menu

The Cure - Seventeen Seconds (1980)

mijn stem
4,12 (966)
966 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Fiction

  1. A Reflection (2:09)
  2. Play for Today (3:39)
  3. Secrets (3:19)
  4. In Your House (4:06)
  5. Three (2:36)
  6. The Final Sound (0:52)
  7. A Forest (5:55)
  8. M (3:03)
  9. At Night (5:54)
  10. Seventeen Seconds (4:01)
  11. Cult Hero - I'm a Cult Hero * (2:59)
  12. Cult Hero - I Dig You * (3:25)
  13. Another Journey by Train [Home Demo] * (3:12)
  14. Secrets [Home Demo] * (3:40)
  15. Seventeen Seconds [Live 1980] * (3:59)
  16. In Your House [Live 1980] * (3:32)
  17. Three [Studio Alt Mix] * (2:45)
  18. Cult Hero - I Dig You [Live 1980] * (3:36)
  19. Cult Hero - I'm a Cult Hero [Live 1980] * (3:21)
  20. M [Live 1980] * (2:56)
  21. The Final Sound [Live 1980] * (0:26)
  22. A Reflection [Live 1980] * (1:39)
  23. Play for Today [Live 1980] * (3:46)
  24. At Night [Live 1980] * (5:37)
  25. A Forest [Live 1980] * (6:28)
toon 15 bonustracks
totale tijdsduur: 35:34 (1:26:55)
zoeken in:
avatar van c-moon
5,0
Ik roep altijd net een ietsje te luid "yes!" wanneer THE CURE op een optreden werk uit dit album speelt, en dan nog bij voorkeur "M", "Secrets", "Play For Today" en "In Your House"... Jajajajaja.. ok, ok.. ook "A Forest", maar dat brengen ze sowieso al )

Heerlijk plaatje dit... Misschien minder down dan FAITH, en minder agressief dan PORNOGRAPHY (ik beschouw deze drie toch wel als een heilige drievuldigheid, ook al hebben Smith & Co later declameerd dat dit Pornography een drieluik zou vormen met Disintegration en Bloodflowers).... noem het poppier als je wil... eleganter, (nog) sfeervoller.... (ja, ik mag straks weer mijn puntengeving gaan aanpassen.. zit telkense weer in de knoop met mezelf welke van deze drie albums ik nu weer het beste vind....tja!... enfin: luxeprobleem).

Enfin: het weze u duidelijk: ik vind dit een superplaatje!

4,0
c-moon schreef:
Ik roep altijd net een ietsje te luid "yes!" wanneer THE CURE op een optreden werk uit dit album speelt, en dan nog bij voorkeur "M", "Secrets", "Play For Today" en "In Your House"... Jajajajaja.. ok, ok.. ook "A Forest", maar dat brengen ze sowieso al )

Heerlijk plaatje dit... Misschien minder down dan FAITH, en minder agressief dan PORNOGRAPHY (ik beschouw deze drie toch wel als een heilige drievuldigheid, ook al hebben Smith & Co later declameerd dat dit Pornography een drieluik zou vormen met Disintegration en Bloodflowers).... noem het poppier als je wil... eleganter, (nog) sfeervoller.... (ja, ik mag straks weer mijn puntengeving gaan aanpassen.. zit telkense weer in de knoop met mezelf welke van deze drie albums ik nu weer het beste vind....tja!... enfin: luxeprobleem).

Enfin: het weze u duidelijk: ik vind dit een superplaatje!


Helemaal mee eens.
Ook ik vind deze 3 Cure cd's wel de sterkste periode uit hun carriëre tot nu toe.
"Play for today" vind ik zelf ook één van de beste nummers van The Cure uit deze tijd, en volgens mij hebben ze dit ook nooit meer geëvenaard.

avatar van c-moon
5,0
SoundWave schreef:
(quote)


Helemaal mee eens.
Ook ik vind deze 3 Cure cd's wel de sterkste periode uit hun carriëre tot nu toe.
"Play for today" vind ik zelf ook één van de beste nummers van The Cure uit deze tijd, en volgens mij hebben ze dit ook nooit meer geëvenaard.


