The Cure - Seventeen Seconds (1980)

Het begint al op A Reflection. The Cure is niet een band die me echt weet te ontroeren. Natuurlijk hoor ik soms mooie nummers, maar the Cure pakt me meestal op andere wijze. Deze opener is een uitzondering. Ik vind het een ontroerend begin van een album. Het klinkt veelbelovend: hier gaat nog een hoop moois na komen en dat is in de loop der jaren ook wel gebleken, want het is niet voor niets samen met Disintegration mijn favoriete album van deze band.
Zoals ik elders al zei moet het zo rond 1983, 1984 zijn geweest dat ik echt goed met The Cure in aanraking kwam. Play for Today is misschien ook wel één van de eerste nummers die ik leerde kennen na A Forest.
Als ik het nu hoor is dat puur jeugdsentiment plus een beetje extra. Jeugdsentiment is namelijk 1 ding, maar nummers die me anno nu nog steeds weten te beroeren is wat anders. Zodra ik dit hoor heb ik onwijs veel zin om te dansen en moet ik terugdenken aan de dansvloer waar ik eind jaren '80 graag op vertoefde, wild dansend op de muziek waar ik toen eenmaal graag op bewoog (denk aan hits van The Cult, Sisters of Mercy en The Cure: en nee ik was geen vleermuismeneertje ).
Secrets blijft zijn naam eer aandoen. Het broeit, het gloeit maar blijft toch iets onderkoelds houden en het zal nooit of te nimmer zijn geheim prijsgeven. Opvallend is ook dat de zang hier niet echt een hoofdrol heeft gekregen.
In Your House heeft iets sprankelends in zich. Niet bepaald een term die je zo snel met the Cure associeert, maar toch ervaar ik het wel zo. Ik word hier lekker dromerig en loom van. Waar b.v. sommige nummers op Pornography me juist een beetje zwaarmoedig maken daar heb ik dat bij een nummer als dit totaal niet. Eerder tegenovergesteld.
Three komt traag en haast aarzelend op gang maar blijkt een spannende opbouw te hebben. Het blijft een ietwat vreemd nummer en misschien is het dit nummer wel dat me van die volle 5* weet af te houden.
The Final Sound is daadwerkelijk niet het laatste geluid op Seventeen Seconds. Het werkt sfeerverhogend en dient als een prima opstapje voor het volgende geniale nummer. Meer is het niet.
Dat geniale nummer is natuurlijk A Forest. Zoals ik bij Pornography al zei is dit jarenlang rond Pasen een knoepert van een hit geweest in de top 100 aller tijden van Veronica. Het was natuurlijk uitstekende kwaliteit tussen al die inmiddels zwaar uitgekauwde rock-hits. Dit ook uitgekauwd? Nee, dat vind ik dus niet. Waar je veel van die zg. top 100 hits op een gegeven moment niet meer kunt horen daar blijft dit nummer zijn kracht behouden. Misschien door het bezwerende karakter of misschien wel iets anders maar laat ik het simpel houden: het is van dusdanige kwaliteit dat het nooit zal gaan vervelen en dat is maar voor weinig grootse nummers weggelegd. Natuurlijk is dit persoonlijk, maar bij mij valt het dus wel degelijk in die categorie. Waanzinnig goed. Punt!
M klinkt hierna dan opeens behoorlijk luchtig en dat is maar goed ook want ik vind dit typisch zo'n heerlijk 'bijkomnummer'. Daarmee wil ik het overigens niet degraderen tot een minder nummer, integendeel. Juist doordat dit nummer deze toon heeft gekregen valt het op en dat is knap na zo'n hoogtepunt als daarnet.
At Night doet zijn naam wat mij betreft eer aan: ik vind dit ook een typisch nachtnummer. Het zware, brommende geluid staat me erg aan en ik blijf er van genieten.
Afsluiter Seventeen Seconds (ik doe niet aan bonustracks, limited editions en weet ik het wat voor gekkigheid) sluit dit album geheel in stijl af. Kalm, waardig en telkens verlangend naar nog meer Seventeen Seconds. Wat zeg ik? Zo'n ruime 2100 Seconds.

