menu

The Cure - Seventeen Seconds (1980)

mijn stem
4,13 (995)
995 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Fiction

  1. A Reflection (2:09)
  2. Play for Today (3:39)
  3. Secrets (3:19)
  4. In Your House (4:06)
  5. Three (2:36)
  6. The Final Sound (0:52)
  7. A Forest (5:55)
  8. M (3:03)
  9. At Night (5:54)
  10. Seventeen Seconds (4:01)
  11. Cult Hero - I'm a Cult Hero * (2:59)
  12. Cult Hero - I Dig You * (3:25)
  13. Another Journey by Train [Home Demo] * (3:12)
  14. Secrets [Home Demo] * (3:40)
  15. Seventeen Seconds [Live 1980] * (3:59)
  16. In Your House [Live 1980] * (3:32)
  17. Three [Studio Alt Mix] * (2:45)
  18. Cult Hero - I Dig You [Live 1980] * (3:36)
  19. Cult Hero - I'm a Cult Hero [Live 1980] * (3:21)
  20. M [Live 1980] * (2:56)
  21. The Final Sound [Live 1980] * (0:26)
  22. A Reflection [Live 1980] * (1:39)
  23. Play for Today [Live 1980] * (3:46)
  24. At Night [Live 1980] * (5:37)
  25. A Forest [Live 1980] * (6:28)
toon 15 bonustracks
totale tijdsduur: 35:34 (1:26:55)
zoeken in:
Arbeidsdeskundige
Dit is een deprimerend album. Maar juist daarom zo onvoorstelbaar goed. A Reflection zet meteen een uiterst melancholische sfeer neer en die wordt in de rest van het album vastgehouden. Play for Today komt heel dicht in de buurt van A Forest.

3,0
Het eerste album dat ik hoorde van de band. Omdat ik 'A Forest' geweldig vond en vind was mijn verwachtingspatroon hoog. Destijds viel het tegen en veertig jaar later hoor ik een frisse band die zoekende is. 'Play For Today', 'In Your House' en 'Seventeen Seconds' zijn zeker de moeite waard, maar gedurende de jaren '80 vind ik de band beter geworden.

Wrathchild1
22 april 1980 was de releasedatum van dit voor mij belangrijke album ; ik weet het nog als de dag van gisteren (Woningsdag ).

Destijds als snotneus ‘snuffelend’ door de rijen LP’s viel mijn oog op de wazige hoes en pakte het album er tussen uit. Op naar de luisterhoek in een hokje met koptelefoon op de oren....haha.

Één van die albums waar je herinnering is vervlochten met de muziek en na 40 jaar nog regelmatig door mij en vele anderen denk ik wordt afgespeeld, zoals ook vandaag : de ‘Play for Today’....

avatar van dazzler
5,0
DE 12 PLATEN VAN 1980 DIE MIJN LEVEN HEBBEN GERED

vervolg van: ABBA - Super Trouper (1980)

