The Cure - The Top (1984)

En, hoe vaak heb je hem inmiddels beluisterd?

The top is een erg vreemd album, ik heb zelf liever the cure in de stijl van faith & Pornography of disintegration.
Voor mij is alleen het nummer The Top erg goed en de rest is niet om aan te horen.

Slechts een keer.

Vind je het nummer Shake Dog Shake niet geweldig met die moddervette riff?
Ik kan me voorstellen dat je deze minder vind dan het voorgaande werk, maar niet om aan te horen..

Om nog maar te zwijgen over die geniaal geschifte melodie van Birdmad Girl, alsook het onwaarschijnlijk delinquente Bananafishbones!

"Put a piece of metal in your head you said
And make you dead
Make you hippa hippa hippa hippa..."

Geniaal!

Krankzinnige plaat, maar wel een hele leuke. Give Me It moet haast wel een van de meest opgefokte nummers zijn die The Cure ooit heeft gemaakt. E Shake Dog Shake is gewoon niet kapot te krijgen.

Follow me to where the real fun is

Blijft toch een van die minder geslaagde albums van The Cure. Ook voor dit album geldt dat er te weinig continuiteit is. De nummers verschillen wat mij betreft teveel. Zeker niet slecht maar ook niet echt goed. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat The Cure na Pornography niet echt meer een album heeft gemaakt dat net zo sterk is als hun eerste vier albums. Disintegration is mischien een kleine uitzondering! Maar ook op dat album is The Cure wat mij betreft lang niet meer zo overtuigend! The Top is zeker geen slecht album er staan erg mooie nummers op zoals het titelnummer. Maar een geforceerde vrolijk klinkende Robert Smith blijft voor mij als liefhebber van het eerste uur toch erg ongeloofwaardig.

Maar dit album geeft geen geforceerd vrolijk klinkende Robert Smith, dit album geeft een hysterische Robert Smith.
Of misschien een Robert Smith die in de manische fase van een manische depressiviteit verkeerd.
In elk geval geeft dit album een Robert Smith die nooit zo dicht bij totale waanzin geklonken heeft.

Gelukkig voor hem kreeg hij hierna weer iets meer controle over zichzelf.

Prachtig album. 5 sterren!

Huh! Dat is nieuw voor me? Robert Smith die lijdt aan een psychiatrische stoornis. Ik geef toe hij is en blijft een vreemde eend in de bijt. Maar Robert weet heel goed om vreselijk poppy en commercieel zijn voordelen te halen! Niets mis mee hoor! Zou ik ook doen als ik hem was(hahaha) Maar het gaat meestal wel ten koste van enige originaliteit. Jammer blijf ik het toch vinden dat Robert niet helemaal trouw gebleven is aan die unike ORIGINELE sound die ze hadden in het begin! Maar ach echt kwalijk nemen kan ik het hem niet. Hij moet ook eten! En zo zie je maar dat het van moed getuigt om je leven lang trouw te blijven aan die allereerste jeugdige oprechtheid !

Nou ja.

Ik had het natuurlijk niet over hoe hij IS, maar over hoe hij KLINKT.
Dit album klinkt voor mij behoorlijk weird, uitzinnig, welhaast psychotisch.

Dat de "originele sound" niet aanwezig is... de sound van Pornography? De sound van Faith? De sound van Seventeen Seconds? De sound van Boys don't Cry?

Volgens mij heeft The Cure niet een 'originele' sound, maar is het bij uitstek een band (beter: singer/songwriter) die voortdurend op zoek is naar een nieuwe manier van uiten.
Soms meer geslaagd, soms minder geslaagd.

Maar vroeger(hahaha, lang geleden) waren wij zo gek van The Cure dat we ons helemaal in het zwart togen, een spuitbus haarlak over onze haardos spoten, en dan maar doelloos voor je uit kijken! Om nou The Cure te gaan omschrijven als Singer/Songwriter is zo'n beetje hetzelfde als vloeken in de kerk! Maar ja zo ver is het dus gekomen met Robert CS dat mensen ze een dergelijk etiket opplakken! Gatverdamme zeg! Ooit was er een tijd, ach ooit is niet vandaag of morgen. Luister eens naar die allereerste albums Spijtoptant. Juist dat op zoek zijn naar een zogenaamde "nieuwe" manier van uiten bevalt mij voor geen meter! Ik luister het liefst naar die vroege Cure albums toen ze nog puur en onschuldig waren.