SEVENTEEN SECONDS
Wat een koerswijziging met hun debuut.
De Cure zocht en vond haar eigen geluid op Seventeen Seconds.


A Reflection is een sfeervolle opener die de mistige toon zet.
De gitaren van Smith klinken tegelijk apart en herkenbaar.

Play for Today grijpt nog even terug naar de oude formule.
Maar het arrangement is verzorgder, mooier uitgebalanceerd.

Secrets is een van mijn absolute Cure favorieten.
De gitaar klinkt als een muzikale mantra doorheen het nauwelijks gezongen lied.

In your House is een staalkaart van deze nieuwe Cure sound.
De onderwater bas van Gallup en de bijna mechanische drumklik van Tolhurst.

Three doet me denken aan de hoes.
Een door regen beslagen raam op de wereld.

The final Sound is niet veel meer dan een muzikale impressie.
Een nummer dat er geen is, maar toch een accent legt tussen de langere tracks.

A Forest is zonder twijfel een van de sterkste new wave nummers ooit.
Het (regen)woud als metafoor van een door vervreemding geteisterde wereld.

Ik zie een dansvloer met onbeweeglijke lichamen.
Bij elk synthesizer akkoord in de intro gaat een spot branden.
Van zodra bas en drums invallen beginnen de lichamen te dansen.
Lichamen als bomen en daartussen de ik-figuur
die op zoek gaat naar dat ene, onbereikbare meisje.

M was Roberts ode aan vriendin Marian.
Mooie gitaar riff en dat typische, vocale snauwen van Smith.

At Night zit qua sound heel dicht in het vaarwater van Joy Division.
Klinkt als een uitgemergelde Dead Souls, maar herkenbaar door de drums.

Seventeen Seconds is als een geeuwende metronoom.
Als ik deze plaat voor bedtijd draai, val ik hier gegarandeerd in slaap.


Schitterende plaat, deze Seventeen Seconds.
En het klopt wat Funk Star hieronder over het begrip "leegte" schrijft.

Another Journey by Train huppelt wat onwennig
tussen Three Imaginary Boys en Seventeen Seconds.

Jumping someone else's Train ... Another Journey by Train.
De Cure zocht en vond een eigen spoor, een eigen richting, een nieuw geluid.


Omdat ik mijn eigen CDtjes brand met bonustracks
en er zoveel extra nummers bestaan uit hun beginperiode,
besloot ik de drie fameuze Hansa sessions tracks hier toe te voegen.

Plastic Passion was de b-kant van Boys don't cry.
Een kort snoepje boordevol lekkere hooks.

Pillbox Tales is een behoorlijk noisy nummer.
Een van de weinig keren dat de Cure mainstream punk klinkt.

Do the Hansa is een leuke grap met dat gemaakte Duitse taaltje.
Een opgestoken middelvinger richting Hansa, heel even hun platenlabel.

In het minimalisme ligt juist de grote kracht en pracht van deze plaat. De sfeer wordt meesterlijk neergezet. Elk nummer staat op precies de juiste plaats en is raak. Geen noot te veel of te weinig.

Voor het optimale effect moet je het album in zijn geheel beluisteren. Nummers als 'A Reflection', 'Secrets', 'Three' en 'The Final Sound' zullen door sommigen als vullertjes worden gezien en mss zelfs als inferieur, maar niets is minder waar. Deze nummers vormen een onmisbaar onderdeel van de ijzersterke spanningsboog die The Cure met dit album weet te creëren. In mijn oren fabuleus. Dit album heeft mij in de 25 jaar dat ik hem ken, nog geen (17) seconde(s) verveeld.

Waarvan akte!

Seventeen Seconds is toch een van mijn favorieten in het oeuvre van The Cure. Het is sfeervol en mooi. En het sleurt je mee.

De sfeer wordt vooral gezet door het eerste nummer. Een instrumentaaltje, die een volgens mij ook voor bedoeld is om de sfeer op te bouwen. In mijn gedachten komt een mistig bos naar boven, het heeft zelfs wel iets weg van de hoes van Blackwater Park.