02. THE CURE 1980 SEVENTEEN SECONDS

Op hun tweede album zette Robert Smith een sound neer om U tegen te zeggen. Nieuwbakken bassist Simon Gallup mag mee zijn handtekening zetten onder het typische Cure geluid dat vele bands zou inspireren maar uit duizenden herkenbaar zou blijven. Op het vluggertje Play For Today na, wordt het ritme in de meeste songs drastisch vertraagd. Seventeen Seconds (1980) is één en al atmosfeer. Inhoudelijk valt er niet zo veel te rapen. Daarvoor is het inderdaad wachten op de opvolgers Faith (1981) en Pornography (1982). Maar op die laatste plaat snijden de songs me net iets te diep in het vel. Ik hou van een zalfje op de wonde als ik naar The Cure luister. En dat zalfje zit in de toestenbijdrage. Voor deze unieke keer afkomstig van Matthieu Hartley. Drie instrumentale impressies zetten de toon van de beide plaatkanten: A Reflection, Three en The Final Sound. Favoriet op de eerste plaathelft is de van een haast hypnotiserend motiefje voorziene fluistersong Secrets. In Your House neemt de luisteraar mee in een doolhof van kronkelende gitaar- en baslijnen: een wat tragere pendant van de grote hit op de tweede plaathelft. M draagt Robert Smith op aan zijn levensgezellin Mary Poole. Eindigen doet het album met twee stukken die eerder minimalistisch aandoen. Het duistere At Night en de als een zandloper tikkende titelsong. Maar het meesterwerk is natuurlijk de hitsingle A Forest die in vele new wave top 100 lijstjes steevast bovenaan eindigt. Ik denk dat ik het geheim van het succes deels heb ontsluierd. Stel je een dansvloer voor in een willekeurige jeugdclub. De spots zijn uit en de eerste tonen van A Forest zwellen aan. Op die dansvloer staan de lichamen nog onbeweeglijk tot de hakkende drumsbeat van Lol Tolhurst het teken geeft om te ontwaken. Als de bas invalt zetten de lichamen zich als wuivende bomen in beweging. En in dat dansende bos zoekt de protagonist naar een lichtpunt in zijn bestaan. The girl was never there. It's always the same. I'm running towards nothing. Again and again and again and again and again. De song eigent zichzelf in dat laatste vers een zekere tijdloosheid toe. Het eeuwige verhaal dat zich generatie op generatie herhaalt: dat van de zoektocht naar een onvindbare liefde.

FILE

01. A Reflection
02. Play For Today
03. Secrets
04. In Your House
05. Three
06. The Final Sound
07. A Forest
08. M
09. At Night
10. Seventeen Seconds
11. + A Forest (single)
12. + Another Journey By Train (b-side)
13. + I'm A Cult Hero (single)
14. + I Dig You (b-side)

Opvallend weinig restmateriaal bij dit album te vinden op de 2CD deluxe editie. Minder demo's dan bij de andere albums en dus vooral live werk. Toch heeft men aan het singletje gedacht dat Robert Smith eind 1979 uitbracht onder de naam Cult Hero. Simon Gallup is voor het eerst van de partij, maar Smith moest eerst nog zijn oude bassist Michael Dempsey dumpen om op dat nieuwe elan door te kunnen gaan.

wordt hier vervolgd: Japan - Gentlemen Take Polaroids (1980)

avatar van dynamo d
5,0
Vanavond voor de tigste keer A Forest beluisterd. Wat is dat toch een geniaal nummer. Hoe kwam The Cure erop om dit zo te maken? Verbaast en pakt me elke keer weer.

Hele album is subliem!

avatar van kleine man
Dat is natuurlijk best enorm klasse. Een lied schrijven dat nooit aanvankelijk een hit wordt maar dat na 40 jaar nog steeds tot de beste nummers immer gerekend wordt.

Want met een plaats binnen de top 40 van de top 2000 mag A Forest zich daar best toe rekenen.
Grappig ook dat het lied al vrij snel tot een moderne klassieker gerekend werd, maar toch nooit tot de absolute top wist door te dringen.

Een kleine speurtocht door de krochten van de Nationale Top-altijd lijsten leert dat het lied in 1981 weliswaar op nummer 16 stond in de Veronica top 100, maar een jaar later al ergens in de nummers 80 te vinden was.

Sinds de invoering van de megalomane top 2000 heeft het nummer altijd bij de beste 100 gehoord, ruim zelfs, en dit jaar is het zelfs in de beste 40 beland. Dat mag toch bijzonder genoemd worden, want veel nummers die 20, 30 of 40 jaar geleden hoger eindigden dan A Forest zijn nu al lang weggegleden in de duistere zijpaden van de toplijsten, of in elk geval op een veel lagere positie blijven steken. Ik ga niet alles noemen maar wat me zo in het geheugen schiet is bijvoorbeeld A Whiter Shade of Pale. Dat stond 20 jaar geleden nog in de top tien, en nu is het nog net niet buiten de 200 gegleden. Toch een fijn liedje hoor. Maar het verglijdt. Zo niet met A Forest.

A Forest is gewoon een keiharde klassieker.

Sinds 1999 is het nummer als laagste geëindigd in 2005, op de 85ste plaats, en dit jaar dus op de hoogste plaats, nummer 39. Onverwoestbaar.

