The Cure - The Top (1984)

Het is wel veelzijdig dus in die zin klopt het wel aardig. Maar niet beter dan 17 seconds.

.
Natuurlijk, dat lijkt mij de beste binnenkomer die je hier kunt schrijven als nieuw lid op de site . Noteren dat mensen 'echt' verstand hebben van muziek als die jouw smaak delen lijkt me hier een hoofdzonde. Iedereen hier heeft er wel en geen verstand van maar we vertolken allemaal onze individuele mening als fervente muziekverzamelaars. Dat laatste zijn we allemaal.

Maar het debuut is van '79...

Okee, betrapt.



Maak er Boys Don't Cry van, die is van 1980.

Het beste album uit de jaren 80.

hmmm Wel 1 vd beste Cure, maar heel jaren 80??

Niet Concerti of Live After Death?

The Cure gaat over de top. Overstuur en onvoorspelbaar. Mooi album van begin tot eind, geen zwakke broeders. Het kan niet tippen aan andere meesterwerken van hun, maar dit is gewoon weer een topplaat!

4*

Hoewel de plaat op zich nog niet zo slecht is, vind ik dat the top het begin was van de neerwaartse spiraal van commercialisatie rond the cure waarbij ze "popliedjes" ( waarvan er vele melige liefdesliedjes zijn) beginnen te schrijven. Give me it is een krachtig nummer maar dressing up was een schok! Niet te geloven dat ze van prachtige platen als pornography en faith naar kiss me en wild mood swings konden gaan.

Best karig, 3 sterren, want dit is kwalitatief nog altijd heel ver verheven boven alles wat na Wish is verschenen. Het enige echt commerciële nummer is The Caterpillar. Bananafishbones en Bird Mad Girl hebben toch meer een bite, het is catchy met een kartelrandje en een psychedelische inslag, een beetje vreemd maar wel lekker. De naweeën van Pornography klinken door in Wailing Wall, The Empty World en met name het briljante titelnummer. Samen met het rauwe Shake Dog Shake en Give Me It bieden ze goed tegenwicht aan de lichtere tracks. The Top is een mixed bag zonder hits, maar wat Robert Smith er zelf ook van vindt, ik hou van dit ondergeschoven kindje.

één van men favoriete cureplaten, voldoende variatie om de aandacht de te houden tot op het einde.

Echt een tof album dit. Het laat een andere kant van The Cure zien, 1 die ik niet had verwacht. De meeste nummers zijn echt pop, maar wel pop met een hoek af waardoor het interessant blijft. Toch staan er ook enkele typische Cure nummers op zoals de magistrale afsluiter.

Rare plaat van The Cure, wel erg goed. Er is extreem veel variatie, ieder nummer heeft eigenlijk zijn eigen karakter. Het is allemaal een beetje vaag en psychedelisch en daar hou ik wel van. The Caterpillar is een heerlijk popliedje tussen de experimentelere nummers. Als ik deze een keer tegenkom in de winkel neem ik hem zeker mee.

Vlotte frisse toegankelijke plaat van The Cure, luisterd makkelijk weg en dat is misschien ook wel de valkuil van The Top (of the Pops).

Nouja, om dit nou een runofthemill popplaatje te noemen gaat wel weer wat ver.. daarvoor is het toch allemaal iets te psychedelisch en weird.

Verrassend sterke plaat, als ik op het gemiddelde cijfer (en commentaar) op deze site af ga. Dit is mooi! Met een op het eerste oog (oor) een vreemde combinatie van zwartgallige lichtvoetigheid, maar het klopt gewoon. Manisch, sprankelend, somber en zwierig. Een sensatie van smaakcombinaties, die dus raar lijkt, maar prima werkt.
Talentvolle songsmid, die Robert Smith!

Ik ben altijd jaloers geweest op mensen die in een paar treffende bewoordingen schrijven
waar ik soms een heel lang epistel voor nodig heb. Cor slaat hier spijkers met koppen.

The Top blijft mijn eerste kennismaking met The Cure op album.
Derhalve haalt de plaat een sterretje meer dan zijn voorganger.

Ja, dat moet je eigenlijk niet zeggen rond de feestdagen...
Ik kijk al gelijk naar het schaaltje bonbons op de achtertafel!

Geniet er van, zowel van de bonbons, als van The Top!

Ik draai nu Faith. Uit de donkere trilogie van the cure.

Nou en? Wat heeft dat met The Top te maken?

Toppie toch?

zeer wisselvallig deze, Bird Mad Girl, mijn favoriet hier.

inderdaad zeer wisselvallig, maar het titelnummer is wel een van de beste van The Cure.

Ik vind Bird Mad Girl echt een heel erg leuke track!

Net als op de live lp vind ik inderdaad Give Me It ook hier echt verschrikkelijke bak herrie waar ik echt niks mee kan.

Toch heeft dit album meer leuke dan niet leuke nummers, en dus gewoon weer een dikke voldoende.

Mijn Cure trip door de 80's zit er bijna op, maar moet sommige albums echt nog wat vaker beluisteren (zoals Pornography) maar wat ik tot nu toe heb gehoord bevalt me zeer goed.

Weet nog niet of ik me aan de 90's Cure moet gaan wagen? Blijft het dit niveau? De nummers op Galore uit die periode vind ik namelijk een stuk minder....

Nou, sommige mensen vinden Wish erg goed en zelfs op Disintegration lijken (!). Ik vind hem zozo, zeker goede nummers, maar ook veel matige en ook een slechte. De rest van de 90s Cure zou ik links laten liggen. Ik zou mijn energie liever steken in het doorgronden van Pornography en Faith

Ga ik dat doen. Faith vond ik meteen erg goed. Pornography moet ik inderdaad nog eens goed gaan ontdekken.

Ik wil geen slapende dogs wakker shaken,
maar sommigen vinden Pornography ook een bak herrie.

Voor de goede orde: ik niet, maar het leek me een grappige reply.



Desalniettemin vind ik dat ze betere albums hebben dan Pornogrraphy.

The Top bijvoorbeeld, maar dat komt vast omdat het mijn eerste kennismaking met de band was.
En ik vind Give Me It helemaal geen bak herrie. Zo zie je maar weer, eenieder zijn heug en zijn meug.

Ik kan Wish zeker aanbevelen. Van 1980 t/m 1992 veranderde alles wat Robert Smith aanraakte in goud, na Wish veranderde alles in... brons. Het laatste gedeelte van Galore is inderdaad een teken aan de wand; A Letter To Elise (het is geen toeval dat mijn dochter Elise heet) heb ik nooit een geschikte single gevonden en de volgende 3 nummers komen van het verguisde Wild Mood Swings. De 3 albums die dit decennium nog zijn uitgebracht zijn prima, maar het geniale is er toch echt wel vanaf. Na 8 opeenvolgende, ijzersterke platen is dat echter geen schande.

Mooi album..doet voor mij psychedelisch aan..moest er wel eerst n tijdje aan wennen..maar klinkt wat rauwer dan hun platen erna die trouwens fenomenaal zijn.

Vandaag gaf the Cure een concert waarin dit hele album voor kwam..bijzonder..sowieso speelden ze 4 encores en in totaal 40 nummers..laat ze aub naar Nederland komen..