The Cure - Seventeen Seconds (1980)

De Faith-tour was mijn eerste echte concert, zonder dat ik er "echt" bij was. Ik was in Leeuwarden op het moment dat The Cure de Friese hoofdstad aan deed in de zomer van 1981 tijdens hun bijzondere kermis-tour door Nederland. De concerten werden gegeven in een circustent en ik was toevallig in de buurt. Had wel van The Cure gehoord, maar had nog nooit een album van de band geluisterd. Ik mocht naar binnen, omdat het concert al bijna afgelopen was, een bijzondere ervaring. Ik kocht pas in 1982 Pornography en daarna waren Faith en Seventeen Seconds snel aan de beurt.
Seventeen Seconds is een soort concept-album en roept sterk het gevoel op van mijn tienerjaren, veel op mijn kamer nieuwe muziek (postpunk uiteraard) luisteren en jezelf overgeven aan de sfeer en melancholie die de muziek opriep (en nog steeds doet). Dit album ademt de nacht en de stilte daarvan.
Had graag wat langer stil gestaan bij de verschillende nummers van dit album op deze pagina, maar dat is blijkbaar niet gewenst door enkele regelneven, die direct doorverwijzen naar een apart topic.

Weet het niet premo, je kunt altijd een recensie schrijven en markeren als zodanig, als je dat tenminste niet al heel lang geleden had gedaan. Maar geweldig dat je bij die Faith tour aanwezig was! Ik ben stinkjaoers. Mijn broer heeft het er ook al vaak over gehad, in die circustent inderdaad. Ik was nog maar een kind indertijd helaas..

Het blijft duister, maar dat zou nog heel veel erger worden op de platen na 17 Seconds. In 1980 kwam ik toch nooit echt door het album heen en heb het dan ook niet heel vaak gespeeld in de afgelopen 45 jaar. Wie wat bewaard, heeft iets, dus kon ik de plaat uit de kast trekken toen ik 'A Forest' op de radio voorbij hoorde komen. Dat blijft het top nummer van de plaat en met een paar andere nummers van het oeuvre van The Cure. Maar, als geheel viel het me reuze mee op deze mistige ochtend. Het is gewoon een goed album en een tijdsdocument uit de tijd dat de hemel op onze hoofd dreigde te vallen en men nog niet wist, of vergeten was, dat we dan allemaal een blauwe hoed zouden dragen. (Overdag, bij mooi weer dan.)

Typisch wat ik vaker zie , althans wat mij betreft ,de eerste is meteen nooit meer overtroffen.
Heb ik ook bij The Police en UB 40.
Dus 4,5 ster, voor de rest boeit the Cure mij minder, sommige hits daargelaten.
Deze draai ik nog wel , echte wintermuziek soort muzikale erwtensoep .
Heb dit alles van zeer dichtbij meegemaakt , live gezien in de Effenaar Eindhoven 1979.
Paar knaken entree.

Euh. Ik schenk je nog eens in. Herinneringen ophalen en zo, je weet wel. En ook deels eens met je zienswijze, zeker wat betreft UB40’s eerste… geweldig album, …. maar dit is niet de eerste. …

Fijn dat je dit schrijft bij het tweede album van The Cure. Ik hoop dat je in het nieuwe jaar nog veel goede muziek mag ontdekken.

Waverick en Chameleon Day , klopt inderdaad, daar had ik gezien Robert Smith e.d. hun leeftijd toen in 1980 echt nooit verwacht.
In mijn eigen beleving was dit hun eerste , maar hier zitten de echte fans van The Cure en dat ben ik niet.

Met het jazzy Subway Song en het dramatisch wanhopige 10:15 Saturday Night van Three Imaginary Boys begeeft The Cure zich op onveilige plekken die je het liefste in de avond vermijdt. Schemergebieden die een ongemakkelijke innerlijke dierlijke onrust opwekken. Die vrees dat schaduwen je achtervolgen om uiteindelijk bezit van je te nemen. Bestaat er een overtreffende trap van deze paranoïde innerlijke angst? Robert Smith zet met deze achterliggende gedachte voorzichtig de lijnen van zijn meesterwerk uit. Met bassist Simon Gallup als geschikte opvolger van Michael Dempsey maakt hij zijn nachtmerrie waar en doopt deze tot A Forest om.

Simon Gallup zal voor eeuwig aan A Forest verbonden blijven. Deze griezelige onder de huid kruipende track is een ongeëvenaard ijkpunt in de geschiedvorming van de gothic rock. Sterker nog, dit nummer zet deze subgenre van de postpunk definitief op de kaart. Dankzij een andere Robert; namelijk Robert Palmer, ontstaat die eindeloos voortdurende memorabele liveversie van A Forest. Het is 1981, beide acts staan op Rock Werchter. Een zenuwachtige Robert Palmer dreigt het concert van The Cure te ontsporen, en dwingt de band af, dat ze nog maar een enkel nummer mogen spelen. Dat wordt dus een tien minuten durende anarchistische dreigende uitvoering van A Forest. Fuck Robert Palmer, schreeuwt een opgefokte Simon Gallup hem nog na.

Is Seventeen Seconds dan echt zo’n geniale plaat? Ik denk het niet. Het is een aardedonkere sfeercollage met stroperige bedrieglijke sprookjesachtige drijfzandnummers. Het oer fundament van de dreampop waar Cocteau Twins later naam mee maakt. Seventeen Seconds is claustrofobisch en beklemmend, vaak minimalistisch met de op doodstrommels geslagen holle ritmes van Lol Tolhurst. Het zwijgende samenspel van gitarist Robert Smith en bassist Simon Gallup onderstrepen deze gedachtes. Soms heb je aan een half woord genoeg, soms zijn er geen woorden nodig. Op Seventeen Seconds heersen de instrumentale tussenpassages die de stilte in het vocale belang van Robert Smith afdwingen.