Men mag dat terecht noemen. Ik doe dat.

avatar van reptile71
kleine man schreef:
Dat mag toch bijzonder genoemd worden, want veel nummers die 20, 30 of 40 jaar geleden hoger eindigden dan A Forest zijn nu al lang weggegleden in de duistere zijpaden van de toplijsten, of in elk geval op een veel lagere positie blijven steken. Ik ga niet alles noemen maar wat me zo in het geheugen schiet is bijvoorbeeld A Whiter Shade of Pale. Dat stond 20 jaar geleden nog in de top tien, en nu is het nog net niet buiten de 200 gegleden. Toch een fijn liedje hoor. Maar het verglijdt. Zo niet met A Forest.

Eigenlijk moet je de vergelijking maken met andere nummers van rond 1980, want je ziet ook met het verschuiven van de generaties stemmers dat oudere muziek verdwijnt/wegzakt. Heel veel nummers van rond die tijd zijn verdwenen uit die lijsten. A Forest is een soort van cultnummer dat omarmd is door de massa.

avatar van kleine man
reptile71 schreef:
(quote)

Eigenlijk moet je de vergelijking maken met andere nummers van rond 1980, want je ziet ook met het verschuiven van de generaties stemmers dat oudere muziek verdwijnt/wegzakt. Heel veel nummers van rond die tijd zijn verdwenen uit die lijsten. A Forest is een soort van cultnummer dat omarmd is door de massa.


Ja, een cultnummer dat omarmt is door de massa. Zo zal het zijn, maar zo wil ik het natuurlijk niet zien, vandaar mijn opbeurende praatje.
Andere nummers van rond 1980. Ik kan ze opzoeken, maar als ik uit mijn geheugen spit kom ik enkel bij Food for Thought, dat geweldige debuut van UB40, dat na wat leuke vervolgliedjes compleet in de vuilnisbak is verdwenen. (De band, niet dat liedje).
Misschien iets van AbbA of Boney M. Verder kan ik me niets meer herinneren van 1980. Jammer. Wellicht nog Champaign met dat zeikliedje van ze, of was dat een jaar eerder?

Nou ja, dat gaat ook niet hier over.

avatar van ZAP!
Zal het ooit nog (écht) wat gaan worden tussen mij en deze plaat?
'A Forest' heb ik vroeger als 1 vd eerste riffjes op gitaar geleerd en dat vond ik prachtig (misschien was het de baslijn).
Maar wanneer ik deze plaat hoor, mis ik de urgentie van een Joy Division, een band waar ik tijdens het luisteren regelmatig aan moet denken (maar da's logies)
Ik hoor dan wel best veel mooie dingen, maar het jengelt af en toe ook wat (teveel).

Wees gerust, ik geef geen cijfer (ergens rond de 7 zit ik nu, en dat is een stijgende lijn). Over een tijdje spreken we weer af. In... ...een bos... wellicht. In de herfst?
Toedels.

avatar van RuudC
3,5
Geen nood ZAP! Tussen mij en dit album lijkt het ook niet echt wat te worden. Ik vind het wel mooi en sfeervol, maar het heeft wat mij betreft te weinig te bieden. Dat A Forest de kraker van dit album is, staat als een paal boven water. Dat Play For Today op twee staat, is volstrekt logisch. Ik mag de stijl echt. Alleen ontkom ik niet aan de indruk dat The Cure een heel gaaf trucje bedacht heeft (A Forest) en daar vervolgens een heel album omheen is gaan bouwen. Hoewel je deze elementen op het debuut ook wel hoorde, mag dit album gerust een stevige koerswijziging genoemd worden. Het valt ook op dat de overige songs erg minimalistisch zijn en dat zorgt ervoor dat de restsongs heel makkelijk kapot te redeneren zijn: eenvoudige drums, basloopje erbij, de gitaar die een akkoordje op de achtergrond jengelt.. The Cure maakt het zich te makkelijk, terwijl het wel laat horen dat het toch echt tot grootse dingen in staat is.