Deze drie albums zijn inderdaad cruciaal voor de band, en voor vele fans, maar ik voeg er toch ook nog graag latere juwelen "Disintegration" en "Wish" aan toe.

"Bloodflowers" was een goede poging om aan te sluiten bij "Disintegration" en "Pornography". De meer commercieel getinte albums "The Head On The Door" en "Kiss Me Kiss Me Kiss Me" bevatten beiden zeer sterke songs, maar vooral op laatstgenoemde staan er naar mijn bescheiden mening een ietsje teveel "wegwerpsongs" op. En "Wild Mood Swings" vond ik een absolute miskleun. Hun laatste werk totnogtoe, "The Cure" is heel erg goed, maar breekt verder niet echt potten vind ik...

De echte hoogtepunten zijn, na het ijzersterke debuut met "3 Imaginary Boys", m.i. het drieluik 17 Seconds/ Faith/ Pornography, Disintegration en Wish....

Ik ben dan ook blij wanneer The Cure, zoals op de Lokerse feesten, net uit de door mij genoemde albums voornamelijk songs speelt, PLUS de meer donkere songs uit "The head.." (A Night like This!!!!!!) en op de Trilogy-tour "The Kiss" en "Snakepit" uit "Kiss Me..."

avatar van orbit
4,5
Dit vormt inderdaad een haarscherpe drieluik met de twee opvolgende platen. Nog vooral gestoeld op de minimale en kille sound waarom zovelen the Cure beminnen, alhoewel de hoogstandjes qua songcompositie hier natuurlijk al rijkelijk aanwezig zijn (en wel op hun strakst en meest ongeevenaard). Er staan op deze drie platen ook nul zwakke nummers.. dat begon vanaf Japanese whispers en The Top pas.

De periode disintegration/wish onderscheid ik inderdaad ook altijd als een tweede hoogtepunt, daarna was het wat mij betreft wel over met de genialiteit van Smith. Wild Mood Swings is tenenkormmend. Bloodflowers is een erg matte, fletse release en "The Cure" is qua productie en dynamiek wel prima, maar bevat toch teveel matige nummers. Ook de geniale songteksten en composities haperen en stokken hier duidelijk (tsja, de band gaat ook al zo'n 30 jaar mee.. misschien niet meer dan logisch ).

Maar 17 seconds heb ik altijd als de perfecte opwarmer gezien voor de twee meesterwerken daarna. De enige plaat ook van de drie waar nog af en toe een straaltje zonlicht naarbinnen schijnt

avatar van beruk
4,0
Sterke sfeer op de plaat zonder echt depressief te worden, is voor mij wel erg jeugdsentiment hoor!

Feeder
Ik vind deze net iets minder fantastisch dan faith en pornoghraphy. Misschien om het feit dat er hier idd nog af en toe een straaltje zonlicht naar binnen komt. Begrijp me echter niet verkeerd, het blijft een abolute topplaat !

avatar van schizodeclown
5,0
Lost Highway schreef:
Toch opvallend hoe the cure in die periode elk jaar met een klassieker op de proppen kwam


Jah vond ik ook al zo opvallend.Dat heb ik alleen de beatles zien doen.En hun maakten de muziek dan nog met vereende krachten(op de white album na dan).
Hierzo is het vooral Smith die alles doet.

Maar voor mij heeft The Cure er nog een paar klassiekertjes bij zoals The Top en Disintegration.

avatar van orbit
4,5
schizodeclown schreef:
(quote)


Jah vond ik ook al zo opvallend.Dat heb ik alleen de beatles zien doen.En hun maakten de muziek dan nog met vereende krachten(op de white album na dan).
Hierzo is het vooral Smith die alles doet.

Maar voor mij heeft The Cure er nog een paar klassiekertjes bij zoals The Top en Disintegration.


