Alphaville - Forever Young (1984)

Kijk eens aan ... geselecteerd voor ons spelletje ...

Muziek >> Muziekgames >> Greatest Hits of 1984 !

Kan Alphavilles Forever Young zich eens meten
met de meest favoriete platen van 1984 op deze site.

Big in Japan, Sounds like af melody en Forever Young vind ik nog steeds mooie liedjes, uit een periode dat duitse bands het vrij aardig deden in de hitparades buiten eigen land.

8 van de 10 goed, snowblood? Reken maar dat al de 10 nummers heel goed zijn. Ik heb de hele CD thuis in mijn platenkast liggen en ik draai hem nog regelmatig. Ik heb het album zelfs op vinyl.

Heb ik toch nog iets aan Jay-Z's Forever Young gehad. Kom ik via dat nummer bij Alphaville, en wat blijkt: het is een 80s band. Ach je hoort het eigenlijk al aan het nummer van Jay-Z, maar ik heb nu het album een aantal keer beluisterd, en het is zeker wel een goed album. Ik hou heel erg van de 80s sound dus ik ben blij dat ik dit ontdekt heb.

Ik heb echt iets met de jaren 80 pop muziek. Een nummer als To Germany With Love is toch ook zo'n geweldig nummer, en zo staan er meerdere op. Heerlijk album. Kan iemand mij vertellen of hun andere albums ook zo goed zijn als deze?

Stuur dazzler een P.M.
Ik weet dat hij de overige albums ook kent.

Mijn naam is geen dazzler, maar de opvolger "Afternoons in Utopia" vond ik tegenvallen. Mede hierdoor ben ik gestopt met het volgen van Alphaville.

Jammer vind ik dat, want dit eerste album vind ik wel erg goed. Maar ja er is nog genoeg uit die tijd, dat ik nog niet ontdekt heb.

Als ik je wat mag aanraden, probeer eens aan de eerste twee albums van New Musik te komen. Heerlijk frisse electro pop.

New Musik - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Het einde van 'Forever Young' is in mijn optiek behoorlijk afgekeken, zo niet gecovered, van Pachelbel's "Canon". Niet dat ik het erg vind dat een klassiek stuk in een popnummer is verwerkt... Integendeel! Maar ik wil het toch wel even zeggen.

Salvation is ook erg goed, de comeback plaat welke net in de winkels ligt Catching Rays on Giant is helemaal briljant!

Forever Young is echt een prachtig nummer, maar het zou zoveel beter uitgevoerd kunnen worden. Ik vind op deze versie de stem en manier van zingen bijzonder storend, te zeikerig. Eigenlijk zou iemand hem een keer heel mooi moeten coveren, dan zou ik er echt van kunnen genieten, want het zou zo'n geweldig nummer kunnen zijn. (Vind ik dan, natuurlijk zijn er zat mensen die deze versie erg mooi vinden ).

Axel Rudi Pell heeft dat een keer gedaan. En wel met niemand minder dan Jeff Scott Soto achter de mic.

ik moet zeggen dat ik deze uitvoering prima vind. zeker de stem vind ik echt gemaakt voor het nummer.

Kwam vandaag weer ergens "In The Mood" tegen. Wat een geweldig nummer is dat! Het album een paar keer geluisterd en kom eigenlijk geen zwakke track tegen. Heerlijke pop.

Voor mij het beste album van 1984 alle10 nummers zijn geweldig. Er zijn niet veel albums met een 100% score.
Enige kritiek is dat het album niet tijdloos is, maar welk album is dat eigenlijk wel?

Wow, wat een eerste kennismaking. Geen eerste kennismaking met Alphaville. want Forever Young kende ik natuurlijk al. Eerst vond ik het maar een doorsnee nummer, maar later zag ik ook daar de schoonheid van in. Ik vind het echter wel een beetje een rare eend tussen al deze nummers. Ook Big In Japan hoort inmiddels al een tijd tot mijn favorieten en staat inmiddels steevast in mijn top 50 beste nummer. Ironisch genoeg kende ik al die tijd alleen de single-edit. Vandaag heb ik voor de eerste keer pas de albumversie gehoord.
Sounds Like a Melody leerde ik een tijdje geleden kennen via de MuMe Ladder en was gelijk verliefd. Echter heb ik het nummer al een tijd niet meer gedraaid. Daar komt na vanavond zeker verandering in!

3 supernummers, dus dit album kon niet meer stuk zou je zeggen. Wat bleek, dit was beter dan ik ooit had verwacht. Het gemiddelde doet totaal geen eer aan de prachtige muziek die hier gemaakt is. Elk nummer is raak en als ik nu een cijfer zou moeten geven, zou het een 5,0* zijn, denk ik.

Nou, vooruit, één klein minpuntje. Lies hoort niet echt op een 5,0*-album. Eerder op een 4,5*-album.

Wow wat blijft Forever Young toch een Lekker nummer zeg

Probeer dit Rational Youth - Cold War Night Life (1982) maar eens, net effe puntiger, strakker en beter. Doet af en toe aan Depeche Mode meets Visage, meets Kraftwerk denken.

Blijft zeker een mooi nummer,na 27 jaar kan ik hier nog steeds kippenvel van krijgen

Op deze van Alphaville staan ook veel sterke nummers op als A Victory Of Love, Summer In Berlin, To Germany WIth Love en Sounds Like A Melody.

En Mjuman bedankt voor de link van Rational Youth. Erg mooie muziek. Misschien kan je ook ergens mee helpen. Ik had vroeger op de MC met muziek van Eurythmics ook een single uit geloof ik in 82 van een bandje die veel van Depeche Mode weg had. De muziek was alleen wat rauwer. Weet jij wie ik bedoel? De info is wat sober. Maar helaas. Ik had eigenlijk gehoopt dat Rational Youth de betreffende band zou kunnen zijn.