Tussenstand:
1. Seventeen Seconds
2. Three Imaginary Boys

5,0
Ach toen dit album nummer voor nummer werd besproken op de radio was ik verkocht en nog steeds is het een top album.

avatar van lennert
4,0
Ik ben nu al bijna twee weken bezig met dit album dagelijks luisteren, maar in verband met thuiswerkdrukte (laat me met rust telefoon!) is het reviewen er dik bij aan het inschieten. Zonde, want Seventeen Seconds bevalt me prima. A Forest is natuurlijk een lied dat ik al lang ken en waardoor ik ook muziek als geheel weer eens moest gaan overdenken, want verdomd nog aan toe als ik er niet heel depressief van werd. En dat werkte echter prima door later.

Na het onstuimige debuut is Three Imaginary Boys een in ieder opzicht superieure opvolger. Het voelt kil en leeg aan, maar ook hypnotiserend en angstaanjagend. De leidende single is met gemak het hoogtepunt en ik snap de kritiek van Ruud wel dat het er op lijkt dat de rest van het album er omhoog gebouwd zijn, maar als het geheel vind ik het erg fijn om te horen. Het mag nog iets spannender verder.

Tussenstand:
1. Seventeen Seconds
2. Three Imaginary Boys

avatar van AbleMable
2,5
Tsja, met het beluisteren van dit album zit ik weer snel in mijn middelbare school tijd in 1980. En in beperkte kring was dit wel een van de albums van die tijd samen met bv de eerstelingen van U2 en de twee albums van Joy Division. Bij het terug beluisteren nu valt me de eenvormigheid op en het gebrek aan goede songs. The Cure beheerste toen 1 trucje en dat beheersten ze goed maar het heeft voor mij iig niet meer de impact die bv de twee albums van Joy Division nog wel hebben. Bij The Cure (of beter gezegd Robert Smith) heb ik ook het idee dat het allemaal een pose is, ik vind het album ook te oppervlakkig/eenvormig om me nog te raken.
Het roept alleen wel fijne herinneringen op aan een tijd die eens was...hoewel in die tijd we maar vonden dat we in een kuttijd leefde. No Future, weet je wel?
En ik word gek van die kut flanger nu.

avatar van dumb_helicopter
3,0
Oei, hier had ik wel wat meer van verwacht. Slecht wordt het nooit, maar als je dit naast de latere albums legt komt het wel heel kaal en ietwat onaf over. Een soort van blauwdruk van wat de band later nog in petto zou hebben, maar daardoor ook weinig overtuigend.

avatar van Man of Sorrows
Je mag niet vergeten dat Robert Smith hier echt nog een jonkie was (20-21), het is dan wat gevaarlijk om al over een pose te spreken, ook al vind ik zelf The Cure in latere stadia een zeer beperkte credibiliteit bezitten. Deze is vooral sfeer, maar Faith gaat toch echt een bijna ongeziene diepte in (in de positieve zin van het woord). Dat is veel meer dan een pose, noem het dan liever een jong volwassen angst in combinatie met een liefde voor nihilistische literatuur.

avatar van musician
5,0
De sfeer die Smith hier oproept, is nooit meer geëvenaard. Daarna wordt de vraag of de songs goed zijn of niet (kan uiteraard verschillen per album).
De combinatie hier van dus die sfeer en tracks als Play for the day en A forest maken het eigenlijk een wereldalbum.
Het is op mume ook niet voor niets het album met de hoogste waardering en het hoogste aantal stemmers.
Een klein pareltje.

avatar van Mastroianni
4,0
musician schreef:

Het is op mume ook niet voor niets het album met de hoogste waardering en het hoogste aantal stemmers.
Een klein pareltje.

Huh? En Disintegration dan?

3,0
The Cure - Seventeen Seconds

Op enkele nummers na ken ik The Cure eigenlijk (nog) niet zo goed. Hier is het schijnbaar toch een erg populaire band, dus wou eens een volledig album uitproberen. Inmiddels enkele keren beluistert en vind het nog niet echt fantastisch. Er heerst zeker een mooie duistere sfeer over het album, dat bij korte stukjes als A Reflection en Three mooi naar voren komt. Maar de meeste nummers zijn voor mijn gevoel gebaseerd op één melodie, met daaromheen enkele toevoegingen. Als je daar een heel album van maakt wordt het soms wel saai. Nummers als A Forest en Play for Today liggen wel prettig in het gehoor. Mede hierdoor en doordat het album door de korte speelduur niet irritant wordt, geef ik nog een kleine 7. Maar hoger dan dat zal het waarschijnlijk niet worden.