De simple minds hebben ook ongeveer 4 platen achter elkaar gepiekt (tot once upon a time). Maar ik ken inderdaad niet veel bands met zo'n waanzinnig hoog niveau als Smith en de zijnen begin jaren 80..
Ik vind de periode "the top" t/m "kiss me kiss me kiss me" een beetje kopjeduikelen en eclectisch combineren, leverde prachtige nummers op zo nu en dan, maar incoherente albums. Pas met "disintegration" sloeg hij weer goud uit de mijnen... en hoe!!!

prachtige cd dit. Ik heb em thuis liggen; en ik kocht em in de eerste instantie alleen voor "a forest". Maar zodra ik het album luisterde bleek dat er een en al top tracks op staan; in een heerlijk the cure sfeertje waar ik me heel goed in kan vinden. Top album, en een must voor elke cure fan.

ik ben niet echt een liefhebber van de the cure,maar het nummer a forrestvind ik een juweeltje

avatar van MartinoBasso
4,5
Toen ik deze voor de eerste keer hoorde vond ik dit maar een middelmatige plaat, zeker omwille van de 3 instrumentale nummers. 17 seconds had niet zo een grote impact op mij als pakweg Pornography of Faith. Ik vond hem zeker niet slecht, maar ook niet geweldig. Naarmate ik deze meer ben beginnen draaien leerde ik alle nummers beter kennen en nu vind ik dit 1 van de beste Cure-platen! Ook de instrumentale nummers vind ik goed, maar de uitschieters zijn toch Play For Today, Secrets, 17 Seconds, en natuurlijk A Forest, de Cure-klassieker bij uitstek!
4,5*

avatar van orbit
4,5
Kom net terug van summer darkness en ze draaiden In Your House (en The Holy Hour).. potverdikkie wat een rush!! Geen spat verouderd en nog net zo spooky als destijds. Faith ligt veel meer op één lijn met 17 seconds dan Pornography vind ik.. Mooi melancholisch, zonder de gekte.

avatar van Oldfart
4,5
Het Cure album.

avatar van orbit
4,5
In ieder geval één van dé Cure-albums

avatar van Oldfart
4,5
I beg to differ: met a Forest en 17 Seconds?

avatar van orbit
4,5
Faith: met Holy Hour, Faith en All Cats Are Grey?
Pornography: met One Hundred Years, A Strange Day, Figurehead en Pornography?
And so on, and so on.... Sorry, maar deze majesteitelijke band heeft wel wat meer voortgebracht dan A Forest meneer Odlfart

avatar van Oldfart
4,5
Oh 'absoluut;
maar ik moest alleen maar denken aan de keren dat ik de Cure live heb gezien, en dacht dan daarbij aan de reacties van het publiek wanneer de eerste tonen van deze twee songs worden gespeeld. Totale euforie.
Afgaande op die reacties blijkbaar voor velen de Cure songs pur sang. Staan op dit album: Vandaar mijn opmerking.
Alleen dat meneer Smith nou in al die jaren nog steeds niet normaal make-up heeft leren opbrengen.

avatar van orbit
4,5
Ach, zijn uiterlijk boeit me eigenlijk allang niet meer.. zolang iemand een muzikaal meesterbrein is en zorgt voor het ene kippevelnummer na het ander, mag ie er van mij bijlopen als een natte zak pruimen Het is zelfs jammer dat er in het geval van Smith altijd zo over zijn uiterlijk is gezeverd (vooral door de muziekpers), want dat is allesbehalve de interessantste kwaliteit van hem..

Maar om nog even op 17 seconds terug te komen, ik ben het met je eens dat A Forest altijd voor een grote aha-erlebnis zorgt bij het publiek.. maar bij die paar concerten waar ik bij was gaan de handen nog harder in de lucht en de voetjes nog swifter van de vloer bij nummers van Disintegration of Pornography, t/m schuimbekkende en verwilderd oogbollende taferelen aan toe De euforie is altijd het grootst bij nummers als Plainsong, Pictures Of You, Fascination Street of The Edge Of The Green Deep Sea

avatar van the viking
5,0
Inderdaad uiterlijk vertoon speelt voor geen enkele rol het gaat immers om de muziek ? Bono van U2 is met zijn Messias achtige speeches en zonnebril voor mij ook niet de meest favoriete personnage,heb toch veel meer binding met iemand als The Edge ! Maar de muziek van hun met name uit de jaren 80 spreekt mij geweldig aan !

