menu

The Cure - Faith (1981)

mijn stem
4,11 (728)
728 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Fiction

  1. The Holy Hour (4:25)
  2. Primary (3:35)
  3. Other Voices (4:28)
  4. All Cats Are Grey (5:28)
  5. The Funeral Party (4:14)
  6. Doubt (3:11)
  7. The Drowning Man (4:50)
  8. Faith (6:43)
  9. Carnage Visors * (27:51)
  10. Faith [RS Home Demo] * (2:57)
  11. Doubt [RS Home Demo] * (1:09)
  12. Drowning [Group Home Demo] * (1:52)
  13. The Holy Hour [Group Home Demo] * (4:49)
  14. Primary [Studio Out-take] * (4:23)
  15. Going Home Time [Studio Out-take] * (3:32)
  16. The Violin Song [Studio Out-take] * (3:39)
  17. A Normal Story [Studio Out-take] * (3:04)
  18. All Cats Are Grey [Live 1981] * (5:37)
  19. The Funeral Party [Live 1981] * (4:38)
  20. Other Voices [Live 1981] * (4:45)
  21. The Drowning Man [Live 1981] * (5:49)
  22. Faith [Live 1981] * (10:24)
  23. Forever [Live 1981] * (9:19)
  24. Charlotte Sometimes * (4:13)
toon 16 bonustracks
totale tijdsduur: 36:54 (2:14:55)
zoeken in:
avatar van lennert
4,5
Hier vallen vele puzzelstukjes op zijn plaats. Ik kende nog geen enkele track van het album (waar ik op Seventeen Seconds al langer bekend was met A Forest) en kan me zodoende wat losser zetten van 'de single vs de rest', maar Faith is een album dat ik nu al meteen in mijn kast wil hebben staan. De sfeer doet me ook denken aan de recent gedane Ultravox-marathon. Miserabele en ultiem droevige muziek, tracks als All Cats Are Grey en The Funeral Party raken me persoonlijk diep. Laatstgenoemde lied heeft tekstueel enkele prachtige moment, waarvan het tweede couplet mijn absolute favoriet is:

"I watched and acted wordlessly
As piece by piece you performed your story
Moving through an unknown past
Dancing at the funeral party"

De vloeiende overgang in opvolger Doubt is perfect getimed. Het schud me wakker uit de droom, maar blijft me nog steeds grijpen. Waar Seventeen Seconds vooral om A Forest opgebouwd en afgebouwd leek te worden, is Faith een meer ingrijpende en vloeiende reis. Prachtalbum, zo had van tevoren gehoopt dat The Cure zou klinken.

Tussenstand:
1. Faith
2. Seventeen Seconds
3. Three Imaginary Boys

avatar van dumb_helicopter
3,0
Na Seventeen Seconds vind ik ook dit geen sterke plaat van The Cure. Voor mij wat in hetzelfde bedje ziek als die eerste met te weinig spanning en scherpte. Het blijft allemaal wat vlak en meanderend zonder echt diep in het vel te durven snijden.

avatar van Man of Sorrows
5,0
dumb_helicopter schreef:
Het blijft allemaal wat vlak en meanderend zonder echt diep in het vel te durven snijden.


Heb je het nu echt over nummers als The Funeral Party en All Cats Are Grey; songs die zodanig de diepte in gaan dat je je kan afvragen of dit nog gezond is voor de menselijke psyche?

Ik vond Bloc Party vroeger ook wel een fijn bandje, maar laat ons toch een klein beetje serieus blijven

avatar van dumb_helicopter
3,0
Man of Sorrows schreef:
(quote)


Heb je het nu echt over nummers als The Funeral Party en All Cats Are Grey; songs die zodanig de diepte in gaan dat je je kan afvragen of dit nog gezond is voor de menselijke psyche?

Ik vond Bloc Party vroeger ook wel een fijn bandje, maar laat ons toch een klein beetje serieus blijven


Geen idee wat dat laatste ook maar iets te maken zou kunnen hebben met mijn mening over dit album...

Als ik vergelijk met toppers als Disintegration en Pornography, dan is dit album helaas gewoon een stuk vlakker, kaler en voor mij dus ook matiger. Het brengt me totaal niet in vervoering zoals de andere twee dat wel kunnen.

avatar van DjFrankie
5,0
dumb_helicopter schreef:


Als ik vergelijk met toppers als Disintegration en Pornography, dan is dit album helaas gewoon een stuk vlakker, kaler en voor mij dus ook matiger. Het brengt me totaal niet in vervoering zoals de andere twee dat wel kunnen.


