The Cure - Seventeen Seconds (1980)

Schitterend gitaargeluid op deze cd. En die klankkleur! Sjonge, sjonge - Robert Smith is een hardleerse pop-fanaticus en dat is er ook aan te horen.

Robert Smith, u krijgt meer van mijn Robert Smith-obsessies te horen in de nabije toekomst

Een vriend van mij noemde de muziek van deze plaat "stofzuigermuziek". Welnu, ik hou van het geluid van stofzuigers !

Ben niet zo'n ontzettend Cure liefhebber maar van dit album krijg ik toch wel echt de rillingen (in positieve zin dan)!

Iets te veel "sound", iets te weinig nummers.
Desalnietemin, klasseplaat.

Juist, ook de zanger blijft iets te oppervlakkig zingen, vind ik. In Your House is wel een schitterende song. 3,5* (om te beginnen.)

Het album heeft een aparte sfeer die ik erg boeiend vind, maar die pas echt tot volle wasdom kwam op het album hier na: Faith. Wow.. dat is nog eens een brok mistroostigheid van hoogste klasse

Erg boeiend album. Erg grimmig en het heeft wel iets suicidaals qua uitstraling. En misschien maakt dat hem wel zo boeiend

Inderdaad mooi album. Ik ben het er wel mee eens dat het een suicidaals uitstraling heeft. Het klinkt allemaal heel depri. Ik vind dit de enige goede plaat van The Cure. De rest weet me niet echt te boeien. Nummers als In Your House en A Forrest bezorgen mij altijd weer kippenvel. Die songs geef ik beide 5 sterren. De rest vind ik ietsje minder. Eindresultaat: 3,5 ster

kille sfeer, ingetogen, klanken in nevels. Goed album, maar geen bij de strot pakkende songs. A Forest als inderdaad gunstiger uitzondering. Een 3.

De'r staan een paar vervelende stukjes op b.v dat piano gepingel "The Final Sound," maar er staan ook hele mooie nummers op.. Ik ben pas vrij laat met de Cure begonnen, vroeger was dit meer iets voor de alternatieven.. Tegenwoordig noemen ze dat "Gothic" geloof ik.. Maar goed, als je vroeger Newwave was dan paste The Cure daar ook goed bij.. Afgezien daarvan kan ik de sound van deze cd nu best waarderen. Dat gezegd hebbende is dit waarschijnlijk toch een tijdloos album.. Afgezien van de genoemde hitjes vind ik “In Your House” ook zeer sterk. Robert Smith is in mijn ogen echt zo iemand die wars van tijdsinvloeden altijd gewoon heeft gedaan wat hij leuk vond, en daar ligt naar mijn inziens dan ook de kracht van deze muziek in. Dit is echt wel 4 sterren waard.

Een 3,5*
A forest en Play for today vind ik de uitschieters. Mooie sfeer op het album.

Prachtig album,vind deze beter dan faith.De mysterieuze hoes in combinatie met de mysterieuze sound geven deze plaat toch wel een aparte sfeer.Echt zo een plaat die je volledig moet luisteren(nuja ze is zowiezo niet zo lang).En a forest blijft toch wel 1 van de mooiste klassiekers allertijden.

jah vind ik ook.En At Night is ook heel goed vind ik.
Brengt weer herinneringen op bij mij ik zal maar nie zeggen wat hahah.

Maar begrijpt iemand eigenlijk wat er nou met 17seconds word bedoeld op het laatst

Dit is zeker een van de klassieke cure platen, al een stuk beter dan hun debuut (wat vooral in punktermen leuke platen zijn). Alhoewel ik a forest al veels te veel heb gehoord, blijft het natuurlijk een klassieker eerste klas Verder Vind ik In Your House, Play For Today en At Night gedenkwaardig.. M.i. hadden ze van Faith Primary en Doubt hier ook op kunnen zetten aangezien die minder op Faith passen en beter op deze. En uiteraard Charlotte Sometimes (alhoewel die ook wel op Faith had kunnen staan)
Goede cure-plaat, 4*

Zeer mooie plaat. Goede sound, goede teksten en er wordt een goede sfeer rond het album gecreëerd. Muziek van The Cure maakt bij mij altijd zeer veel gevoelens los. Sommige vinden het depressieve muziek, maar ik denk dat het juist zeer motiverend werkt. Ik zou graag a forest nog eens voor de eerste keer horen, ik zou terug zo verliefd worden op de muziek. Ik had indertijd echt een obsessie met The Cure, het ligt mij gewoon zeer goed. Die undergroundsound, die stem, het is allemaal zo mooi.