Play For Today is dan veel opgetogener dan het eerste nummer, maar storen doet het zeker niet. En opgetogen is bij The Cure ook maar relatief

Secrets is dan weer veel mystieker, veel donkerder en heeft bovendien een geniaal basloopje. Misschien komt het wel omdat de titels van de nummers, maar ze geven in ieder geval precies weer wat ik bij de nummers voel. En dat is toch wel speciaal moet ik zeggen.

Ook In Your House zit in diezelfde duistere, mystieke sfeer die vanaf het eerste nummer er dus al een beetje in zit. Het nummer vind ik iets minder dan zijn voorgangers op het album, maar dit komt vooral denk ik omdat ik het een beetje vind voortkabbelen. Het gaat me te langzaam.

Three is dan al afgelopen voordat je het in de gaten hebt. Het sluit kant A af zoals hij begonnen is en vervelend is dat zeker niet.

Kant B begint met The Final Sound en dit is eigenlijk meer een voorstukje voor A Forest, hét nummer op de plaat natuurlijk.
Qua sfeer is het een goede indicatie van hoe mooi A Forest gaat worden. Helaas is het een beetje nutteloos om het nummer op zichzelf te gaan luisteren.

En ja, A Forest, daar valt weinig over te zeggen denk ik. Het stond niet voor niets dit jaar op nummer 1 in de MUME-ladder en er is al heel veel over geschreven hier. Een geniaal nummer gewoon.

Maar ik begin me er langzaam bewust van te worden dat voor mijn gevoel ook A Forest niet meer zonder M kan. En dat vind ik op zijn minst vreemd. Het nummer is namelijk totaal anders en sluit niet bepaald aan zullen we maar zeggen. Toch, iedere keer als A Forest afgelopen is, wacht ik op de tonen van M en als die er niet komen, blijft ik met een raar gevoel achter.

M ligt dan weer meer in het straatje van Play For Today, en dat komt de plaat eigenlijk wel ten goede. De gitaar hierin is erg goed te noemen en zoals ik als zei, het nummer is bij mij compleet 'ingeburgerd'. Vooral het laatste stuk vind ik echt prachtig.

At Night is dan alweer het op een na laatste nummer en het is weer veel langzamer dan M. De drums voeren hier de boventoon, wat het geheel iets depressiefs geeft. Een beetje Joy Division, maar toch weer niet (waarom hoef ik waarschijnlijk niet uit te leggen).

Seventeen Seconds dan is de afsluiter van dit inmiddels tot 'geweldig' gebombardeerde album. En dit nummer weet het geheel erg sfeervol af te sluiten. De bas heeft naar mijn mening iets weg van Secrets, waardoor de terugkoppeling naar kant A weer is gevonden.

Al met al een erg goed album, wat terecht tot de beste van de band mag horen. A Forest blijft natuurlijk superieur, maar hoe moeilijk moet het wel niet zijn om dát nummer te overtreffen!

4,5 *

Hier geef ik mijn impressie per nummer.

1. A Reflection (2:09)
Een mysterieus klinkende piano, het lijkt een voorbode dat er iets gaat gebeuren.

2. Play for Today (3:39)
Een goed uitgebalanceerd nummer dat mij erg weet te boeien vanwege de aanstekelijke melodie, het karakteristieke en ritmische gitaar, de baslijn en de subtiele toevoeging van de synthesizer.

3. Secrets (3:19)
Ook dit is een even aanstekelijk als melancholiek en donker nummer dat drijft op bas en gitaar met hier een zuchtende Robert Smith.

4. In Your House (4:06)
Een wat langzamer nummer met doffe drum en heldere gitaarsound waarbij de synthesizer en later de stem van Robert Smith komt aanzetten. Erg sfeervol en dromerig.

5. Three (2:36)
Een piano-nummer waarbij op de achtergrond een fluisterstem te horen is. Het heeft iets onheilspellends in zich.

