The Cure - Faith (1981)

Ik heb recent de Deluxe Edition voor een serieus bedrag gekocht. For old time sake. Gevolg is in ieder geval dat ik de cd weer regelmatig draai en hem nog helemaal niets aan kracht en intensiteit ingeboet vind hebben. Kan wat dat laatste betreft de vergelijking wel aan met Closer van JD.

De Cure heeft daarna in mijn ogen een aantal serieuze flutplaten gemaakt die helemaal niets met dit standaardwerk te maken hebben. Het heeft ze roem en geld opgeleverd maar de status die ze toch wel verdienen, moet van dit album komen en in iets mindere mate van qua sfeer enigszins vergelijkbare albums als 17 Seconds, Pornography, Disintegration en Bloodflowers.

5 hele dikke sterren

Ik heb een paar albums van The Cure geprobeerd, maar ik begreep eigenlijk nooit wat er nu zo bijzonder aan was. Maar goed, met Faith is er dan eindelijk een kwartje gevallen, lijkt het wel.

Ik heb dit opgezocht vanwege Air's Late Night Tales, waar All Cats Are Grey opstaat. Vond dat niet één van de mooiste nummers daarop, maar wel een nummer dat in mijn hoofd bleef doorspoken... Minimal van opzet dan veel andere nummers van The Cure die in mijn optiek wat te dramatisch zijn.

Het album begint met The Holy Hour, wat blijkbaar geschreven is in een kerk ("written whilst sitting listening to mass in the catholic friary church in crawley one sunday night, trying to make sense of the communal response and faces."). Net als de andere nummers minimaal opgezet met die bijna ijzige drums en bas. Het is enkel de zang en later het gitaarspel die enige ademruimte lijken te bieden.

Primary heeft muzikaal gezien wel wat van Joy Division, zo'n lekker vrolijke dodendans. Het werd ook wel 's opgedragen aan Ian Curtis tijdens concerten. Robert Smith vervloekt hier de last van het ouder worden en prijst de onbezonnenheid die de jeugd zo siert.

Other Voices klinkt muzikaal wel goed, maar heeft voor mij nog niet echt iets magisch. Gewoon een aardig nummer over een relatie volgens mij. All Cats are Grey scheert veel hogere toppen: een langzaam atmosferisch nummer dat ingetogen wordt gezongen. Dat mag Robert Smith wel vaker doen.

The Funeral Party gaat op dezelfde voet door, al wordt er nu ook een synthesizer van stal gehaald. Dit trage atmosferische nummer vind ik wel een stuk minder dan het vorige...

Doubt is weer een uptempo nummer, zoals The Cure die wel meer hadden in hun begintijd. Niet heel goed, maar wel een welkom nummer dat me weer even wakker schud.

Na een paar mindere nummers wordt met The Drowning Man het niveau weer flink opgeschroefd: hier klinkt de wanhoop en de pijn wel heel erg goed door, echt een prachtig nummer. Doordat de stem van Robert Smith het ene moment overwegend op links en het andere moment meer op rechts zit, is het net alsof hij in duet met zichzelf zingt. Best apart. Ik las ergens dat Robert Smith bij concerten nog wel eens in huilen uitbarstte terwijl hij dit nummer zong. Wauw.

Faith het slotnummer doet er nog een schepje bovenop en is er eentje om heel vaak te draaien volgens mij.

Ik ben nu wel benieuwd geworden naar Pornography, maar eerst deze nog wat beter leren kennen.

FAITH

Dit album is toch net iets meer dan een kopie van Seventeen Seconds.
Het is het consolideren van een eigen geluid, een eigen Cure sound.
Al zijn de invloeden van Joy Division nooit veraf, toch vind ik
dit album minder zwaar op het gemoed wegen dan Pornography.


The holy Hour heeft een heerlijke "onderwater" basgeluid.
En eigenlijk word je op dit album ook ondergedompeld in weltschmerz.

Primary is A Forest nog eens dunnetjes (maar sneller) over.
Maar vergis je niet, er zit behoorlijk wat venijn in de knappe tekst.

Other Voices is een van mijn favorieten hier.
Een bijzonder sfeervol nummer met heerlijke bas en spooky vocalen.