Ja, die goede oude romantische tijden...

Maar met Singer/Songwriter bedoelde ik niets verkeerds, ik doelde slechts op dat The Cure toch uiteindelijk neerkomt op Robert Smith, Robert Smith en Robert Smith.

Verder heb ik inderdaad veel liever The Cure van 20/30 jaar geleden dan die van de laatste 3 albums, hoewel ik het album Bloodflowers zeker niet slecht vind, en The Cure ook prima luisterbaar acht.

Die verguisde, Wild Mood Swings, heb ik nog nooit gehoord.

Maar dit album, The Top, vind ik gewoon één van hun lekkere oude albums met een geheel eigen sfeer. Een lekkere prettig gestoorde maniakale sfeer.

Er staan goede nummers op dit album. Absoluut! Ben echter blij dat jij mijn mening onderschrijft dat de "oude" Cure albums nog het beste zijn! Ik luister nu naar Three Imaginary Boys! En misschien daarna nog naar Faith! Maar hey wat is dat eerste album toch fucking goed! Klassieker?

Geweldig
Misschien door sentimenten gedreven, maar nummers als de Wailing wall, shake dog shake en the top zijn gewoon van hoge klasse. Helaas 3 mindere songs, maar dat mag de pret niet drukken.

Fantastisch, werkelijk fantastisch. Zo voelt the Top aan, als een geweldige, haast onovertroffen cd. Van begin tot einde meesterlijk. Wat hou ik toch van The Cure uit de jaren 80, alles wat ze toen deden was -in mijn ogen- geniaal.

Wel vreemd dat 'Give me It' tot nu toe door niemand aangeduid is bij de favoriete tracks. Ik en m'n moeder vinden het namelijk 1 van de sterkste nummers van dit album. (Misschien ietwat vreemd om m'n moeder te vermelden maar dit is haar favoriete album van the Cure, daarmee...)

Behalve dan dit album! Wat ik persoonlijk het minste vind uit de jaren 80! " Give Me It" is wat mij betreft een van de betere nummers van dit album

Wat jammer dat je er zo over denkt Perfume, ik vind namelijk ieder nummer van deze cd echt top. Shake dog Shake, Wailing Wall, Give me It, Caterpillar, Bananafishbones, The Top, ...
Allen schitterende nummers (en dan heb ik de andere nummers niet eens vermeld, die moeten nauwelijks onderdoen).
Wanneer mensen dit een mindere zet van The Cure vinden begrijp ik hun uitleg wel. Voor mij verandert het echter niets, ik prijs mezelf gewoon gelukkig omdat ik zo van dit album kan genieten

En dat is het belangrijkst! Dat jij van dit album kunt genieten Zeker geen slecht album maar t.o.v hun voorgangers toch een stuk minder! Maar The Cure is veelzijdig. Ik hou meer van hun donkere kant

Luister dan eens nog een keer het nummer The Top, The Cure op hoogtij donker niveau perfume!!

M'n beste Perfume, ik vind dit album eigenlijk wél donker, al kan je natuurlijk niet gaan vergelijken met Pornography, dat is op alle vlakken gewoon een niveau hoger.

Al kan ik wel toegeven dat ik van the Cure hou in al hun facetten, van het punk gerichte Killing an Arab tot het inkzwarte Cold en dan weer tot het poppy The Lovecats. Ja, zelfs Bloodflowers gaat er bij mij goed in.

The Cure is nu eenmaal iets waarvan ik echt hou.

Het is inderdaad zo Perfume dat het allerbelangrijkste het volgende is: in hoeverre kan jij genieten van een album? (zonder je iets aan te trekken van iemand anders).
Jouw opmerking beschouw ik dan ook als een compliment

De uitvoering van Dressing Up vind ik trouwens een stuk sterker op het Live album Paris. Piggy in the Mirror is dan nog eens 1 van de favoriete nummers van m'n vader, The Top leeft hier dus. Nogmaals: topalbum.