6. The Final Sound (0:52)
Een sfeervol instrumentaal tussendoortje dat wel abrupt stopt.

7. A Forest (5:55)
Dit is het hoogtepunt van dit album en de ultieme Cure-song. Fascinerend nummer vanwege het unieke ritme vooral door de baslijn, de zang en gitaar van Smith en vooral de intense (mysterieuze) sfeer dat het nummer uitstraalt, je waant bij het horen van dit nummer echt in een donker bos. Bijzonder knap dat the Cure met een minimum aan middelen een maximum aan sfeer weet te creëren. Dit nummer kan nooit maar ook nooit stuk voor mij.

8. M (3:03)
Een vrij luchtig en catchy nummer met heerlijke gitaarsound, zeker op het einde van dit nummer.

9. At Night (5:54)
Een donker en zelfs wat grimmig klinkend nummer met die karakteristieke doffe drums, hier klinkt de invloed van Joy Division door.

10. Seventeen Seconds (4:01)
Uitstekende afsluiter (ik heb de versie zonder bonustracks) van dit album, vrij ingetogen, romantisch en melancholiek.

Dit is een erg sfeervol album dat ideaal is om het op een late avond te draaien. Sober maar effectief geïnstrumenteerd zonder overbodige franjes, the Cure heeft hier een zeer eigen sound tot volle ontwikkeling gebracht dat even romantisch en aanstekelijk als melancholiek klinkt. A Forest is het majestueuze hoogtepunt op dit album maar de overige songs zijn eveneens zeer sterk. Derhalve ken ik de volle 5* toe.

Nou, ik heb alles van The Cure ook al honderden keren beluisterd de afgelopen 22 jaar en voor mij blijft A Forest toch echt het beste nummer dat Smith ooit geschreven heeft (voor One Hundred Years en All Cats Are Grey).

Na dit album een aantal keer overdag te hebben beluisterd en daarna een keer 's nachts, heb ik mezelf beloofd dit album nooit meer het daglicht te laten zien. Dit prachtig duister en dreigend album kan het daglicht simpelweg niet verdragen.

Je hebt van die vervelende op MuMe overgehypte bands waarvan je stiekem toch eigenlijk gewoon wel alles (op een paar latere albums na) wel in de kast heb staan maar die je gewoon te weinig draait omdat het nu eenmaal een vervelend MuMe overgehypt bandje is.

Dat dit soms niet helemaal terecht is blijkt wel met The Cure. Die hebben toch wel een paar hele fijne platen gemaakt. Daar kom je dan weer achter omdat twee niet nader te noemen mannen zo nodig een Top 200 moeten presenteren.

Het album trapt met een verder niet heel nodig maar toch typisch en ook wel fijn The Cure werkje. Een instrumentaal intro van twee minuten met daaropvolgend een soort van mini-klassieker Play for Today. Zoals eigenlijk op heel plaat is de samenwerking tussen de op moment nieuwe kracht Simon Gallup en Laurence Tolhurst in perfecte balans zodat Robert Smith zijn gitaargetokkel kwijt kan. Een relatief vrolijk huppelend nummer. Het daarop volgende Secrets is eigenlijk een beetje het zelfde idee dan de voorganger enkel dan (wederom) zo goed als instrumentaal. Een mooie opmaat naar het erg sterke In Your House. Smith zijn zang zit achterin de mix en klinkt erg mysterieus. De basloopjes van Gallup zijn fenomenaal en het ondersteunende toetsenwerk van kortstondig lid Matthieu Hartley simpel maar doeltreffend. De heldere drumslagen doen de rest. Dan zitten we met Three al weer op aan het einde van de eerste helft. Het nummer is extreem minimalistisch en zie ik meer als een tussendoortje/intermezzo dan als een echte track.

