The Cure - Seventeen Seconds (1980)

mijn stem
4,12
868 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Fiction

  1. A Reflection (2:09)
  2. Play for Today (3:39)
  3. Secrets (3:19)
  4. In Your House (4:06)
  5. Three (2:36)
  6. The Final Sound (0:52)
  7. A Forest (5:55)
  8. M (3:03)
  9. At Night (5:54)
  10. Seventeen Seconds (4:01)
  11. Cult Hero - I'm a Cult Hero * (2:59)
  12. Cult Hero - I Dig You * (3:25)
  13. Another Journey by Train [Home Demo] * (3:12)
  14. Secrets [Home Demo] * (3:40)
  15. Seventeen Seconds [Live 1980] * (3:59)
  16. In Your House [Live 1980] * (3:32)
  17. Three [Studio Alt Mix] * (2:45)
  18. Cult Hero - I Dig You [Live 1980] * (3:36)
  19. Cult Hero - I'm a Cult Hero [Live 1980] * (3:21)
  20. M [Live 1980] * (2:56)
  21. The Final Sound [Live 1980] * (0:26)
  22. A Reflection [Live 1980] * (1:39)
  23. Play for Today [Live 1980] * (3:46)
  24. At Night [Live 1980] * (5:37)
  25. A Forest [Live 1980] * (6:28)
toon 15 bonustracks
totale tijdsduur: 35:34
591 BERICHTEN 10 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Telamon
4,5
0
Moest bij het beluisteren van dit album denken aan de eerste versie van A Forest die ik ooit tegen kwam op youtube (welke werd aangekondigd als At Night): A Forest

avatar van the viking
5,0
0
IllumSphere schreef:
Weet er iemand trouwens welke nummer ook klinkt als het begin van Play for Today ? Het is iets typisch jaren '80, want dat nummer dat ik toch maar niet meer kan herinneren komt ook uit deze tijd.


De mosterd is inmiddels verzuurd maar het doet mij aan Maniac van Michael Sembello denken.Of eigenlijk is het omgekeerd dus.Seventeen Seconds staat op plaats 1 in mijn virtuele top 10 albums aller tijden inmiddels.

avatar van Franck Maudit
 
0
Het valt me op hoe ik met ouder worden dit album steeds meer begin te waarderen. We zijn altijd al goeie vrienden geweest hoor, laat daar geen twijfel over bestaan. De no-nonsense aanpak op dit album krijgt me hoe dan ook steeds meer in z'n macht. Geef toe, veel tierlantijntjes zijn er op dit minimalistische werk niet te vinden. De muziek klinkt zoals het hoesje eruit ziet. Kaal, met eerder kleurallusies dan manifestaties. Misschien kan je het vergelijken met een kleurboek: Seventeen Seconds biedt me een raster waarbinnen ik mijn eigen creativiteit naar hartelust mag uiten. Dat is dan ook 1 van de grote pluspunten aan deze klassieker: alle nummers prikkelen enorm mijn verbeelding.

Er hangt ook zo'n stiekeme sfeer rond deze tweede telg van The Cure. 's Nachts lekker rondsluipen, mensen gadeslaan vanuit donkere hoekjes, een onbenoemde angst die zich door het spel der schaduwen van jou meester maakt, ...
Ik houd er wel van. Die instrumentale nummers kan ik trouwens ook heel goed smaken, The Cure had van mij nog meer gelijkaardige nummers mogen maken. Dit concept hebben ze eigenlijk nooit meer herhaald, best jammer.

Als u me nu wilt excuseren. Ik moet nodig rondsluipen.
Misschien speel ik zelfs wat met de wijzertjes van de klok, de nacht is nog jong

avatar van gigage
4,0
0
Bij die bonustracks heb ik I dig you maar aangevinkt. Toen ik die voor het eerst hoorde dacht ik dat ik naar Bad Manners (wie kent ze nog) zat te luisteren. De scheurende gitaarpartij onder die song is dan ook niet des Cure's zoals op deze Seventeen seconds. I dig you, you dig me We dig each other That's groovy, oh yeah I Zo vrolijk heb ik ze nog niet gehoord

avatar van Robertus
4,0
0
Franck Maudit schreef:


Er hangt ook zo'n stiekeme sfeer rond deze tweede telg van The Cure. 's Nachts lekker rondsluipen, mensen gadeslaan vanuit donkere hoekjes, een onbenoemde angst die zich door het spel der schaduwen van jou meester maakt, ...
Ik houd er wel van. Die instrumentale nummers kan ik trouwens ook heel goed smaken, The Cure had van mij nog meer gelijkaardige nummers mogen maken. Dit concept hebben ze eigenlijk nooit meer herhaald, best jammer.


