Paul & Linda McCartney - Ram (1971)

Lang geleden dat ik een 5 voor een album geef en nog langer geleden dat ik zo'n muzikale schoonheid over het hoofd heb gezien. Ja, 'Ram', Paul McCartney's tweede album, heeft lang in het verkeerde daglicht gestaan. McCartney kreeg namelijk de schuld van de breuk van de Beatles en voor lang kon hij niets goed doen in de ogen (oren?) van de heren-critici.

Zie hier een van de vreselijke 'reviews' uit die tijd, deze uit Rolling Stone:
Paul McCartney Ram Album Review | Rolling Stone - rollingstone.com

De tijd doet echter wonderen en vanaf een aantal jaren geleden las ik steeds vaker dat 'Ram' een geweldige plaat was en ook nog eentje die steeds meer jonge musici bleek te inspireren.De tijd begon McCartney klaarblijkelijk steeds meer gelijk te geven. Zeg maar sinds hij door Nirvana, maar nog meer door jongere bandjes in het zonnetje werd/wordt gezet. Het werd voor mij dus tijd om naar het vroege solowerk van MCCartney te luisteren en dan vooral naar Ram. En ook tijd om me... diep te schamen dat ik dit niet eerder deed.

Misschien kan ik me enigszins voor mijn late liefde excuseren met het feit dat McCartney in met name de jaren '80 (de tijd dat ik muzikaal bewust werd) verschrikkelijke draken heeft gecomponeerd. En wat mij ook niet hielp om aan zijn vroege solowerk te beginnen, ligt in de reden dat ik vanuit de (post-)punkmuziek ben gekomen en zelfs voor lang een aardige hekel had aan die 'hippies' van de Beatles - en zeker aan die vreselijke Lennon en Harrison die de wereld ook nog voortdurend de maat wilden nemen (Bwargh!).
.
Ja, ik heb soms nog steeds moeite met Beatles songs (m.u.v. de geweldige album 'Revolver'), gewoonweg omdat ik ze meestal veel te veel heb gehoord (de Beatles waren nu eenmaal lang onontkoombaar), maar hoe zou het zijn om een Beatles-achtige album te beluisteren die volledig vers in het gehoor ligt en waarvan je dus zelfs geen enkele song kent?

Welnu, dat is dus voor mij de album Ram die ik onlangs op cd kocht. Een geweldig album met, natuurlijk, sterke Beatlesque invloeden, songs van onaardse schoonheid en ook nog eens vrij van politiek-correcte meningen, irritante psychosociale huilbuien en blues clichés zoals terug te vinden op de solo-albums van die andere Beatles... En laten we eerlijk zijn: wie laat zich momenteel nog muzikaal inspireren door een Lennon of Harrison (en was het niet alleen de productie van Phil Spector die hun platen nu nog acceptabel maakt?)?

Liefde kent nu eenmaal haar prijs: heb niet alleen gelijk de best gemasterde cd-uitvoering (van het oude DCC-label, helaas een beetje prijzig) aangeschaft, maar ook nog een vrij recente superdeluxe boxset waarin dit mooie album zowel in stereo als in mono is te vinden en waarin ook nog overige songs staan die zijn uitgekomen rond 1971. Krijg je ervan als je zomaar een heuse '5' moet geven voor een bijna 45-jaar oud album.

Ik was nog niet eens in de planning bij de release van dit album. Ik leerder Paul zijn muziek in de 80's kennen, en heb via hem en George de weg naar zijn aardige bandje uiteindelijk gevonden. Dit album ben ik dus met terugwerkende kracht gaan ontdekken, en dat was een mooie reis. Natuurlijk stamt dit album uit de periode dat de Beatles nog maar net uiteen waren gevallen, en de frustraties (vooral) tussen Lennon en McCartney hoog lagen. Dit werd met tekstuele sneren over en weer in nummers uitgevochten. Op dit album lijken er ook een paar te vinden, die Lennon ook zo opgevat heeft, maar die Paul ontkende. Waar je niet omheen kan zijn de parende kevers op de hoes, ofwel Fuckin' Beatles. Tevens lijkt Paul klaar voor het gevecht gezien de titel en de album hoes. Een ram is toch een soort van agressief beest als je 'm pissig maakt, en dan kan hij harde beuken uitdelen.

1.Too Many People (4:11)
De eerste tonen die Macca aanslaat zijn niet zuiver. Dit zal vast met opzet zijn, maar zet wel een toon vanaf de 1e seconde. Gelukkig wordt dat snel hersteld in het vervolg. Het nummer bouwt zich langzaam op naar een lekkere meezinger. Pas als de elektrische gitaar zich er mee gaat bemoeien wordt het nummer pas echt interessant. In die zin dat het wat vaart krijgt.

2.3 Legs (2:48)
Op het eerste gehoor een leuk, en typisch McCartney feel good nummer. Echter lijkt er in de tekst toch wat frustratie t.o.v. zijn Beatles collegae verscholen te zitten: When I thought you was my friend/But you let me down/Put my heart around the bend. Een zeer genietbaar bluesachtig nummer.