De tweede helft wordt afgetrapt met The Final Sound (qua titel een perfecte afsluiter). Wederom meer een soort van intro die een beetje de sfeer moet neerzetten voor de rest van het album. Dan volgt de echte klassieker van dit album. Het ultieme Jiskefet nummer ( LiveLeak.com - Jiskefet Plays With Custard (Music: The Cure, A Forest). ) en misschien wel het meest gelaagde nummer van de plaat. Het intro en outro zijn briljant en de rest er tussen stiekem toch ook wel waanzinnig. Een nummer wat bijna 6 minuten klokt en dat is wat betreft de beginjaren van The Cure bijzonder te noemen (al komt er dadelijk nog zo eentje). Dan volgt M. Een voor mij typisch kwartje zoek muziekje. Het wordt eentonig maar het is de bas die de show maakt. Toch knap als je als nieuwkomer gelijk al zo je stempel kan drukken. Qua sound en structuur is M, samen met Play for Today, wel het nummer wat het dichtst in de buurt van een normaal popliedje komt. Het negende liedje is het andere liedje wat bijna 6 minuten klokt. Weer de heldere drums die als een soort pistoolschoten op je af komen. Smith hoor je weer gortdroog redelijk achterin de mix en het is zijn typische gitaargeluid dat het nummer maakt. Het is een enorm spannend liedje die zijn geheimen niet direct prijsgeeft. Volgens de overlevering was voor dit album Low van David Bowie een grote inspiratie bron en dat is vooral in die dreigende nummer te horen. Een prachtwerkje. Het album sluit af met het titelnummer. Het nummer heeft een heerlijke groove door de combi gitaar (er overheen) en bas (er onderdoor).

Overal is het een ietwat koud (maar niet kil) album met een flinke spanningsboog. Je hoort jonge honden aan het werk die wat speciaals willen neerzetten. Het is niet te vergelijken met latere jaren '80 werk want het is veel meer minimalistisch, uiteraard klinkt wel de herfst in deze plaat door (zoals altijd) maar het is een herfst met ambitie.

Het album is samen met Faith en die andere gehypte plaat uit 1989 mijn favoriete trio van de band.

Toen ik dit album leerde kennen vond ik het eigenlijk alleen maar mooi en sfeervol, en pas later hoorde ik van andere mensen dat ze Seventeen seconds vrij depressieve muziek vonden. (Dit was in de tijd dat Faith en Pornography nog ver in de toekomst lagen en de Cure nog een tamelijk onbekende band was.) Na dat commentaar kon ik me bij een volgende luisterbeurt wel iets voorstellen bij die deprimerende indruk, maar net als bij Joy Division hoor ik in deze muziek eerst en vooral het mooie, en àls je zulke muziek als deprimerend wilt omschrijven hoor ik dan toch nog eerder het troostende ("ah, er is kennelijk iemand die dingen net als ik ervaart"), en dán pas (if at all) het depressieve. (Radio Hollandio, dát is voor mij pas deprimerend, en ik maak geen grapje.)
        Eigenlijk geldt dat nog altijd, ook nu ik de daaropvolgende platen van de Cure heb leren kennen (hoewel ik na The head on the door ben afgehaakt). Briljante sfeervolle muziek die ik eigenlijk niet eens hoef te beschrijven omdat hij al zo perfect wordt weergegeven door de hoes. Ook nog altijd vrij uniek door de sound: dikwijls geeft de bas de melodie terwijl Robert Smith op de achtergrond een kleinere partij speelt of akkoordjes gebruikt om een soort solo mee te spelen (zoals op M, één van mijn favorieten), en waar de drums pseudo-mechanisch klinken geven de toetsen veelal kleine ijle accenten. Sfeer is het sleutelwoord, maar die gedijt alleen maar op basis van tien uitstekende composities. Prachtplaat.

Het eerste album dat ik hoorde van de band. Omdat ik 'A Forest' geweldig vond en vind was mijn verwachtingspatroon hoog. Destijds viel het tegen en veertig jaar later hoor ik een frisse band die zoekende is. 'Play For Today', 'In Your House' en 'Seventeen Seconds' zijn zeker de moeite waard, maar gedurende de jaren '80 vind ik de band beter geworden.

Geen nood ZAP! Tussen mij en dit album lijkt het ook niet echt wat te worden. Ik vind het wel mooi en sfeervol, maar het heeft wat mij betreft te weinig te bieden. Dat A Forest de kraker van dit album is, staat als een paal boven water. Dat Play For Today op twee staat, is volstrekt logisch. Ik mag de stijl echt. Alleen ontkom ik niet aan de indruk dat The Cure een heel gaaf trucje bedacht heeft (A Forest) en daar vervolgens een heel album omheen is gaan bouwen. Hoewel je deze elementen op het debuut ook wel hoorde, mag dit album gerust een stevige koerswijziging genoemd worden. Het valt ook op dat de overige songs erg minimalistisch zijn en dat zorgt ervoor dat de restsongs heel makkelijk kapot te redeneren zijn: eenvoudige drums, basloopje erbij, de gitaar die een akkoordje op de achtergrond jengelt.. The Cure maakt het zich te makkelijk, terwijl het wel laat horen dat het toch echt tot grootse dingen in staat is.