All Cats are grey heeft een intrigerend drumpatroon.
Een voorstudie van wat ik graag een Curiaanse "rainsong" noem.

Een Curiaanse "rainsong" is omgeven door een regen van synths.
Het ritme is traag, de bas is loom en de vocalen galmen.
Op Pornography (Cold) geperfectioneerd en later meermaals
terug te vinden op bijvoorbeeld Disintegration.

The Funeral Party heeft ook zo'n regenachtige synthakkoorden.
Van deze tekst wordt beweerd dat hij naar de pas overleden Ian Curtis verwijst.

Doubt doorbeekt op gepaste wijze de monotomie van de vorige tracks.
Jammer echter dat het vooral in de vocalen te veel op Primary lijkt.

The drowning Man is een juweeltje van een akkoordenschema.
Een bijzonder op het gemoed werkend klanktapijt met een sterke tekst.

Faith neigt misschien nog het meest naar het Seventeen Seconds album.
Die korte, droge drumslagen begeleiden een bijna minimalistische compositie.

Descent is een b-kant pur sang.
Een experimenteel duet tussen bas en gitaar in de sfeer van het album.

Charlotte sometimes markeert wondermooi de overgang van Faith naar Pornography.
Maar de hitpotentie van het lied brengt mij ook bij het werk op Japanese whispers.

Splintered in her Head ligt in de lijn van Descent.
Dit keer zijn het bas en drums die een experimenteel gevecht met elkaar aangaan.

Carnage Visors hoorde ik tot nog toe slechts één maal.
Ik herinner me dat het klonk als een soundtrack in de albumstijl.


Jammer genoeg is Carnage Visors het enige nummer van de Cure
dat ik (samen met de twee recentste albums) niet in mijn collectie heb.
Maar ik twijfel om de deluxe versie van Faith aan te schaffen.
Ik hou niet zo van al die bonus live- en demoversies.
Wel leuk om eens te horen, maar niet om daarna nog vaak te herhalen.

Ik snap eigenlijk niet waarom iedereen dit het moeilijkste album van The Cure vindt, ik was hier vrijwel meteen in. Die sprankelende basloopjes van The Holy Hour en Other Voices kunnen toch niet langs je heen gaan (of ligt dat aan mijn remastered versie?).

Al vanaf de eerste keer dat ik hem opzette werd ik erin meegezogen, alleen The Drowning Man duurde wat langer, maar dat bleek nu juist een onverhoopte diamant te zijn. Ze klinken geïnspireerd, geprikkeld en getergd (Primary!) en al ligt de desolatie nog zo in de muziek verweven, er gaat een enorme kracht uit van deze CD.

De beste van The Cure, c'est ça.

Vroeger noemde men dit altijd depressieve muziek, maar voor mij niet ik werd hierdoor gegrepen en werd er vrolijk van, hoe mooi sfeervol dit album, vooral All Cats Are Grey en The Funeral Party, laat dit door je kamer galmen en geniet van de sfeer.

Ik vind het ook altijd belachelijk dat dit wordt afgedaan als een opvolger van Seventeen Seconds en al daarom alleen al minder interessant is, bull-shit, dit album is veel sfeervoller en alleen daarom al een stuk voorwaarts !!

Vertrouwen.
Het komt allemaal wel goed.
Kleine persoonlijke crisis.
Afsluiting van adolescentie.
We hebben het allemaal ervaren.
Periode in het leven waar je doorheen moet.
Besef dat we niet in een Efteling wereld leven.
Sprookjes lopen niet altijd goed af.
Dankzij Hans Christian Andersen wordt de link tussen leven en dood gelegd.

The Holy Hour.
Bezoek aan de oude basisschool.
Kinderen zijn aan het knikkeren op het schoolplein.
Geen besef van sterfelijkheid.
Terwijl je net jouw eerste familielid ter graven gebracht hebt.
Midden in de nacht keer je terug.
Duisternis camoufleert de tranen.
Vallend in de zandbak.
Terwijl je zittend op de rand afscheid neemt.
Definitief vaarwel.
Kindertijd voorbij.