3,5*

4,5
Een echte klassieker van The Cure, in een tijd (1980) deze band nog helemaal niet zo bekend was. Het typerende stemgeluid van Smith komt op deze plaat uitstekend uit de verf. Het nummer A forest klom in augustus 1980 niet hoger dan nummer 31 - 4 weken - in de Top 40, maar groeide twee jaar later al uit tot een klassieker van de bovenste plank.

avatar van RonaldjK
5,0
Als beginnend puber was ik volledig op radio aangewezen. Er was welgeteld één popzender: Hilversum 3. De liedjes sloeg ik op in mijn hoofd en, indien mogelijk, op cassettebandje. Als je geluk had praatte de dj niet door de liedjes heen, wat eigenlijk alleen het geval was bij de Nationale Hitparade van Felix Meurders en Arbeidsvitaminen.

Eind 1978, begin ‘79 moet ik voor het eerst The Cure gehoord hebben. Killing an Arab was echt een liedje voor VARA, KRO en VPRO, die nauwlettend nieuwe trends in de kwaliteitspop volgden. Dezelfde omroepen draaiden enige tijd later Boys Don’t Cry. Lekkere popliedjes die de energie van punk hadden, maar dan zonder scheurende gitaren. Ook de stem van ene Robert Smith viel me op. Het vertaalde bovendien de Britse sfeer onder de regering van Thatcher in muziek. Hoe knap.

In maart 1980, het staartje van een koude winter, verscheen single A Forest, wat hun eerste hit in Nederland zou worden. Met moeite. Pas eind augustus betrad de single de hitparade, terwijl ik allang was omvergeblazen door de mystieke sfeer, waarin nog sterker die ijle stem klaagde. Nu het een hit was, was ie ook te horen bij de omroepen die zich vooral op de hitlijsten richtten, zoals AVRO en TROS.

We spoelen de videoband naar december '80. Nadat ik de beschikking kreeg over een eigen platenspeler en bovendien mijn eigen lidmaatschap van de fonotheek, stond The Cure hoog op mijn leenwensenlijstje. Op vrijdagavond was de fonotheek in ons dorp open. Gelukkig voor mij stond die bewuste keer Seventeen Seconds in de bakken.

Het bleek niet zomaar een album met liedjes. Nee, dit was een reis naar een woud. Of zoiets. Inmiddels waren de donkere, koude dagen voor Kerst aangebroken. Een nieuwe winter naderde en het was alsof ik de soundtrack erbij had. In combinatie met de hoes (boomtoppen, vage beelden, lang voordat extremere genres de thematiek van winterse bossen ontdekten) werd een sfeer neergezet die, versterkt door de rare, dunne drumsound, bijna voor een sneeuwbui in mijn kamer zorgde.

De instrumentale opener A Reflection voerde me terug naar Low van Bowie en dan vooral de “gregoriaanse” B-kant daarvan, met name de klaaglijkheid van Warszawa. Net als op dat album, was ook hier een eigenzinnige drumsound te horen. Al snel klinkt Play For Today met zijn melodieuze baslijnen, een wavegitaar (licht chorusreffect) en de zwevende toetsen die ik van A Forest kende. Zo ging het de hele plaatkant door en wist ik zeker dat deze jongen niet de enige niet-begrepene op deze wereld was. Puberheimwee naar… ja, naar wat eigenlijk?

Jammer dat de lp beschadigd was. Of hoorde dat zo? Niemand die ik kende wist waarom het piano-intro van The Final Sound, de bijna instrumentale opener van kant B, zo abrupt eindigde. Pas toen ik jaren later de cd had gekocht, wist ik definitief dat het echt zo op de plaat stond. Hierna komt langzaam A Forest op gang, een langere versie dan op single. De stem in een wolkje echo, een tekst die ik met mijn beetje Engels al wel verstond maar niet begreep. Een mooie gitaarsolo van akkoorden die geleidelijk vals worden en dan alweer zo’n raar einde.
Hierna het wonderschone M (hoe triest: ze is verliefd op een ander), en na At Night met zijn ondefinieerbare scheurende klanken het afsluitende titellied, met een intro dat trááág op gang kwam.
Keer op keer draaide ik de plaat; na drie weken moest ie terug naar de bieb, zorgvuldig had ik 'm op een cassettebandje gekopieerd, inclusief gratis extra ruis.

