menu

The Black Keys - Blakroc (2009)

mijn stem
3,51 (127)
127 stemmen

Verenigde Staten
Hip-Hop / Rock
Label: V2

  1. Ludacris en Ol' Dirty Bastard - Coochie * (4:12)
  2. Mos Def - On the Vista (2:40)
  3. NOE - Hard Times (2:39)
  4. Pharoahe Monch en RZA - Dollaz and Sense (3:48)
  5. Nicole Wray - Why Can't I Forget Him? (4:18)
  6. Raekwon - Stay Off the Fuckin' Flowers (2:33)
  7. Jim Jones en Mos Def - Ain't Nothing Like You (Hoochie Coo) (3:24)
  8. Billy Danze, Nicole Wray en Q-Tip - Hope You're Happy (2:12)
  9. RZA - Tellin' Me Things (2:41)
  10. Billy Danze, Jim Jones en Nicole Wray - What You Do to Me (5:16)
  11. Nicole Wray en NOE - Done Did It (3:29)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 33:00 (37:12)
zoeken in:
Harco
Ja, Coochie vind ik ook niets. Ludacris past voor geen meter op deze producties. Ik vind de plaat trouwens ook erg kort, jammer genoeg.

avatar van Niek
3,0
Vind Coochie een van de sterkste tracks. ODB's laatste vers is fantastisch. Ook On the Vista vind ik sterk. En Luda zou ik zeker niet noemen als een van de artiesten die tegenvallen, want dat (het tegenvallen) doen anderen duidelijk beter.

Harco
Wat mij betreft valt hier niemand tegen. Op wie doel je?

Coochie vind ik overigens instrumentaal ook weinig aan. Te traag voor mij.

avatar van Niek
3,0
Billy Danze is op Hope You're Happy dramatisch. Pharoahe Monch is Dollaz & Sense te herhalen voordat je doorhebt dat ie is begonnen en - ja, u leest het goed, dit is Niek die het schrijft - Q-Tip's vers vind ik ook niet indrukwekkend. In het algemeen duurt de gemiddelde rap hier veel te kort.
Maar binnenkort kun je op HHL lezen wat ik er precies van vind . Want dit klinkt erg negatief en dat ben ik zeker niet .

Harco
Ach ja, van Danze moet je dan ook niet teveel verwachten. Van Q-Tip's stemgeluid ben ik sowieso niet een grote fan. Monch komt wel gewoon ouderwets hard.

Maar inderdaad, net wat je zegt: de verzen op dit album zijn gewoon te kort, en dan komen we ook weer aan bij het punt dat ik het album te kort vind. En daarom heb jij waarschijnlijk ook het voel dat 'ie net begonnen is, terwijl zijn verse al bijna afgelopen is.

Overigens vind ik het ook jammer dat die riff die RZA in één van de webisodes deed, zover naar de achtergrond is verschoven op Dollaz & Sense.

avatar van Niek
3,0
Harco schreef:
Overigens vind ik het ook jammer dat die riff die RZA in één van de webisodes deed, zover naar de achtergrond is verschoven op Dollaz & Sense.
Klopt ja. Zou dr toch een stukje trots in het spel zijn? Ze hadden iig niet verwacht dat RZA om een gitaar zou vragen..

avatar van MJ_DA_MAN
Niek schreef:
Billy Danze is op Hope You're Happy dramatisch.
Dan raad ik je absoluut niet de nieuwe M.O.P.-plaat aan (die raad ik sowieso niemand aan, daar niet van).

Harco
Niek schreef:
(quote)
Klopt ja. Zou dr toch een stukje trots in het spel zijn? Ze hadden iig niet verwacht dat RZA om een gitaar zou vragen..


