The Cure - Faith (1981)

Sorry maar dit slaat nergens op. the Cure heeft veel en veel betere albums gemaakt dan hun laatste ( is mijn mening)

Waarom moet het zo zwart wit zijn?
Het kunnen toch ook beide meesterlijke (of goede) albums zijn?
De nieuwste cure zal niet in mijn top 3-4 beste cure albums komen, maar hij is toch duidelijk beter als de self titled ''the cure'', 4:13 dream, wild mood swings, three imaginary boys en the top.

The Cure heeft betere albums gemaakt, en ook slechtere. Daar gaat het niet om. Het gaat erom dat er, zonder reden, opeens naar hun laatste album moet worden verwezen. Je wilt dat de diepte in praten. Doe niet net of het gewoon een losse opmerking is. Ga lekker reageren bij het topic over dat album, maar niet hier.

Ik kom vanzelf wel bij dat album om een mening te geven, maar eerst zijn Pornography, The Head on the Door, Kiss Me Kiss Me Kiss Me, Disintegration, Wish, Wild Mood Swings, Bloodflowers, The Cure en 4:13 Dream aan de beurt.
Dus even geduld graag. Ondertussen zal ook dat album met die singeltjes, Japanes Whispers, nog wel langskomen.

SOALW is heel behoorlijke plaat inderdaad. Misschien heeft het ook te maken met hoe lang je een band al volgt.. Faith liet destijds (en dan bedoel ik niet eens in 1981) bij mij een vernietigende indruk achter.. de onheilspellende klok van het eerste nummer en de wegstervende pianoklanken van All Cats Are Grey. Ik heb deze plaat tot onderdeel van mijn DNA gemaakt, zover is hij ingesleten. Kippenvel van begin tot eind, essentieel. Vind ik van hun werk vanaf Wish allemaal toch minder en dat komt niet door onwil of vasthouden aan het oude. Ik luister grotendeels muziek van de laatste 15 jaar (electronic vooral), dus ben geen behoudende ouwe zak qua muziek. Maar bij The Cure geldt zeker dat ze de eerste pakweg 10 jaar van hun bestaan veruit hun beste werk hebben afgeleverd. Geen schande verder.

Of het een stap vooruit, acheteruit of opzij is weet ik niet, maar het is zeker geen pas op de plaats. Het is helemaal niet meer van hetzelfde. Dit album klinkt echt heel anders dan Seventeen Seconds. Dit album klinkt veel zwaarder, en zwaarmoediger. Het is ongeveer het verschil tussen vliegas en vette klei.

A Forest levert in het Verenigde Koninkrijk niet het gehoopte succes op. Eigenlijk wordt de single vooral in Nederland goed opgepakt. Robert Smith beseft zelf maar al te goed dat hij goud in handen heeft. In de loop der jaren groeit dit nummer mede door de indrukwekkende live uitvoering op Rock Werchter, waar ze Robert Palmer een hak zetten wel tot de gehoopte klassieker uit. The Cure heeft op Seventeen Seconds hun sound ontdekt, en zoekt naar geschikte wegen om daar op voort te borduren. Toetsenist Matthieu Hartley kan zich hier niet in vinden, en zegt de band vaarwel. Onbewust is hij zeker bepalend voor de sfeerzetting, waardoor opvolger Faith vaak net wat drukkender en beklemmender klinkt, zelfs soms geamputeerd minimalistisch klinkt.

Net als tijdens het Three Imagionary Boys proces bestaat The Cure weer uit een trio. Robert Smith, Lol Tolhurst en Simon Gallup vormen voor een zeker tijdsvlak het fundament. Ondanks dat Faith voor vertrouwen staat, straalt de plaat eerder een sombere onzekerheid uit. Faith is dus het terugwinnen van het gekwetste vertrouwen en het wantrouwen welke deze vrijgekomen positie inneemt. Faith is met vlagen aardeduister, maar op de momenten dat Robert Smith genoodzaakt als toetsenist optreedt ook hemel rijkend mooi. Dat zijn de momenten dat hij met dromerige vocaalecho’s die twijfel laat spreken. Faith opent deuren, al zijn het wel de deuren van donkere kelders, beschimmelde zolders en vergeten achteraf kamertjes.

De Primary single haakt op het eerder verschenen A Forest in, en geeft er een uptempo punkrock twist aan. Primary is het versneld ouder worden. Door het indrukwekkende A Forest verwacht het publiek een serieuze volwassen band te volgen. Robert Smith beantwoordt deze vraag met een diepgang en een inkijk van zijn ego waarin hij zijn ziel bloot legt. Het is net te persoonlijk allemaal, en valt bij zijn labiele gemoedstoestand in het nadeel uit. De luisteraar vind het prachtig.

De ironie van Three Imagionary Boys is geheel geëlimineerd. The Cure presenteert zich noodgedwongen als boegbeeld van de opkomende gothic rock beweging. Eerst nog voorzichtig, al passen ze daar al snel hun uiterlijk met treurwilg kapsels en een overschot aan overtollige begrafenismascara en bloedrode lippenstift op aan. In Primary verliest The Cure hun onschuld. Het is een melancholische romantiek met uitstekende doornenstruiken weerhaken. Doeltreffend hard soms. Het zal tot het Japanese Whispers tussendoortje duren voordat er weer licht in de duisternis lonkt, en luchtige humor het zwartgallige gevoel doorbreekt.