We spoelen de band ruim veertig jaar verder. Dankzij Cured, de fascinerende en soms ontnuchterende autobiografie van drummer Lol Tolhurst, weet ik dat Smith zocht naar vernieuwing, weg van het post-punklabel dat de band toen al had opgeplakt gekregen.
Het eerste concert in de viermansbezetting-met-toetsenist was in Eindhoven. Even googlen: 11 december 1979, De Effenaar. Tolhorst vertelt dat de band op deze tour uitgebreid de nieuwe sound kon uitproberen, wat zich bij de opnamen uitbetaalde. Dat rare einde van de B-opener blijkt tóch het gevolg van een probleem met de opnametape, wat ze toen maar zo hebben gelaten. Maar hé, inmiddels is die disharmonie juist zo passend.
Mijn mening is onveranderd: dit album is een symfonie, mijn gemoed nog altijd in besneeuwde bossen brengend. Een plaat die ik bij voorkeur in zijn geheel beluister.

avatar van Reijersen
geplaatst:
Ik beluisterde dit album n.a.v. dit topic.

Voor het eerst dat ik deze plaat beluister. Ik weet dat A Forest als zeer groots wordt gezien en ik ken het uit de MuMe Finales. Muzikaal (of noem het instrumentaal) vind ik het allemaal best prima te doen. Het is echter het vocale gedeelte wat mij enorm tegenstaat bij de muziek van The Cure. Datzelfde benoemde ik al eens bij een ander album dat ik al besproken heb tijdens dit topic. Het stemgeluid is mij te wringend, te geacteerd. Daarom dat het wellicht ook geen verrassing is dat een nummer als Secrets mij wel goed bevalt, evenals meerder (bijna) volledig instrumentale nummers die op dit album staan (en dat zijn er toch best veel).

avatar van luigifort
4,5
geplaatst:
Ik vind het stemgeluid bij soul dan juist overgeacteerd en wringend

avatar van Reijersen
geplaatst:
luigifort schreef:
Ik vind het stemgeluid bij soul dan juist overgeacteerd en wringend


Ja, dat kan natuurlijk....

Maar hebben we het hier niet beter over het album van The Cure dan om de persoonlijke smaak van één user?

avatar van Sander72
geplaatst:
Veel geluisterd via Spotify en nu wil ik graag een LP kopen. Er zijn echter zomaar 4 verschillende versies te krijgen.... wat is de interessantste?

avatar van kleine man
geplaatst:
Sander72 schreef:
Veel geluisterd via Spotify en nu wil ik graag een LP kopen. Er zijn echter zomaar 4 verschillende versies te krijgen.... wat is de interessantste?

Het origineel, zonder de bonustracks. Die kun je wel apart er bij kopen als je het leuk vindt, maar het origineel met de tien standaardnummers is af. Gewoon af.

avatar van Sander72
Ik koos vandaag voor een 180 grams vinyl versie geremasterd door Robert Smith. Inclusief download. Prachtige hoes, ben er blij mee!

avatar van Robje1968
5,0
geplaatst:
Vanwege het nummer "A Forest " als tiener kocht ik dit album op LP.

Voor mij voelt dit album aan alsof de band loopt door een bos en op zoek is naar de uitgang. Het voelt als beklemmend en laat mij vanaf de eerste noot niet meer los.

Voor mij is dit één van de betere albums uit de jaren 80 en ook uit het oeuvre van The Cure. Draai hem nog regelmatig en staat voor mij geen zwak nummer tussen.
Een dikke 5!

avatar van Chameleon Day
5,0
geplaatst:
Één klein minpuntje van dit album: bandnaam en titel hadden niet op de frontcover moeten staan. Verpest het artwork imo. Bandnaam en titel hadden op zijkant albumhoes gekund. Of ergens op achterkant. Of gewoon alleen op het label.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:37 uur

geplaatst: vandaag om 08:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.