Debuut van Alphaville pakt me niet helemaal. Forever Young en Sounds Like A Melody zijn geweldige songs. Summer In Berlin en To Germany With Love zijn ook goede nummers. Bij andere songs heb ik 't 'net-niet' gevoel. Toch 3,5*

Ik heb een Alphaville probleem dat me al jaren bezig houdt.

Mijn vinyl singletje van Sounds Like a Melody klinkt veel leuker
dan eender welke versie ik tegenkom op eender welke Alphaville verzamelaar.
Het is vooral hoorbaar in de drums (en de strings) die op vinyl veel strakker klinken.
De compilatie cd versies lijken geremixt met meer echo in de drums.

Op wikipedia lees ik dat de single een andere versie had dan de album versie.
Nu bezit ik (shame on me) hun debuutalbum nog niet op vinyl of cd (enkel mp3).
En ik hoor niet veel verschil tussen mijn single (met fade out) en de albumversie.

Wel heb ik alle 12" singles van de vier hits.
En die 12" versie van Sounds Like a Melody is zo goed,
maar klinkt productioneel wel weer zoals mijn vinyl singletje.

De kans is klein dat iemand Alphaville nerd genoeg is om hier wat klaarheid in te scheppen.
Maar je weet maar nooit op MusicMeter.

Die 12 inch heb ik ook (de enige van dit album, voor de rest heb ik de gewoner 7" singles). Ik zou eens op het label moeten kijken of er daar nog iets opstaat dat duidelijkheid schept, maar volgens mij was die single-versie inderdaad een iets andere mix, al maakt het op het eerste gehoor weinig uit. Hoewel, de 12 inch versie is natuurlijk wél een stuk langer (en dus lekkerder) dan de albumversie.

Volgens mij had de 7" versie van Big in Japan ook een wat ander intro dan de albumversie. Ik neem aan dat dat ook voor de 12" geldt. Het wordt eigenlijk tijd dat er van deze eighties-klassiekers gewoon eens een deluxe-versie verschijnt, aangevuld met alle verschillende mixes. Die eer is al zoveel andere albums te beurt gevallen, waarom deze niet?

Ik had deze al jaren in de kast staan, zowel op LP als op CD, maar ben pas recentelijk méér van Alphaville gaan ontdekken. Hun hierna volgende platen Afternoons in Utopia en The breathtaking blue heb ik onlangs voor 5 euro 't stuk aangeschaft. En die zijn bijna net zo mooi als deze. Hooguit wat onevenwichtiger (want op dit album is werkelijk elk nummer goed), maar de uitschieters van die albums kunnen zich meten met het niveau van de beste tracks van Forever young.

Ik zowel het singletjes (Sounds & Japan) alsook de lp's van Alphaville (de eerste 2). Maar of Big In Japan een andere versie is, daar had ik nooit zo opgelet. Je had altijd van die Radio edit versies..Dus ik weet eigenlijk niet zo het verschil.

Oh single versie is een stuk korter. Zal toch wel voor de radio ingekort zijn.

Ik vond de B-sides van beide singles ook heel erg leuk. Vooral de The Nelson Highrise

Ik ben er nu naar de single Big In Japan aan t luisteren. Ja hij klinkt anders.

Da's waar ook, volgens mij hadden de singles ook B-kantjes die niet op het album staan. Al kan ik me niet herinneren of die echt de moeite waard waren. Kortom, genoeg materiaal voor een deluxe-versie, lijkt me.

Bij de darkwave stroming wordt vaak Depeche Mode als voorbeeld genoemd.
Ik geef toe; ook ik noemde ze vaak als voorbeeld voor bands als Deine Lakaien en Pink Turns Blue.
Als ik dan nu A Victory of Love en Summer In Berlin hoor, moet ik tot de conclusie komen dat Alphaville zeker tot belangrijk voorbeeld genoemd kan worden.
Misschien liggen de roots dichter bij het thuisfront dan verwacht.
Alphaville is vooral bekend door de wat vrolijker klinkende deuntjes als Big In Japan en Forever Young.
Sounds Like A Melody laat al een stuk duister geluid horen.
Natuurlijk zal het zo zijn dat ze naar Depeche Mode, Human League en Yazoo hebben geluisterd, maar ik hoor genoeg eigen kwaliteit in het geheel terug.
Dan kun je de Neue Welle natuurlijk ook vermelden.
Maar ook Neue Welle is zeer breed.
Volgens mij had elk land begin jaren 80 wel hun eigen New Wave cultuur.
België, Australië, en ook Nederland zette zich tevens op de kaart.
Alphaville klonk net als Propaganda erg internationaal.
Die laatste kreeg echter de nodige hulp vanuit Engeland.
Hoor je dan Big In Japan, dan hoor je ook elementen van Italodisco.
Dus het vermogen om aansluiting te vinden tot het commerciële gebeuren bezaten ze ook.
Hebben we hier dan te maken met een gedateerd, achterhaald product?
Ik denk van niet.
Nog steeds klinkt het verfrissend genoeg.

Als er voor mij twee europop groepen qua muzikale tekstuur
in elkaars verlengde liggen dan zijn het gek genoeg Alphaville en a-ha.

Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik dit album nog nooit een eerlijke kans heb gegeven (ik ken
maar vijf nummers van deze plaat uit het hoofd) om die donkere kant te horen waarover deric schrijft.

Heel jammer dat er van Alphaville geen echte hitsingles verzamelaar bestaat
die de originele versies (en dus geen latere remixen) compileert ... het wachten duurt voort.

Aan A-ha heb ik tijdens het schrijven ook aan gedacht.