Ik denk het haast wel, ja, haha. Misschien vonden de Black Keys het wel helemaal niks, maar hebben ze het er toch maar in gehouden.

avatar van Niek
3,0
MJ_DA_MAN schreef:
(quote)
Dan raad ik je absoluut niet de nieuwe M.O.P.-plaat aan (die raad ik sowieso niemand aan, daar niet van).
Was ik ook niet echt van plan. Toch vind ik hem wel weer goed op die andere track. En ik blijf hem eeuwig dankbaar voor die fantastische opening op Cold As Ice: Now let me welcome everybody to the back of the mind of Bill. See I'm fo real!

avatar van Osiris Apis
3,5
Niek schreef:
Q-Tip's vers vind ik ook niet indrukwekkend.
Vooral zijn flow is beroerd, maar tekstueel is het idd ook weinig.

avatar van FunkyMonk
3,5
Harco schreef:
Ludacris past voor geen meter op deze producties

Idd; past écht totaal niet.

avatar van RestLove
3,5
Dit project verdient zeker een vervolg. De Black Keys zijn zeer getalenteerde gasten en ik zou nog wel wat andere rappers willen horen over hun gitaarspel en producties.

The Opinionated
Heerlijke, frisse muzikale ondersteuning en grotendeels goed ingevuld. Hier en daar een mindere feature (Billy Danze) maar al bij al wordt het nergens ondermaats. Vind de korte duur van de tracks en het album juist de kracht: op die manier wordt het niet langdradig of eentonig.

RedLightCityBoy
Wat lijkt Noe's stem op die van Jay-Z zeg! sjesus.

avatar van RestLove
3,5
RedLightCityBoy schreef:
Wat lijkt Noe's stem op die van Jay-Z zeg! sjesus.


Dat dacht ik de eerste keer ook gelijk!

P-DawG
Inderdaad, damn!

avatar van TheLegacy
4,0
Wisten jullie dat nog niet? xD
Is toen wel een tijdje gezeur over geweest.. achjah!

avatar van Raul
4,0
Hoor dit album nu pas voor het eerst
Wat een dope project en wat een lekkere muziek is eruit gekomen!
Stem volgt maar dit smaakt naar meer

avatar van Kill_illuminati
Dit is zeker een supergroep. Geweldig nummer is Coochie.

Ik vind dat op dit album alleen Mos Def zijn niveau haalt.

avatar van frusciflea
Wat ik aan dit album vind tegenvallen is het instrumentale gedeelte: elk nummer heeft zowat dezelfde sound, ietwat eentonig en vooral choatisch. Enkel de rappers maken het verschil... maar gezien het instrumentale gedeelte zo'n grote rol in dit speelt valt het met name daardoor best tegen. Als ik deze plaat op heb staan, ben ik geneigd om al snel naar een andere plaat te switchen.

Relax
Jim Jones rapt toch verbazingwekkend goed genoeg.
Nooit verwacht dat hij op een normaal niveau kan rappen.

avatar van Raul
4,0
Die webisodes zijn gewoon echt dope, daardoor wil ik telkens die tracks weer luisteren

Shit blijft ook echt hangen; "in the meantime, in the meantime..."

"If it don't make dollarz, then it don't make sense"

Pharoahe Monch, gotta love him

avatar van Raul
4,0
Ik geef deze voorlopig vier sterren, lekker album
Mijn favorieten zijn de nummers met Pharoahe en Mos Def (wat een artiest is dit toch ook). RZA komt ook erg lekker, wat een genious is dat ook.

avatar van Rene1979
4,0
Na het horen van de track met Jim Jones ben ik toch wel benieuwd geworden. Echt apart om Jim Jones zo te horen hij moet toch af van die dipset beats..

avatar van Rene1979
4,0
Dit album is echt te gek. Vind het echt lekker klinken...

avatar van Niek
3,0
Het is erg verleidelijk om alle namen die aan het Blakroc-project hebben meegewerkt op te gaan noemen. Echter, als schrijver dien je opsommingen van meer dan drie/vier termen te vermijden. Gelukkig zullen de namen Mos Def, Q-Tip, RZA en Pharoahe Monch al genoeg interesse opwekken bij de gemiddelde hiphopliefhebber. Het concept van Blakroc: rock/bluesduo The Black Keys verzorgt de instrumentaties voor elf hiphopartiesten, variërend in klasse van pionier tot nieuw talent.