Je wordt ouder.
Teddybeer en maagdelijke pyjama maken plaats voor een leeg bed.
Ergens in een stoffig doosje liggen herinneringen.
In de vorm van een zelfgemaakte ring.
Koperdraad en kleine kraaltjes.
Dertien jaar geleden.
Cadeau van de eerste liefde.
Vanaf de lagere school eeuwige trouw belovend.
Twee jaar later uit het oog verloren.
Een gedachte naar die lichtblauwe jeugdkamer.
Vervagend in askleurig grijs.
Primary.

Haar naam echoot in een lege kamer.
Gedachtegang versneld afspelend.
Andere stemmen vervullen het tot een kakofonisch geheel.
Laat hier orde in komen.
Overzicht vervaagd.
Verlangen naar een overleden dierbare.
Haar stem die het geheel registreert.
Tot een gangbaar totaalbeeld.
Other Voices.

Verlangen naar eeuwige rust.
Ergens verborgen onder een hunebed.
Tot jezelf komend.
All Cats Are Grey.

The Funeral Party.
En opeens sta je daar weer.
Als laatste afscheid nemend bij een vers graf.
Binnen de familie hierografie schuif je een plek op.
Je rol als volgeling wordt belangrijker.
Stap verder in het proces.
Onbewuste keuze tot volwassenwording.

Doubt.
Twijfel overheerst.
Ben je er al klaar voor.
Balancerend tussen jong en oud.
Uiterlijk van een volwassene.
Van binnen nog een puber.
Vechtend tegen je eigen bewustwording.
Strijdend tegen het gevormde beeld van je ouders.
Wetend dat je steeds meer op hen begint te lijken.
Vermoord het oude zelfbeeld.
Maak plaats voor een wedergeboorte.

Als een draaikolk draait alles om je heen.
Raakt de grip met de oever kwijt.
Enige houvast is de stroming.
Laat je mee voeren.
Ga niet kopje onder.
Hou je hoofd koel.
Verdrink niet in de tranen der verdriet.
The Drowning Man

Zonder vertrouwen is de eindigheid nabij.
Verbaal de mond gesnoerd.
Met stomheid geslagen.
Terwijl er een overdosis aan woorden zich een weg baant.
Door de aderen van je ziel.
Verspreidend als een kanker.
Klaar om zich te openbaren.
Overwin deze ziekte.
Vecht een weg naar buiten.
Faith.

Geslaagd derde album van de heren. De single 'Primary' heeft iets weg van 'A Forest', maar het hoogtepunt is voor mij het donkere 'The Funeral Party'. Iets consistenter dan 'Seventeen Seconds', al zullen vele fans dit niet mij eens zijn.

Inmiddels begin ik al te vrezen dat The Cure niet helemaal mijn ding is. Ik snap de waardering die de band over het algemeen krijgt en ik kan de sfeer van de muziek wel waarderen, maar het geheel is me echt te minimalistisch. Daar waar de band begint uit te pakken, groeit mijn interesse, maar het komt ook vaak genoeg voor dat er alleen bas en keyboard is en ben ik vooral aan het wachten op het volgende nummer. Ik zal echt niet beledigd zijn wanneer iemand op een gezellig avondje The Cure opzet (voor mij gelukkig ook niet zo'n sfeerbedervende muziek), maar ik merk dat op deze manier 3,5* echt het maximaal haalbare is voor mij. Toch biedt Faith iets meer uitdaging dan Seventeen Seconds, waardoor deze tot nu toe de koppositie heeft. Behalve het minimale is er overigens niets dat stoort. Ik kan de jankende zang best goed hebben.

Tussenstand:
1. Faith
2. Seventeen Seconds
3. Three Imaginary Boys

Hier vallen vele puzzelstukjes op zijn plaats. Ik kende nog geen enkele track van het album (waar ik op Seventeen Seconds al langer bekend was met A Forest) en kan me zodoende wat losser zetten van 'de single vs de rest', maar Faith is een album dat ik nu al meteen in mijn kast wil hebben staan. De sfeer doet me ook denken aan de recent gedane Ultravox-marathon. Miserabele en ultiem droevige muziek, tracks als All Cats Are Grey en The Funeral Party raken me persoonlijk diep. Laatstgenoemde lied heeft tekstueel enkele prachtige moment, waarvan het tweede couplet mijn absolute favoriet is:

"I watched and acted wordlessly
As piece by piece you performed your story
Moving through an unknown past
Dancing at the funeral party"

De vloeiende overgang in opvolger Doubt is perfect getimed. Het schud me wakker uit de droom, maar blijft me nog steeds grijpen. Waar Seventeen Seconds vooral om A Forest opgebouwd en afgebouwd leek te worden, is Faith een meer ingrijpende en vloeiende reis. Prachtalbum, zo had van tevoren gehoopt dat The Cure zou klinken.