Tussenstand:
1. Seventeen Seconds
2. Three Imaginary Boys

Ik ben nu al bijna twee weken bezig met dit album dagelijks luisteren, maar in verband met thuiswerkdrukte (laat me met rust telefoon!) is het reviewen er dik bij aan het inschieten. Zonde, want Seventeen Seconds bevalt me prima. A Forest is natuurlijk een lied dat ik al lang ken en waardoor ik ook muziek als geheel weer eens moest gaan overdenken, want verdomd nog aan toe als ik er niet heel depressief van werd. En dat werkte echter prima door later.

Na het onstuimige debuut is Three Imaginary Boys een in ieder opzicht superieure opvolger. Het voelt kil en leeg aan, maar ook hypnotiserend en angstaanjagend. De leidende single is met gemak het hoogtepunt en ik snap de kritiek van Ruud wel dat het er op lijkt dat de rest van het album er omhoog gebouwd zijn, maar als het geheel vind ik het erg fijn om te horen. Het mag nog iets spannender verder.

Tussenstand:
1. Seventeen Seconds
2. Three Imaginary Boys

The Cure - Seventeen Seconds

Op enkele nummers na ken ik The Cure eigenlijk (nog) niet zo goed. Hier is het schijnbaar toch een erg populaire band, dus wou eens een volledig album uitproberen. Inmiddels enkele keren beluistert en vind het nog niet echt fantastisch. Er heerst zeker een mooie duistere sfeer over het album, dat bij korte stukjes als A Reflection en Three mooi naar voren komt. Maar de meeste nummers zijn voor mijn gevoel gebaseerd op één melodie, met daaromheen enkele toevoegingen. Als je daar een heel album van maakt wordt het soms wel saai. Nummers als A Forest en Play for Today liggen wel prettig in het gehoor. Mede hierdoor en doordat het album door de korte speelduur niet irritant wordt, geef ik nog een kleine 7. Maar hoger dan dat zal het waarschijnlijk niet worden.

3,5*

Een echte klassieker van The Cure, in een tijd (1980) deze band nog helemaal niet zo bekend was. Het typerende stemgeluid van Smith komt op deze plaat uitstekend uit de verf. Het nummer A forest klom in augustus 1980 niet hoger dan nummer 31 - 4 weken - in de Top 40, maar groeide twee jaar later al uit tot een klassieker van de bovenste plank.

Als beginnend puber was ik volledig op radio aangewezen. Er was welgeteld één popzender: Hilversum 3. De liedjes sloeg ik op in mijn hoofd en, indien mogelijk, op cassettebandje. Als je geluk had praatte de dj niet door de liedjes heen, wat eigenlijk alleen het geval was bij de Nationale Hitparade van Felix Meurders en Arbeidsvitaminen.

Eind 1978, begin ‘79 moet ik voor het eerst The Cure gehoord hebben. Killing an Arab was echt een liedje voor VARA, KRO en VPRO, die nauwlettend nieuwe trends in de kwaliteitspop volgden. Dezelfde omroepen draaiden enige tijd later Boys Don’t Cry. Lekkere popliedjes die de energie van punk hadden, maar dan zonder scheurende gitaren. Ook de stem van ene Robert Smith viel me op. Het vertaalde bovendien de Britse sfeer onder de regering van Thatcher in muziek. Hoe knap.

In maart 1980, het staartje van een koude winter, verscheen single A Forest, wat hun eerste hit in Nederland zou worden. Met moeite. Pas eind augustus betrad de single de hitparade, terwijl ik allang was omvergeblazen door de mystieke sfeer, waarin nog sterker die ijle stem klaagde. Nu het een hit was, was ie ook te horen bij de omroepen die zich vooral op de hitlijsten richtten, zoals AVRO en TROS.