Beter had ik het niet kunnen verwoorden. Dit album is geniaal in zijn onderbuikgevoel en minimalisme. In de tekst van A Forest komt dit ook heel sterk naar voren: Geplaagd worden door een fata morgana, een illusie. Toch is de angstige droom nog niet angstig genoeg om uit wakker te worden...Een zeurend, aanhoudend, ietwat vreemd, angstig gevoel waar je niet je vinger exact op kan leggen. In A Forest komt dit ook in de tekst naar voren, maar alle songs hier, ook zeker de instrumentals houden dat gevoel perfect vast. Play For Today en M zijn dan weer wat aardser en lijken eerder te handelen over teleurstelling in de liefde.

Seventeen Seconds is als geheel nog geen meesterwerk, maar als je het in de context ziet van vier broekies van ongeveer 19-20 jaar, met een duidelijke leider (Smith) en duidelijke visie is dit, zeker in vergelijking met de voorganger, toch al een klein wonder.

Een zeer spraakmakend en bijzonder album, met een overduidelijke eigen smoel. En ik zet hem nog steeds graag op!

avatar van TEQUILA SUNRISE
5,0
0
Gisteravond weer eens herbeluisterd, blijft een geweldig album.
Minimalistisch is een juiste omschrijving en de plaat geeft je een troosteloos gevoel maar In Your House , A Forest & At Night horen mijns inziens tot het beste werk van de band.

avatar van Snakeskin
5,0
0
voor mij nog altijd de ultieme Cure plaat. Beter hebben zij niet gemaakt.

avatar van Hakuna
4,5
0
Snakeskin schreef:
voor mij nog altijd de ultieme Cure plaat. Beter hebben zij niet gemaakt.


Voor mijn trouwens ook, samen met het iets toegankelijkere ''The head on the door' . Het was het optreden op Pinkpop 1986 die de doorslag gaf destijds dit album te kopen en The Cure min of meer te blijven volgen tot eind jaren '80.

5,0
0
Zag the Cure in het Zuiderpark (Rotterdam) begin 1980 of eind zeventiger jaren samen met o.m. Fischer Z. Later kwam de LP bespreking op de radio nummer voor nummer door: Wim van Putten of Ad Visser. Sindsdien ben ik L E I P van the Cure

avatar van Rudi S
4,5
0
Neal Peart schreef:
Zag the Cure in het Zuiderpark (Rotterdam) begin 1980 of eind zeventiger jaren samen met o.m. Fischer Z.


Goed geheugen
New pop 1979

avatar van orbit
4,5
0
Snakeskin schreef:
voor mij nog altijd de ultieme Cure plaat. Beter hebben zij niet gemaakt.


Niet mee eens, maar dat moge bekend zijn

avatar van Leeds
5,0
0
orbit schreef:
(quote)


Niet mee eens, maar dat moge bekend zijn


Natuurlijk, die eer is voor Pornography!

avatar van davevr
5,0
0
Leeds schreef:
(quote)


Natuurlijk, die eer is voor Pornography!


Nee Nee Deze wint met fotofinish

avatar van steve harris
5,0
0
ik hoorde seventeen seconds nu net en het was alsof ik hem weer voor het eerst hoorde met die heerlijke fenderbass

avatar van bikkel2
4,5
3
Fraaie plaat.

The Cure weet op een sobere maar uiterst effectieve wijze, de songs uitstekend over te brengen.
Het is een echte sfeerplaat geworden, waar de new-wave zonder al te veel overbodigheid zijn weg weet te vinden.
Ooit wel geprobeerd met The Cure, maar vond het toen nogal deprimerend geneuzel.
Ach, zo zie je maar weer hoe het kan veranderen.
Robert Smith hoef ik echter geen 2 albums achter elkaar te horen, maar zijn vocalen passen wel opvallend goed in het geheel.
Nette drums, zonder echte fills, effecten, gitaren die lekker doorlopen en wat was de basgitaar belangrijk in dit type muziek.
Je hoort het echt overal prominent in deze periode. Joy Division, The Sound, Simple Minds, XTC, Talking heads...allemaal voorzien van prima basgitaristen.

Van begin tot het einde een constant goed niveau.
Een donker, maar aanstekelijk kabbelend geheel.
Steevast boeiend en met A Forest en de geweldige afsluiter, tevens titelsong, geheid twee klassiekers in de gelederen.
Een toch nog aangename nieuwe kennismaking.
Terecht ook hoog gewaardeerd.

avatar van fatima
4,0
0
Neal Peart schreef:
Zag the Cure in het Zuiderpark (Rotterdam) begin 1980 of eind zeventiger jaren samen met o.m. Fischer Z. Later kwam de LP bespreking op de radio nummer voor nummer door: Wim van Putten of Ad Visser. Sindsdien ben ik L E I P van the Cure