@ Feeder: Ik denk dat we daar van mening verschillen. Ik ben nooit een allesomvattende fan geweest van The Cure. Omdat ze naar mijn mening ook veel bagger hebben gemaakt. De eerste 4 albums zijn gewoon geweldig. De rest vind ik best oke. Maar daarmee is ook alles gezegd

@ orbit: The Top blijft echter een wonderschoon liedje. Trouw aan hun voorgangers

The Piggy is verre van vrolijk en Shake Dog Shake heeft een riff waar menig jaren 70 rockband jaloers op zou zijn.. oftwel, deze band is van alle markten thuis

The Top en Wailing wall zijn de donkere kanten, Give me it en Shake dog shake heerlijk ff uit de bol, gewoon heerlijk album met 2 minpunten (Banafishbones en Caterpillar).

Zeker niet de beste van The Cure, maar het titelnummer, Wailing Wall, Dressing Up, Caterpillar & The Empty World zijn zeker niet verkeerd hoor!!!!
Al vanaf 1984 in mijn bezit en....... het wordt weer eens tijd om dit album uit de kast te pakken en niet steeds dezelfde Cure platen af te spelen ( Seventeen Seconds, Faith, The Head On The Door, Paris & Disintegration !! )

Ik weet het niet! Ik vind dit eigenlijk maar middelmatig. The Empty World is best goed en ook het titelnummer, maar verder........? Volgens kun je het beter bij die oudere albums houden!

Nou Perfume, voor wat betreft Seventeen Seconds & Faith ga ik helemaal met je mee, maar met het album Pornography blijf ik mijn twijfels houden!!

Het zal je niet verbazen dat ik dat album beter vind dan het gepruts op dit album!

Wailing Wall is ook nog wel ok, maar dit is toch geen album dat me echt wat doet.

Ik hou van de veelzijdigheid van the Cure, maar sommige nummers op dit album doen mij ook niet al teveel (misschien vaker luisteren?) Mindere nummers Shake dog shake (wil me maar niet inpakken) Give me it. Voor wailing wall, the top en dressing up (lekker vrolijk, kan ook prima des Cure's zijn) dragen toe bij aan mijn 3,5 * Misschien als ik vaker luister een hogere waardering. Nu even niet.

Ach, naar dit album moet je gewoon leren luisteren. Het is een grote ommezwaai van de stijl die ze voorheen hanteerden, maar dat maakt het nog geen gepruts. The Caterpillar is trouwens een geweldig goed nummer. Ontzettend origineel, evenals de rest van dit album. Smith is zwaar aan het experimenteren met de klank van zijn stem wat dit album nog vreemder maakt.

Vrolijk is het echter allerminst. Piggy In The Mirror gaat over pure zelfwalging en bij het beluisteren van Give Me It denk je dat Bob toch echt zijn verstand aan het verliezen is. Om over de rest van de nummers hier nog maar te zwijgen. In totaal staan er drie wat vrolijkere nummers op deze plaat: Bird Mad Girl, Dressing Up en The Caterpillar. Dat valt dus reuze mee.

Wat ik zo jammer vind is dat dit album door veel mensen gewoonweg niet begrepen wordt. Smith was bij het maken van dit album zwaar onder de invloed van allerlei hallucinerende drugs en dat hoor je goed terug in de muziek. In die zin is deze plaat wel degelijk coherent. Het is een kleurrijk pallet van alle hersenkronkelingen die je met een goede snuif van het een of ander kunt maken. Persoonlijk mis ik wederom de b-kantjes die dit album een favouriet van mij hadden kunnen maken.

Mijn ideale tracklisting zou zijn geweest:

1. Shake Dog Shake 4:55
2. Bird Mad Girl 4:05
3. Throw Your Foot
4. Give Me It 3:42
5. Dressing Up 2:51
6. The Caterpillar 3:40
7. Piggy in the Mirror 3:40
8. Happy The Man
9. Bananafishbones 3:12
10. The Top

En laten Happy The Man en Throw Your Foot nu net mijn favouriete nummers uit dit Cure tijdperk zijn.

Met deze nummers in plaats van The Wailing Wall en The Empty World was het album een stuk krachtiger en nog coherenter geweest. Dan had het zeker vier plus sterren van mij gekregen. Nu blijf ik steken op 3.5.