounds Like a Melody is met haar veelvuldig gebruik van synths een mooi tijdsbeeld, maar klinkt tegelijkertijd nog steeds verfrissend. Ook het wat donkerder klinkende A Victory of Love is een hoogtepunt voor mij, maar eigenlijk bevat dit album geen echte missers. Zelfs Lies, hier op MusicMeter slechts door één persoon aangevinkt als favoriete track, laat een prima indruk op mij achter.

Forever Young zal geen vijf sterren krijgen van mij of een top 10 beoordeling. Het is evenmin een album dat ik vaak opzet, maar van tijd tot tijd doe ik dat wel met alle plezier. En het stelt me nooit teleur. Achteraf ben ik blij dat ik deze plaat nooit van de hand heb gedaan: 4*