Voor mij is echter het schizofrene Other Voices de geschikte meest waardige A Forest opvolger, die thematisch daar het dichtste bij staat. Zijn het daadwerkelijk andere stemmen die Robert Smith wenken, of hebben die vreemdelingen hier de status van vrienden verworven. Ze zijn in ieder geval het bos ontvlucht en dringen zich als winterse bezoekers in de wereld van de frontman binnen. Het is Simon Gallup die als een parasiet de strijd aangaat. Zijn vingers kronkelen als spinnententakels over de basgitaar, een sluipmoordenaar die de indringer met dit gif injecteert. Door de bezwerende hypnotiserende Oosterse trance die Robert Smith vervolgens uit de gitaar tovert, krijgen ze het gevaar klein. Je moet compromissen sluiten, maar niet ten koste van je eigen inbreng en ideeën.

Staat Other Voices bij mij voor A Forest, dan geeft openingstrack The Holy Hour die identieke Seventeen Seconds sfeer neer. Flarden aan mistige neveldampen, ergens boven een door bomen omgeven groen moeras. Het zijn de herhalende basgitaarklanken van Simon Gallup die net als bij Other Voices het omliggende onkruid vakkundig kortwiekt. The Holy Hour is sacraal met de nodige evangelische verwijzingen. De nacht voedt zich met het leven en eist in de duisternis zijn slachtoffers op. The Holy Hour is het onbegrip, het zoeken naar een bevredigend antwoord.

Het sombere vervreemdende afstandige All Cats Are Grey en het statische monumentale The Funeral Party tweeluik worden op dezelfde avond door Robert Smith geschreven en zijn de logische voortzetting van The Holy Hour. De band verkeert in een mineurstemming en probeert het overlijden van de moeder van Lol Tolhurst te verwerken. Een therapeutische sessie. De All Cats Are Grey uitdrukking staat voor het feit dat uiterlijk niet belangrijk is. Het is in dit geval tevens de fysieke leegte die een lichaam achterlaat waar de ziel uit verdwenen is. Robert Smith werkt de sobere dromerige regentrack op een keyboard uit, en compenseert op passende wijze het gemis van toetsenist Matthieu Hartley. Beter kan hij zijn emoties niet verwoorden.

The Funeral Party viert de dood door het leven te eren. The Funeral Party staat in alle opzichten misschien wel het dichtste bij het ultieme Disintegration meesterwerk. The Funeral Party is het voorwerk voor deze latere herfstbuien. Er gebeurt veel in het leven van de bandleden. In dezelfde periode dat de moeder van Lol Tolhurst sterft, overlijdt de grootmoeder van Robert Smith. Het is een trieste bewustwording van de vergankelijkheid. The Funeral Party is voor hem dan wel persoonlijker dan All Cats Are Grey, het roept hetzelfde verdriet op.

Robert Smith is hoe dan ook bang voor de aftakeling van de ouderdom. Deze gebeurtenissen maken de zanger volwassener. De ene generatie valt weg, de volgende schuift een stap dichter naar het einde op. Het zinloze agressieve punkende Doubt is de antireactie. De boosheid, de frustraties en het onbegrip. Een wrede uitlaadklep welke structureel enigszins op Primary aansluit. Sterker nog, als je goed luistert, hoor je exact dezelfde songstructuur terug. Robert Smith geeft later toe dat hij weinig met Doubt opheeft, voor mij is het zeker ook de zwakste broeder op Faith.

The Drowning Man zijn de echo’s uit het verleden. Net als bij All Cats Are Grey haalt Robert Smith hier de tekstuele inspiratie uit de Gormenghast fantasiereeks van gothic schrijver Mervyn Peake. Het gaat helemaal terug naar de Middeleeuwen. De kracht is dat fictieve sprookjesfiguren zoveel mogelijk vermeden worden, waardoor de boeken eerder een historisch realistisch karakter uitstralen. Het licht theatrale The Drowning Man is een geromantiseerde murder ballad, waar de dood de enige uitweg is. Een familiedrama, waar een jaloerse minnaar de bemoeienis van de vader van zijn geliefde niet kan verdragen. Uiteindelijk eist The Drowning Man slechts slachtoffers op. Een band als The Mission claimt vervolgens deze sound en voegt daar wel een veelvoud aan mythische verwijzingen aan toe.

De afsluitende Faith eindconclusie is een beknopte samenvatting van de barre deprimerende omstandigheden waarin de plaat tot stand komt. De bandleden hebben elkaar nodig en zoeken die steun in de studio op. Hoe bizar is het dat deze heftige levenservaringen gelijk staan aan de meest gelukkige eenheidsperiode binnen The Cure. Er is weinig gedoe, er heerst vooral begrip. In het Faith titelstuk neemt bassist Simon Gallup het voortouw en trekt hij Lol Tolhurst en Robert Smith uit een diep dal. Ze bouwen hier met de bouwstenen van een wankele toekomst, een toekomst die enkel door vertrouwen bestaansrecht heeft. De wegdromende Faith song is een grote favoriet voor de fans die vooral het Seventeen Seconds, Faith en Pornography waarderen, en dit trio tot het beste The Cure werk beschouwen.

Prachtige recensie deric raven en weer helemaal raak!