“11 artists, 11 days in the studio, 11 tracks,” dat stond er op de website van Blakroc. Het suggereert enigszins dat er met elk van die elf artiesten één nummer is opgenomen. Dit is echter niet het geval. De een is op drie of zelfs vier tracks te horen terwijl de ander het slechts bij één verse houdt. Dit doet uiteraard niets af aan het op papier zo waanzinnige concept dat The Black Keys in nauwe samenwerking met Damon Dash (onder andere medeoprichter van het label Roc-A-Fella) heeft opgezet. Met zoveel verschillende artiesten dreigt natuurlijk wel het gevaar dat het album weinig samenhang zal kennen en zodoende als een soort compilatieplaat aan zal doen. Gelukkig komt het overkoepelende geluid wel steeds van dezelfde hand aangezien The Black Keys het gehele album produceert.


Omdat het zo leuk is, nog vier namen: Ol’ Dirty Bastard, Ludacris, Billy Danze (van M.O.P.) en Raekwon. Met dat soort materiaal beschikt dit album over de voorwaarden om uit te groeien tot de plaat van het jaar of zelfs meer. Het kan eigenlijk niet mis gaan. En die gedachte heerste waarschijnlijk ook in de studio. Gemakzucht klinkt namelijk bovengemiddeld vaak door in zowel de raps als in de manier waarop tracks zijn uitgewerkt. De basis van elk nummer is uitstekend; de producties variëren van sterk tot sterker en ook de refreintjes zijn vaak prima verzorgd. Helaas drukken de veelal ongeïnspireerde en ook erg korte raps een grote stempel op de plaat. Zo stopt Pharoahe Monch al weer met rappen voordat hij echt op gang gekomen is, vindt Q-Tip een rap van nog geen dertig seconden al genoeg en haalt Billy Danze op datzelfde nummer (Hope You’re Happy) al het tempo uit de track door om de twee seconden een pauze in te lassen. Zo wordt een nummer met een uitstekende muzikale basis, twee meer dan capabele rappers en een prima zangeres voor het refrein (Nicole Wray) een niet meer dan middelmatige track. Veelzeggend is het feit dat een van de meest overtuigende raps op Blakroc van de hand komt van de enige artiest die niet meer onder ons is: Ol’ Diry Bastard. Vooral zijn tweede rap op de ludieke openingstrack Coochie maakt het gemis van de unieke rapper die hij was weer voelbaar.

Gelukkig (en natuurlijk) is er ook een aantal hiphoppers dat in positieve zin bijdraagt. Allereerst herstelt Billy Danze zich grotendeels van zijn eerste beschamende vertoning door op What You Do To Me wel als vanouds uit de hoek te komen. En opnieuw laat Nicole Wray horen zeer geschikt te zijn om refreintjes in te zingen. Helaas dacht zij, en kennelijk The Black Keys ook, dat ze ook in haar eentje een nummer kan dragen. Maar als dit al het geval is, dan is dat niet terug te horen op het slappe Why Can’t I Forget Him. Grootste verrassing van de plaat is de volstrekt onbekende NOE. Met een fantastische flow, een losse speelse manier van rijmen en een stemgeluid dat ontzettend sterk aan Jay-Z doet denken maakt hij tot tweemaal toe optimaal gebruik van de kans om het grote publiek te laten horen wat hij kan.