We spoelen de videoband naar december '80. Nadat ik de beschikking kreeg over een eigen platenspeler en bovendien mijn eigen lidmaatschap van de fonotheek, stond The Cure hoog op mijn leenwensenlijstje. Op vrijdagavond was de fonotheek in ons dorp open. Gelukkig voor mij stond die bewuste keer Seventeen Seconds in de bakken.

Het bleek niet zomaar een album met liedjes. Nee, dit was een reis naar een woud. Of zoiets. Inmiddels waren de donkere, koude dagen voor Kerst aangebroken. Een nieuwe winter naderde en het was alsof ik de soundtrack erbij had. In combinatie met de hoes (boomtoppen, vage beelden, lang voordat extremere genres de thematiek van winterse bossen ontdekten) werd een sfeer neergezet die, versterkt door de rare, dunne drumsound, bijna voor een sneeuwbui in mijn kamer zorgde.

De instrumentale opener A Reflection voerde me terug naar Low van Bowie en dan vooral de “gregoriaanse” B-kant daarvan, met name de klaaglijkheid van Warszawa. Net als op dat album, was ook hier een eigenzinnige drumsound te horen. Al snel klinkt Play For Today met zijn melodieuze baslijnen, een wavegitaar (licht chorusreffect) en de zwevende toetsen die ik van A Forest kende. Zo ging het de hele plaatkant door en wist ik zeker dat deze jongen niet de enige niet-begrepene op deze wereld was. Puberheimwee naar… ja, naar wat eigenlijk?

Jammer dat de lp beschadigd was. Of hoorde dat zo? Niemand die ik kende wist waarom het piano-intro van The Final Sound, de bijna instrumentale opener van kant B, zo abrupt eindigde. Pas toen ik jaren later de cd had gekocht, wist ik definitief dat het echt zo op de plaat stond. Hierna komt langzaam A Forest op gang, een langere versie dan op single. De stem in een wolkje echo, een tekst die ik met mijn beetje Engels al wel verstond maar niet begreep. Een mooie gitaarsolo van akkoorden die geleidelijk vals worden en dan alweer zo’n raar einde.
Hierna het wonderschone M (hoe triest: ze is verliefd op een ander), en na At Night met zijn ondefinieerbare scheurende klanken het afsluitende titellied, met een intro dat trááág op gang kwam.
Keer op keer draaide ik de plaat; na drie weken moest ie terug naar de bieb, zorgvuldig had ik 'm op een cassettebandje gekopieerd, inclusief gratis extra ruis.

We spoelen de band ruim veertig jaar verder. Dankzij Cured, de fascinerende en soms ontnuchterende autobiografie van drummer Lol Tolhurst, weet ik dat Smith zocht naar vernieuwing, weg van het post-punklabel dat de band toen al had opgeplakt gekregen.
Het eerste concert in de viermansbezetting-met-toetsenist was in Eindhoven. Even googlen: 11 december 1979, De Effenaar. Tolhorst vertelt dat de band op deze tour uitgebreid de nieuwe sound kon uitproberen, wat zich bij de opnamen uitbetaalde. Dat rare einde van de B-opener blijkt tóch het gevolg van een probleem met de opnametape, wat ze toen maar zo hebben gelaten. Maar hé, inmiddels is die disharmonie juist zo passend.
Mijn mening is onveranderd: dit album is een symfonie, mijn gemoed nog altijd in besneeuwde bossen brengend. Een plaat die ik bij voorkeur in zijn geheel beluister.

Ik beluisterde dit album n.a.v. dit topic.

Voor het eerst dat ik deze plaat beluister. Ik weet dat A Forest als zeer groots wordt gezien en ik ken het uit de MuMe Finales. Muzikaal (of noem het instrumentaal) vind ik het allemaal best prima te doen. Het is echter het vocale gedeelte wat mij enorm tegenstaat bij de muziek van The Cure. Datzelfde benoemde ik al eens bij een ander album dat ik al besproken heb tijdens dit topic. Het stemgeluid is mij te wringend, te geacteerd. Daarom dat het wellicht ook geen verrassing is dat een nummer als Secrets mij wel goed bevalt, evenals meerder (bijna) volledig instrumentale nummers die op dit album staan (en dat zijn er toch best veel).