Tussenstand:
1. Faith
2. Seventeen Seconds
3. Three Imaginary Boys

Ik beluisterde dit album naar aanleiding van dit topic.

The Cure ken ik misschien alleen van wat meme’s en van die ene song die altijd hoog in de MuMeLadder staat. Ik moet zeggen dat ik het allemaal maar wat saai-ig vind. Er wordt mijn inziens op een wat aanstellerige manier gezongen, wat helemaal niet lekker in het gehoor ligt. Muzikaal vind ik het vrij vlak en niet al te bijzonder. Het kabbelt maar wat voort, zonder echt te pakken, zonder echt heel sfeervol te zijn. Niet een plaat die ik snel nog eens op ga zetten.

De derde Cure stond al snel in de fonotheek van ons dorp en belandde in de vroege zomer van 1981 op mijn draaitafel.
De hoes met zijn vage zwart-witfoto deed denken aan hetgeen ik bij biologie onder de microscoop ontwaarde. Grootste verrassing was de muziek: waar ik een stijlverandering had verwacht, bleek Faith juist géén grote verandering te brengen, een beetje tegen de tijdgeest in. Bands en artiesten in dit genre maakten kunst en konden zich dus geen herhaling veroorloven.
Dat leidde echter wél tot een heerlijk album, waarvan diverse nummers op één van mijn cassettebandjes belandden. Faith is geen kopie van de voorganger Seventeen Seconds, wel een soberder versie daarvan.
Hierna echter raakte de plaat min of meer in de vergetelheid in mijn muzikale wereldje, waarin mijn platenspeler miljoenen rondjes met talloze platen moet hebben gedraaid.

Totdat ik 'm tien jaar geleden op cd aanschafte en onmiddelijk weer helemaal blij werd. Voor de band lag dat anders, las ik later in de zeer boeiende biografie Cured (2016) van toenmalig drummer Lol Tolhurst.
De band was langere tijd in Sydney geweest, waar het niet goed klikte met de toetsenist. Na thuiskomst verliet deze de band, waarmee The Cure weer een trio werd.
Boven dit alles hingen twee donkere wolken: Smith was bezig het overlijden van zijn grootmoeder te verwerken terwijl Tolhursts moeder terminaal ziek was. De jongetjes werden mannen.
De band kreeg voor hun derde album ongekende vrijheid, maar eenmaal in de studio vlotten de opnamen niet en verliep het schrijven van nieuwe songs moeizaam. Totdat de komst van Billie Mackenzie van The Associates de drie een opkikker gaf, waarna de muziek vlot werd vastgelegd.

Hierna ging de band op tournee door Nederland. Dit in een circustent, dankzij promotor Fred Zijlstra, waarmee ze definitief vaste grond in de Lage Landen kregen. Tolhurst moest halverwege terug naar Crawley, Londen, om de begrafenis van zijn moeder bij te wonen. Weer terug in Nederland doet hij, rijdend op de Afsluitdijk, een bijzondere ervaring op, zo vertelt hij in het boek, dat soms meer weg heeft van een coming-of-ageroman dan een non-fictieboek.

"Less is more" vertelt Tolhurst over de sound op Faith, dat inderdaad sober en tegelijkertijd warm klinkt. De sferen zijn droevig, maar dankzij de variaties in tempo's, de fraaie melodieën en de sobere keyboards weent de stem van Smith heerlijk over en door mij heen, omgeven door die waaierende wavesound.
Vooral All Cats are Grey sprong er bij de hernieuwde kennismaking uit, maar ook de andere nummers zijn stuk voor stuk fraai.

Muziek die perfect de sfeer van begin jaren '80 reflecteert en desondanks ook bij 2022 past. In ieder geval voor mij.

Juist deze overgang vanuit the funeral party is een buitengewoon prachtige zet wat mij betreft. Verder is het album de absolute top op het gebied van donkere, nihilistische en melancholische muziek.