Metname in die tijd, begin jaren '80 was The Cure een sensatie. Vandaag de dag boeit de band mij niet meer zo als in de eerste helft van de jaren '80, maar ze blijven uniek. Ik kan mij dan ook goed vinden in het commentaar van Dumballover die de sfeer rond The Cure mooi omschreven heeft.

Primary en Doubt zouden misschien op Seventeen Seconds hebben kunnen staan. Charlotte niet, want dat nummer mist het "atmosferiche" van Seventeen Seconds. Voor Pornography is het weer niet duister genoeg. Kortom Charlotte staat waar het hoort: op geen enkele LP maar helemaal op zichzelf. "Sometimes i'm dreaming where other people dance" was een tijdje mijn motto. Toen.

Schaft u allen Seventeen Seconds Deluxe Edi. aan: Rarities 1979-1980
Maakt het Plaatje zeer compleet met Demo's en live versies! Zeer de moeite waard!!!!

Die special editions zijn interessant,maar ik zit hier met de originele exemplaren van the cure, als ik die kan verkopen wil ik mij die special editions wel allemaal aanschaffen.

In your house en a forest zijn al genoeg om dit meesterwerkje een dikke 5 punten toe te schuiven. Kan hier altijd naar luisteren.

Heel mooi allemaal maar begrijpt iemand nou wat er met seventeen seconds word bedoelt.
Dat stukje op het allerlaatst begrijp ik niet.

Op de site
uitleg cureteksten
Staat: "an arbitrary measure of time - one that seemed to be suddenly everywhere once the song was written ...." Volgens Smith zelf dus... ehhjj ja ?

ohw op die manier ahahah
In het vrij nederlands betekent dat: een willekeurige maat(regel) van de tijd

A Forest heeft gewonnen in de Knock Out Top 2000.

huh? Waar was dat dan?

Wel goed natuurlijk

Hier op de site was dat. Op het forum. Zijn nog veel meer leuke Knock Outs.

Ook gemist was de overwinning van A Forest nog glansrijker
geweest !

Tja zo een album maak je niet als je clean bent moet je maar denken...
Toch opvallend hoe the cure in die periode elk jaar met een klassieker op de proppen kwam.
De eerste uit 79, deze uit 80, in 81 volgde faith, in 82 pornography, en toen was het uit met de pret.
Smith moet rond die periode toch echt verliefd geweest zijn op het schrijven van nummers en het verwerken van ideeën en emoties.
Ik zie de dag van vandaag niet echt een band in staat om elk jaar met zo een klasseplaat op de proppen te komen.

Seventeen seconds,faith en pornography kan je volgens mij wel als een drieluik aanzien. Volgens mij had Smith bij het maken van deze plaat wel al ergens een pornography in zn hoofd zitten. De ideeën die hier en daar op mysterieuze wijze gesuggereerd worden op deze plaat, worden verwoord op faith en pornography. Misschien is dit daarom ook de sterkste van the cure, de spanning en het onheilspellende dat hier in de lucht hangt zijn ongeëvenaard.

Al is het natuurlijk geen plaat die je op een zonnige namiddag moet beluisteren.
Ondanks zn korte lengte is dit één van de byzonderste platen uit de popgeschiedenis.

Seventeen seconds is natuurlijk geniaal in zijn eenvoud, simpele opbouw, heel rustig toewerkend naar de climax, en dan weer uitdoven. Dit blijft toch één van mijn favoriete groepen.

de enige cure plaat die ik van kop tot staart top vind:)


Joy