Het was 1980 , ik was 16 en verdiende wat bij in de plaatselijke platenzaak!
Winschoten had in die tijd een redelijke muziekscene,
je had Just Fancy( Rody-s) Night Fever en voor de wat meer alternatieve muziekliefhebber hadden we ‘t Pleintje, de uitbater/discjockey van deze legendarische
tent, haalde zijn te draaien muziek bij ons in de zaak.

Zo kwam ik in aanraking met de New Wave muziek van begin jaren tachtig. Comsat Angels, Joy Division, The Sound en natuurlijk The Cure.

Onbewust is in mijn geheugen best wat van deze muziek blijven hangen, af en toe nam ik wat mee naar huis, maar deze 17 seconds heb ik nooit meegenomen, waarom niet? Geen idee eigenlijk.

Onlangs kwam ik deze weer tegen op een platenbeurs, eindelijk ingelost en in mijn bezit.

Eigenlijk is het niet mijn soort muziek, maar naast Joy Division en The Sound hoort deze plaat bij mijn muzikale opvoeding. Af en toe komt ie tevoorschijn om dan terug te gaan naar die leuke tijd. De muziekscene in Winschoten stelt geen drol meer voor, maar de klanken van A Forest voeren mij terug naar die leuke tijd in de winkel.

Dit zo teruglezend voel ik me plotsklaps een “ oude lul “. . Drie en een halve ster voor de muziek en een halfje voor the gold old times.

Ik heb ook de nieuwe Cure geprobeerd, herkenbaar maar bovenstaande emotie ontbreekt, ik hou het bij deze Seventeen seconds

Staat Seventeen Seconds voor de lengte dat een mens tijdens angst de adem inhoudt, waarna het hart beseft dat deze weer moet gaan kloppen om in leven te blijven? Seventeen Seconds is een suggestieve schetstekening met benevelde mistflarden rond een bedrieglijk moeras. Een plaat welke slechts naar die onovertroffen meesterlijke A Forest heksenkring dans toewerkt. De reden dat je nachtelijke tochten in het bos vermijdt, de reden dat je als vader je dochters nooit alleen naar huis laat fietsen.

Seventeen Seconds is claustrofobisch en beklemmend, vaak minimalistisch met de op doodstrommels geslagen holle ritmes van Lol Tolhurst. Het zwijgende samenspel van gitarist Robert Smith en bassist Simon Gallup. Soms heb je aan een half woord genoeg, soms zijn er geen woorden nodig. Op Seventeen Seconds heersen de instrumentale stukken die de stilte in het vocale belang van Robert Smith afdwingen.

Er staan geen hoogtepunten op Seventeen Seconds, slechts dieptepunten. A Forest is een van de mooiste dieptepunten die ik ooit gehoord heb. Iedereen herkent zich in A Forest, juist omdat de sfeer van dat nummer zo ontastbaar griezelig, maar ook zo tastbaar realistisch is. A Forest is de spin, de overige nummers zijn de draden van het web, die in alles in verbinding met A Forest staan.

Het blijft duister, maar dat zou nog heel veel erger worden op de platen na 17 Seconds. In 1980 kwam ik toch nooit echt door het album heen en heb het dan ook niet heel vaak gespeeld in de afgelopen 45 jaar. Wie wat bewaard, heeft iets, dus kon ik de plaat uit de kast trekken toen ik 'A Forest' op de radio voorbij hoorde komen. Dat blijft het top nummer van de plaat en met een paar andere nummers van het oeuvre van The Cure. Maar, als geheel viel het me reuze mee op deze mistige ochtend. Het is gewoon een goed album en een tijdsdocument uit de tijd dat de hemel op onze hoofd dreigde te vallen en men nog niet wist, of vergeten was, dat we dan allemaal een blauwe hoed zouden dragen. (Overdag, bij mooi weer dan.)