Hier de setlist van dat optreden en een stukje beeld: http://www.cure-concerts.de/concerts/1979-09-09.php


avatar van Alicia
4,5
1
Zag ineens een hele rij The Cure in m'n overzicht staan... wat leuk en ik dacht... ik ga deze oude helden weer eens een zwieper geven. Dit album was mijn eerste kennismaking met de woest aantrekkelijke Robert Smith & Co en hoewel net even wat "minder" dan 'all time' favoriet Pornography, Seventeen Seconds blíjft een album om je leven lang te koesteren.

avatar van Castle
4,5
0
Ook voor mij was dit album als 12 jarige mijn eerste kennismaking, hele dagen a forest uit de speakers en later nam ik ook tijd voor de rest van het album.
Wat voelde ik mij de king van de klas, ik luisterde muziek die zij niet konden, ja want zij luisterden naar Doe Maar of ACDC/ IronMaiden... Snel verder gaan snuffelen naar dat curieuze bandje

avatar van Lontanovicolo
4,5
0
Voor mij hun allermooiste, maar ieder zijn keuze. Ze hebben een prachtig ouvre.

avatar van vigil
4,5
3
Je hebt van die vervelende op MuMe overgehypte bands waarvan je stiekem toch eigenlijk gewoon wel alles (op een paar latere albums na) wel in de kast heb staan maar die je gewoon te weinig draait omdat het nu eenmaal een vervelend MuMe overgehypt bandje is.

Dat dit soms niet helemaal terecht is blijkt wel met The Cure. Die hebben toch wel een paar hele fijne platen gemaakt. Daar kom je dan weer achter omdat twee niet nader te noemen mannen zo nodig een Top 200 moeten presenteren.

Het album trapt met een verder niet heel nodig maar toch typisch en ook wel fijn The Cure werkje. Een instrumentaal intro van twee minuten met daaropvolgend een soort van mini-klassieker Play for Today. Zoals eigenlijk op heel plaat is de samenwerking tussen de op moment nieuwe kracht Simon Gallup en Laurence Tolhurst in perfecte balans zodat Robert Smith zijn gitaargetokkel kwijt kan. Een relatief vrolijk huppelend nummer. Het daarop volgende Secrets is eigenlijk een beetje het zelfde idee dan de voorganger enkel dan (wederom) zo goed als instrumentaal. Een mooie opmaat naar het erg sterke In Your House. Smith zijn zang zit achterin de mix en klinkt erg mysterieus. De basloopjes van Gallup zijn fenomenaal en het ondersteunende toetsenwerk van kortstondig lid Matthieu Hartley simpel maar doeltreffend. De heldere drumslagen doen de rest. Dan zitten we met Three al weer op aan het einde van de eerste helft. Het nummer is extreem minimalistisch en zie ik meer als een tussendoortje/intermezzo dan als een echte track.

De tweede helft wordt afgetrapt met The Final Sound (qua titel een perfecte afsluiter). Wederom meer een soort van intro die een beetje de sfeer moet neerzetten voor de rest van het album. Dan volgt de echte klassieker van dit album. Het ultieme Jiskefet nummer ( LiveLeak.com - Jiskefet Plays With Custard (Music: The Cure, A Forest). ) en misschien wel het meest gelaagde nummer van de plaat. Het intro en outro zijn briljant en de rest er tussen stiekem toch ook wel waanzinnig. Een nummer wat bijna 6 minuten klokt en dat is wat betreft de beginjaren van The Cure bijzonder te noemen (al komt er dadelijk nog zo eentje). Dan volgt M. Een voor mij typisch kwartje zoek muziekje. Het wordt eentonig maar het is de bas die de show maakt. Toch knap als je als nieuwkomer gelijk al zo je stempel kan drukken. Qua sound en structuur is M, samen met Play for Today, wel het nummer wat het dichtst in de buurt van een normaal popliedje komt. Het negende liedje is het andere liedje wat bijna 6 minuten klokt. Weer de heldere drums die als een soort pistoolschoten op je af komen. Smith hoor je weer gortdroog redelijk achterin de mix en het is zijn typische gitaargeluid dat het nummer maakt. Het is een enorm spannend liedje die zijn geheimen niet direct prijsgeeft. Volgens de overlevering was voor dit album Low van David Bowie een grote inspiratie bron en dat is vooral in die dreigende nummer te horen. Een prachtwerkje. Het album sluit af met het titelnummer. Het nummer heeft een heerlijke groove door de combi gitaar (er overheen) en bas (er onderdoor).

Overal is het een ietwat koud (maar niet kil) album met een flinke spanningsboog. Je hoort jonge honden aan het werk die wat speciaals willen neerzetten. Het is niet te vergelijken met latere jaren '80 werk want het is veel meer minimalistisch, uiteraard klinkt wel de herfst in deze plaat door (zoals altijd) maar het is een herfst met ambitie.

Het album is samen met Faith en die andere gehypte plaat uit 1989 mijn favoriete trio van de band.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.