avatar van musicboy
the viking schreef:
Inderdaad uiterlijk vertoon speelt voor geen enkele rol het gaat immers om de muziek ? Bono van U2 is met zijn Messias achtige speeches en zonnebril voor mij ook niet de meest favoriete personnage,heb toch veel meer binding met iemand als The Edge ! Maar de muziek van hun met name uit de jaren 80 spreekt mij geweldig aan !


Het gaat inderdaad om de muziek, maar wanneer daarbij een imago hoort dat je ook aanspreekt, is het nog iets beter.
The Cure stoort me totaal niet: hun imago hoort bij de sfeer van hun muziek. En Robert is uiteindelijk altijd dezelfde, z'n tweede ik. Eigenlijk wel een knuffelbeertje, ja toch?
Het imago van Chris Rea bv spreekt me het meest aan. Gewoon een eenvoudige man in gewone kledij met zijn gitaar, naar de essentie teruggebracht. Of een Mark Knopfler, Raymond van het Groenewoud, Herman van Veen, Stef Bos, Bram Vermeulen, Randy Newman. Bij de vrouwen zou ik Suzanne Vega kunnen noemen.
En Bono? Dat is dus echt een blaas van een hoog kaliber met die zonnebril. The Edge met zijn belachelijke muts net iets minder, maar op dit vlak winnen Simple Minds torenhoog: veel eenvoudiger.
En ja, bij de blazen zijn er nog erger dan U2: Eminem, zowat alle rappers met hun irritante gebaartjes, en dan die zangeressen met een hoog 'dellerigheidsgehalte' (Christina A., JLo ...).
Conclusie: op The Cure valt niks aan te merken.

avatar van aERodynamIC
4,5
Het zal ongeveer 3 jaar na verschijnen van dit album zijn geweest dat het nummer A Forest mijn aandacht trok. Een nummer dat bij de Vara en VPRO nog wel eens voorbij kwam.
Wow, wat een nummer was dat. Dit was mijn kennismaking met the Cure in de jaren '80. Het werd een bandje die ik aardig bleef volgen (tot op de dag van vandaag).
Dit Seventeen Seconds vind ik tot hun betere albums behoren

5,0
Dit weekend heb ik dit nog gedraaid bij een vriend. Blijft hemels, van play for today tot aan de laatste noten van 17 seconds.. een soort droom. Vroeger ben ik wel eens naar de Cure geweest met exact dezelfde look als Robert, mijn vriendinnetje ging als Siouxsie Lol, die ochtend dat onze kussens zwart en rood waren van de makeup

knight3
Meest overschat album! Kiss Me Kiss Me vind ik de beste!

handsome_devil
knight3 schreef:
Meest overschat album! Kiss Me Kiss Me vind ik de beste!


:S ik vind Kiss Me juist overschat. Zeer goede nummers afgewisseld met diep treurige liedjes.

avatar van orbit
4,5
handsome_devil schreef:
(quote)


:S ik vind Kiss Me juist overschat. Zeer goede nummers afgewisseld met diep treurige liedjes.


Nouja, met een 3,5 gemiddeld niet echt overschat handsome..

Feeder
Seventeen seconds een overschat album ? Dit kunt u toch niet menen hoop ik ? A reflection vind ik een geniaal openingsnummer, onheilspellend, donker...