Ik snap het wel, die albums hebben ook een heel ander geluid.
Dit meesterwerk is kil, hol, en gaat heel diep de grond in. Juist dat vind ik de charme van deze plaat. De sfeer is de smaakmaker hier en Is ook niet voor iedereen weggelegd.
Dit moet je eigenlijk ook beluisteren met koptelefoon, brengt mij altijd in een andere dimensie .

avatar van Teunnis
4,5
Ik denk dat dumb_helicopter bedoelt dat het wat minder snedig/fel is. Op Pornography kan één bass drum of één gitaarakkoord een directe wond in je ziel aanbrengen. Op Faith gaat dit proces veel trager en is het alsof je ziel stukje voor stukje wordt uitgelepeld. Disintegration heeft dan weer van beide wat.

avatar van Man of Sorrows
5,0
Nou er hoeft geen verantwoording te zijn, ik was enkel verbijsterd door termen als vlak en ondiep bij dit album. Bij het middenstuk All cats are grey - The funeral party voel ik geen meander maar een onmiddellijk zinken (naar de bodem van the dark deep lakes)

Deze voelt, net als New Order's Movement, voor mij aan als een implosie; waar Pornography veeleer explosief is. Zelf ben ik onvoorwaardelijk liefhebber van eerstgenoemde albums, maar het is maar waar je van houdt uiteraard.

avatar van Reijersen
Ik beluisterde dit album naar aanleiding van dit topic.

The Cure ken ik misschien alleen van wat meme’s en van die ene song die altijd hoog in de MuMeLadder staat. Ik moet zeggen dat ik het allemaal maar wat saai-ig vind. Er wordt mijn inziens op een wat aanstellerige manier gezongen, wat helemaal niet lekker in het gehoor ligt. Muzikaal vind ik het vrij vlak en niet al te bijzonder. Het kabbelt maar wat voort, zonder echt te pakken, zonder echt heel sfeervol te zijn. Niet een plaat die ik snel nog eens op ga zetten.

avatar van RonaldjK
4,0
Tsja Reijersen, dan denk ik dat melancholie niet zo in jouw aard zit. En dat mag, uiteraard! Dat onbestemde gevoel van fernweh helpt namelijk enorm bij een plaat als deze.

avatar van RonaldjK
4,0
De derde Cure stond al snel in de fonotheek van ons dorp en belandde in de vroege zomer van 1981 op mijn draaitafel.
De hoes met zijn vage zwart-witfoto deed denken aan hetgeen ik bij biologie onder de microscoop ontwaarde. Grootste verrassing was de muziek: waar ik een stijlverandering had verwacht, bleek Faith juist géén grote verandering te brengen, een beetje tegen de tijdgeest in. Bands en artiesten in dit genre maakten kunst en konden zich dus geen herhaling veroorloven.
Dat leidde echter wél tot een heerlijk album, waarvan diverse nummers op één van mijn cassettebandjes belandden. Faith is geen kopie van de voorganger Seventeen Seconds, wel een soberder versie daarvan.
Hierna echter raakte de plaat min of meer in de vergetelheid in mijn muzikale wereldje, waarin mijn platenspeler miljoenen rondjes met talloze platen moet hebben gedraaid.

Totdat ik 'm tien jaar geleden op cd aanschafte en onmiddelijk weer helemaal blij werd. Voor de band lag dat anders, las ik later in de zeer boeiende biografie Cured (2016) van toenmalig drummer Lol Tolhurst.
De band was langere tijd in Sydney geweest, waar het niet goed klikte met de toetsenist. Na thuiskomst verliet deze de band, waarmee The Cure weer een trio werd.
Boven dit alles hingen twee donkere wolken: Smith was bezig het overlijden van zijn grootmoeder te verwerken terwijl Tolhursts moeder terminaal ziek was. De jongetjes werden mannen.
De band kreeg voor hun derde album ongekende vrijheid, maar eenmaal in de studio vlotten de opnamen niet en verliep het schrijven van nieuwe songs moeizaam. Totdat de komst van Billie Mackenzie van The Associates de drie een opkikker gaf, waarna de muziek vlot werd vastgelegd.