Ook RZA en Mos Def presteren naar behoren. Eerstgenoemde doet zelfs meer dan dat: het opvallend ver naar achter geschoven gitaarrifje op Dollaz & Sense is namelijk door de Wu-tang-meester ingespeeld in plaats van door de gitarist van The Black Keys; Dan Auerbach. Dat zijn gitaar zo moeilijk te horen is, doet vermoeden dat laatstgenoemde niet heel gelukkig was met die door RZA zelf geïnitieerde muzikale bijdrage. Of dat terecht is, is voor discussie vatbaar, RZA’s vocale bijdrage is in ieder geval van niveau. En dit geldt dus ook voor die van Mos Def. Zo is er eerst het nummer On the Vista dat muzikaal perfect aansluit op zijn manier van rappen en zingen en zodoende ook gemakkelijk op een van zijn eigen platen had kunnen verschijnen. Daarnaast is er natuurlijk het vroeg gelekte en door velen al grijsgedraaide Ain’t Nothing Like You (Hoochie Hoo) waarop Mos het refrein en de achtergrondvocalen verzorgt. De rap van Jim Jones is niet onverdienstelijk, maar Mos Def steelt duidelijk de show op een van de hoogtepunten van Blakroc.

Toch is geen van de zojuist genoemde namen de grootste ster van de plaat. Dat is namelijk de basgitaar en daarmee Dan Auerbach, tevens ook de zanger van The Black Keys. Elk basdeuntje is niet alleen van grote kwaliteit, maar in al zijn subtiliteit ook uiterst essentieel voor het welslagen van de verschillende tracks. Of de andere helft van The Black Keys - drummer en producer - Patrick Carney ook zo in zijn element is op deze plaat is de vraag. Het slagwerk is zeker niet slecht maar maakt ook geen indruk en de manier waarop de verschillende tracks worden uitgewerkt laat zelfs enigszins te wensen over. Niet dat er slecht geproduceerd wordt, verre van dat, maar het gevoel overheerst dat er meer in zit dan er uit gekomen is. Ook zit er geen duidelijke opbouw in het album. Daarbij duren de nummers vaak erg kort - vijf ervan komen niet boven de drie minuten uit - en dat stoort wanneer er slechts elf nummers in totaal op de plaat staan. Natuurlijk hadden ook veel van de rappers wat meer kwantiteit mogen bieden, hoewel het de vraag is in hoeverre ze die ruimte kregen. Dit neemt echter niet weg dat er zeker drie of vier momenten aan te stippen zijn waarop een gitaarsolo of een wat langere out- of intro niet had misstaan.

Al met al zijn al de producties wel van kwaliteit en overheerst er dus tevredenheid. Niettemin is het pijnlijk dat er in vrijwel elk nummer verbeterpunten te horen zijn en dat er meer artiesten zijn die wat teleurstellen dan artiesten die boven verwachting presteren. De combinatie The Black Keys en hiphop is in ieder geval een zeer geschikte. Een vervolgplaat zou dan ook helemaal geen slecht idee zijn, mits de aanbeveling iets minder artiesten uit te nodigen en iets meer de tijd te nemen om de nummers uit te werken ter harte wordt genomen. Ook zou het verstandig kunnen zijn om naast rappers de hulp van een hiphopproducer in te roepen om de boel af te mixen. Wie weet gaat deze Blakroc-plaat dan wel ooit de boeken in als het bescheiden begin van een fantastische discografie.

Reeds verschenen op Hiphopleeft.nl

avatar van MAS
MAS
Bedankt Niek! Had er geen idee van dat deze plaat bestond maar zag je recensie op HHL dit ga ik eens even checken:)

avatar van Raul
4,0
Interessante review, ben het er deels wel mee eens, hoewel ik sommige nummers wél heel geslaagd vind en dan ook geen verbeterpunten meer in zie

Maar af en toe slaan (vooral) de rappers de plank wel enigszins mis ja

Sfeer is lekker, solonummertje van Nicole Wray trek ik ook wel

avatar van herman
Off topic berichten verwijderd. Berichten als "ik begin met een 4" zijn niet erg inhoudelijk, stel je voor dat iedereen dat bij elk album zou posten.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:09 uur

geplaatst: vandaag om 05:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.