Vervolgens komt het geniale "play for today" met een tekst die ik persoonlijk toch wel vrij inventief vind. Secrets, in your house, three... heerlijk toch ? Ik heb bij deze plaat constant het gevoel dat er iets spannends te gebeuren valt. Werkelijk waar, deze cd brengt me in hogere sferen. Het valt me een beetje moeilijk om het uit te leggen maar ik heb zo'n "stiekem" gevoel als ik hiernaar luister, alsof we ergens rondsluipen in iemand z'n huis... in het woud... het is ergens wachten op iets dat niet komt. Maar dat is ook helemaal niet erg want gelukkig hebben we Faith en Pornography om dat goed te maken. Ik heb bij alledrie de platen een ander gevoel. Zoals ik reeds zei over seventeen seconds, het voelt als wandelen in door het donker en lekker stiekem zijn. Faith is mysterieus en roept bij mij beelden op van oude huizen waar het spookt dat het niet meer mooi is
Pornography tenslotte is een ode aan de wansmaak, de wereld gaat werkelijk tenonder terwijl je naar deze plaat luistert. (En toen dwaalden we af)

The final sound had er van mij niet opgemoeten, té kort, té amateuristisch... (je hoort op het einde de opnameband die op was).

Bij A forest moet ik niet veel uitleg geven, deze song blijft voor mij 1 van de betere die the cure voortgebracht heeft. Het geeft een claustrofobisch gevoel geef ik, bovendien heb ik ooit de song live gezien en ik kan je zeggen:dat was top. M en seventeen seconds vind ik leuk maar ook niet zoveel meer dan dat, ze mogen zeker niet ontbreken op de plaat maar ik geraak niet meteen in trance omdat die nummers draaien.

En dan nog m'n favoriete nummer van de plaat en 1 van de beste nummers van the cure : At Night. Dit is echt té heerlijk voor woorden, someone's has to be there... spooky als het ware en op het randje van het wanhopige vind ik. Het gevaar loert langs alle kanten, there's no way out.

Kortom : Seventeen seconds, een klasse plaat die iedereen zeker eens moet geluisterd hebben. Een softe thriller

Lost Highway
Zeer mooie recensie Feeder, ik herken me er ook helemaal in.

avatar van orbit
4,5
Mooi omschreven inderdaad!
Nog even toevoegen dat ik In Your House een rondwandeling vind door een mistroostig slot met de kandelaar, waarbij er een soort van mismoedige gelatenheid over je heen komt. Intens melancholisch, maar niet triest. Sowieso hebben veel cure-nummers dat. Ze mijden godzijdank de totale desolate inzinking, dat vind ik namelijk niet echt interessant muzikaal. De 2 instrumentals voor A Forest zie ik eigenlijk als een soort van lang intro voor die klassieker, en in die zin wel doeltreffend.
Briljante plaat!

avatar van lullaby1987
4,5
orbit schreef:
Mooi omschreven inderdaad!
Nog even toevoegen dat ik In Your House een rondwandeling vind door een mistroostig slot met de kandelaar, waarbij er een soort van mismoedige gelatenheid over je heen komt. Intens melancholisch, maar niet triest. Sowieso hebben veel cure-nummers dat. Ze mijden godzijdank de totale desolate inzinking, dat vind ik namelijk niet echt interessant muzikaal. De 2 instrumentals voor A Forest zie ik eigenlijk als een soort van lang intro voor die klassieker, en in die zin wel doeltreffend.
Briljante plaat!


mijn lievelingsnummer van deze plaat. In your house mooi beschreven! een rondwandeling door een mistroostig slot met een kandelaar. je voelt je alleen..maar ben je dat eigenlijk wel?

4,5
Feeder schreef:


The final sound had er van mij niet opgemoeten, té kort, té amateuristisch... (je hoort op het einde de opnameband die op was).


Die opnameband was niet op, ze hadden oorspronkelijk een heel ander idee met dat nummer

Interestingly, the intention has been to make "the final sound" quite the instrumental antithesis of 'three'. A long meandering number which appears to be seeking answers, but submits to winding nowhere in particular. Fat would have ohter ideas though, and the tape finished two minutes into the recording, leaving a sharp sudden cliff edge to nothing. Hedges didn't actually inform the band that this had happened until the final run through, in the company of a fairly unimpressed Chris Parry. Curiously, the sharp stop adds a moment of frisson, before the full majesty of the big single, 'a forest' glised serenely into view.

aldus Mick Middles

Gast
geplaatst: vandaag om 17:29 uur

geplaatst: vandaag om 17:29 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.