Hierna ging de band op tournee door Nederland. Dit in een circustent, dankzij promotor Fred Zijlstra, waarmee ze definitief vaste grond in de Lage Landen kregen. Tolhurst moest halverwege terug naar Crawley, Londen, om de begrafenis van zijn moeder bij te wonen. Weer terug in Nederland doet hij, rijdend op de Afsluitdijk, een bijzondere ervaring op, zo vertelt hij in het boek, dat soms meer weg heeft van een coming-of-ageroman dan een non-fictieboek.

"Less is more" vertelt Tolhurst over de sound op Faith, dat inderdaad sober en tegelijkertijd warm klinkt. De sferen zijn droevig, maar dankzij de variaties in tempo's, de fraaie melodieën en de sobere keyboards weent de stem van Smith heerlijk over en door mij heen, omgeven door die waaierende wavesound.
Vooral All Cats are Grey sprong er bij de hernieuwde kennismaking uit, maar ook de andere nummers zijn stuk voor stuk fraai.

Muziek die perfect de sfeer van begin jaren '80 reflecteert en desondanks ook bij 2022 past. In ieder geval voor mij.

avatar van vielip
4,0
Geweldig stuk weer Ronald! Ik was destijds nog (veel) te jong om me met dit soort muziek bezig te houden. Heb de band pas veel later leren kennen en waarderen. Gelukkig maar! Dit album werd pas laat in mijn ontdekkingstocht een favoriet. Ging in eerste instantie een beetje ten onder tussen al het fraais van voorganger en opvolger. Onterecht want op Faith is bijna geen minder moment te bekennen. Nu maar eens achter dat boek van Tolhurst aan

avatar van Pitchman
4,5
geplaatst:
Weer eens opgezet op 'almost maximum volume'.
Maar het kippenvelgehalte was weer bijna 100%.
The Funeral Party' , aaargh , wat een melancholia!
Had in '80 The Cure ontdekt via de single A Forest' , en ook de b kant Another Journey by Train' , dat nummer had gewoon op de plaat 'Seventeen Seconds' moèten staan.
Die sfeer sprak mij wel aan en het was een ware revolutie in de muziekwereld toen. Faith deed er niet voor onder en de sfeer was nog depressiever. Heerlijk. Die bassloopjes van Gallup moeten we ook niet onderschatten. Dat is de leadguitar van The Cure. En dat jankerige stemgeluid van Smith hoort er echt bij. Wat een combi met dat steriele en monotone geluid van de drums.

avatar van daniel1974nl
5,0
geplaatst:
Op een The Cure concert werd dit door een medebezoeker als een van de albums die wordt geclassificeerd als een absoluut fout album (samen met Pornography). Fout als in als je suïcidale gedachten hebt spring je na het luisteren van dit album geheid voor de trein. Ik snap dan ook niet dat mensen het oppervlakkig vinden. Juist het tegenovergestelde. Dit is juist een heel diep album.

En het is inderdaad behoorlijk somber, koud en donker. Al neemt dat echter niet weg dat dit een van de beste albums blijft die de band ooit heeft gemaakt. Dit is er echt eentje die je van A tot Z draait en geen moment verveelt.

Al blijft het jammer dat Charlotte Sometimes origineel niet op dit album stond (alleen op de Deluxe Edition). Alle nummers zijn van even mooie schoonheid, maar Other Voices, All Cats Are Grey (Gallop show one man show) en het dromerige voortkabbelende Faith zijn vooral erg sterk.

Een verplichte aanschaf uit de collectie

avatar van Robje1968
4,5
geplaatst:
Een van de betere albums van The Cure. The sound van het album is behoorlijk depressief en doorspekt van melancholie.

Vooral de diverse baslijnen op dit album spreken mij zeer aan.
"The Funeral Party", "All Cats Are Grey" en "Faith" zijn voor de de hoogtepunten.
Alleen het nummer "Doubt" had er voor mij niet op gehoeven. Past in mijn ogen totaal niet in de lijn en sfeer van dit album.

avatar van kleine man
4,0
geplaatst:
Wat mij bij dit album altijd wat tegenvalt is dat, en daarvoor moet je de elpeeversie kennen, de ene kant precies dezelfde opbouw als de andere kant heeft. Gewoon kant b is een kopie van kant a.

Goede kant a hoor, maar had liever een andere kant b gehad.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:32 uur

geplaatst: vandaag om 00:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.