Staat Seventeen Seconds voor de lengte dat een mens tijdens angst de adem inhoudt, voordat het hart beseft dat deze weer moet gaan kloppen om in leven te blijven? Seventeen Seconds is een suggestieve schetstekening met benevelde mistflarden rond een bedrieglijk donker moeras. Een plaat welke slechts naar die onovertroffen meesterlijke A Forest heksenkring dans toewerkt. De reden dat je nachtelijke tochten in het bos vermijdt, de reden dat je als vader je dochters nooit alleen naar huis laat fietsen.

Er staan geen hoogtepunten op Seventeen Seconds, slechts dieptepunten. A Forest is een van de mooiste dieptepunten die ik ooit gehoord heb. Iedereen herkent zich in A Forest, juist omdat de sfeer van dat nummer zo ontastbaar griezelig, maar ook zo tastbaar realistisch is. A Forest is de spin, de overige songs zijn slechts de draden van het web, die in alles in verbinding met A Forest staan. Die spin verschuilt zich vervolgens afwachtend jarenlang in de donkerste krochten van je slaapkamer en kruipt bij Lullaby naast je in bed om genadeloos als een bloeddorstige vampier toe te slaan.

Het instrumentale A Reflection is de confronterende weerspiegeling waar de toehoorder zichzelf al direct tegenkomt, de paralelwereld. Geen bezinning, maar de spanning als je eenzaam in je hersenspinnen verdwaalt. Een spiegeldoolhof met veel valse uitgangen, die je dieper de Seventeen Seconds ziel binnen sleurt. Een hypnotiserende pre-sessie om de luisteraar in de juiste naargeestige down stemming te brengen. Het uptempo Play For Today schept een onhaalbaar verwachtingspatroon. Dit is de twijfel die op dominante ziekelijke wijze het leven van Robert Smith uitstipt. Zijn kenmerkende klaagzang zal nooit meer naar de achtergrond verdwijnen. Een wirwar van in de in de knoop strengelende gitaarakkoorden versterken die onzekerheid alleen maar. Play For Today is dus tevens zeer bepalend voor de verdere ontwikkeling van het typische The Cure geluid.

Secrets heeft exact diezelfde impact als het bijna gelijktijdig opgenomen Love Will Tear Us Apart van Joy Division. Duistere slaapkamergeheimen die men het liefste voor partner en buitenwereld verborgen wil houden. Ze doorbreken de taboesfeer, maar luiden tevens een relationele neergaande spiraal in. Met een tweede stem die als een spokende echo het geweten te lijf gaat. Het op Krautrock wolken zwevende In Your House bevestigt deze fysieke en mentale aftakeling. Het toetsenwerk van Matthieu Hartley zorgt ervoor dat het draaglijker wordt. Juist deze luchtige dromerige niks aan de hand visie bekrachtigt dat het psychedelische minimalistische In Your House in vitaliteit toeneemt.

Het achtergrond geroezemoes in het experimentele Three geeft die alsmaar voortdurende spanningen binnen The Cure perfect weer. In eerste instantie een zinloze jamsessie, maar in combinatie met de griezelige pianodreiging van het klassiek theatrale fragmentarische The Final Sound dus het belangrijke voorwerk van het in geluidsgolven verzuipende A Forest, waar al zoveel over geschreven en gesproken is. M is een muzikale poëtische liefdesbrief die Robert Smith aan zijn toekomstige vrouw Mary Poole schrijft. Zijn steun in voor-en tegenspoed. Ook latere songs als het wanhopige Lovesong beklag en het overgelukkige Just Like Heaven zijn hier geslaagde gelaagde versies van. M ligt overduidelijk in dezelfde zwaar deprimerende lijn van Lovesong.

Met het claustrofobische At Night bestrijdt Robert Smith die eerder benoemde leegte van Secrets. At Night hunkert naar een betrouwbare bedpartner, de beschermende gids die je door de nachtelijke duisternis loodst. De nacht die vaak ook synoniem voor de dood staat. De angst om te gaan slapen, de angst om te ontwaken. Het Seventeen Seconds titelstuk benadrukt dat het menselijke bestaan slechts een momentopname is. Ook nu dat paniekerige onderbuik gevoel van een tekstschrijver die zijn sterfelijkheid moeilijk kan accepteren. De dood, ouderdom, wantrouwen en de angst voor een afsluitende liefdesrelatie zijn wederkerende thema’s die een stempel op de verdere catalogus van The Cure leggen. Ik beschouw de Seventeen Seconds plaat niet als een hoogtepunt binnen het brede The Cure oeuvre; de weergaloze A Forest uitvoering is dat zeker wel.

Ik heb de eerste albums in dezelfde volgorde ontdekt als hierboven door Henry is beschreven. Pornography was mijn eerste, daarna Faith en deze Seventeen Seconds. Voor mij nog steeds de drie beste albums van The Cure, omdat ze zo'n eigen sound hebben die uniek was in de rockmuziek. Hun eerste album Three Imaginary Boys is ook goed, maar daar hebben zo nog niet dat typische The Cure geluid. Ook in Sittard tourden ze destijds in 1981 met die fameuze circustent. Ik kende ze toen ook nog niet, dat was pas 3 jaar later toen ze al redelijk bekend waren. In 1986 heb ik ze live gezien op Pinkpop, en hun optreden aldaar werd toen nog vermeld in het Achtuurjournaal.

40 jaar geleden!
Pinkpop 1986