3.Ram On (2:30)
Voor the Beatles was er the Silver Beetles, en noemde Macca zichzelf Paul Ramon. Een mooie verwijzing dus. Gespeeld op de ukelele. Lijkt dus een soort eerbetoon aan oud collega George. Maar dat is puur eigen interpretatie

4.Dear Boy (2:15)
Op dit nummer vind ik dat Paul vocaal op het randje balanceert. Hij zingt vrij hoog, en het gaat allemaal net goed. Hierdoor is het niet een favoriet nummer van me.

5.Uncle Albert / Admiral Halsey (4:54)
Het eerste nummer wat me echt doet denken aan the Beatles. Knappe muziek, klassieke invloeden (van George Martin) en tempowisselingen. Een typisch vrolijk McCartney deuntje. Ik vind het bekakte Engels in dit nummer altijd erg leuk om te horen.

6.Smile Away (3:53)
Een heerlijk rock gitaar is de inleiding voor een super lekker nummer. McCartney schreeuwt er goed op los, en die stem hoor ik graag! Hij had zo'n fantastische stem voor dit soort songs. Voor mij absoluut één van de hootepunten van dit album.

7.Heart of the Country (2:24)
Weer een typisch McCartney nummer. De baslijn in dit nummer is gewoon een handtekening van de man. Hoe simpel het nummer ook is, ik vind 't enorm goed. Kan er niet op stil zitten. Als ik iemand moet uitleggen hoe je 't verschil kan horen tussen een Lennon of McCartney song zeg ik dat bij Macca songs vaak je hoofd gaat meedeinen, zoals bij dit nummer dus.

8.Monkberry Moon Delight (5:25)
Een fantastisch overspannen stemgeluid van Paul opent het nummer. Hij lijkt zo enorm geforceerd te zingen, dat ik er soms zelfs een soort kriebel van in mijn keel krijg. Maar wat lekker is dit zeg! Vocaal gezien één van zijn grappigste songs, tekstueel gezien eigenlijk ook wel. Feestje!!!

9.Eat at Home (3:23)
Een wat simpele, maar zeer toegankelijk klinkende song. De titel verwijst naar (niet) vreemd gaan denk ik? Het is een aardig nummer, maar ik vind het wat te makkelijk.

10.Long Haired Lady (6:04)
De 1e seconde van het intro doen me denken aan Can You Take Me Back ( van The Beatles - The Beatles (1968). Al is het maar een heel klein stukje, elke keer als ik dit nummer hoort schiet dat door mijn hoofd.
Een song voor zijn geliefde Linda. Helaas opent ze zelf het nummer, en dat is een wat valse start, want ze zal vast heel aardig geweest zijn, en kon mooie foto's maken, maar zingen kon ze niet. Blijkbaar waren de heren Beatles wat blind als het op de vrouwen en zingen aankwam. Gelukkig redt het vervolg het nummer wel, want het is gewoon een mooie track. De song valt op omdat het wat gladder klinkt dan de rest van de plaat. Net als bij Uncle Albert hoor ik een wat meer geregiseerd nummer met hier en daar wat orkest geluiden erbij. Da's een mooie afwisseling van de plaat, en past er wat mij betreft mooi tussen.

11.Ram On (0:56)
Een reprise van Ram on. Leuk...

12.The Back Seat of My Car (4:29)
Een nummer wat op The Beatles - Let It Be (1970) had kunnen eindigen, maar het uiteindelijk niet haalde. Mooie vocalen van Paul op dit nummer. Dit liefdeslied is een mooie en waardige afsluiter van dit album.

Het album valt op door de meestal rauwe productie. Dit bevalt me erg goed. Wat ook opvalt is dat veel songs niet Beatlesk aan doen, en dat is toch knap als je toch een van de stemmen bent van die band. Ik vind het echt een knap album met een zeer eigen geluid.
Ik heb erg lang de originele lp in bezit gehad, en nu heb ik de heruitgave dubbel lp. Dat is echt een vooruitgang qua geluid. Ook de bonus tracks zijn zeer de moeite waard van dit album.
Mijn 3 gele sterren gaan naar: Smile Away,Heart of the Country enMonkberry Moon Delight

De A kant is iets zwakker dan de B kant, maar de plaat glijdt nergens uit. Voor mij 4 dikke sterren voor deze plaat.

Ik zie overigens dat de bonus tracks die hier zijn toegevoegd voor geen meter kloppen, want dat is het Wild life album..... Meteen correctie ingediend,

Ram, ooit tweedehands op LP gekocht. Ik denk aan het begin van het cd tijdperk, voor mij. Ik luisterde op dat moment heel weinig Beatles meer en ik schat na een luistersessie was ik klaar met Ram. Tot dit weekend, mijn zoon belde en beschuldigde me van een ernstig fout in zijn opvoeding, omdat ik hem Ram nooit had laten horen. Hij was door mij een enorme Beatles (en Kinks) fan geworden in de jaren 00. Ik moest toch beslist een keer gaan luisteren en inderdaad hij heeft helemaal gelijk. Een paar van de nummers kwamen me toch wel bekend voor en het landde allemaal prima.

De hele Beatles discussie, wat als, is natuurlijk zinloos, maar ik zal toegeven daar ook wel eens mee bezig geweest te zijn. Feit is dat als The Beatles vanaf 1972 weer platen waren gaan uitbrengen, ze a) geen super grote hits meer hadden gescoord en b) ons heel veel filler bespaard was gebleven. Alleen de beste nummers hadden het immers gehaald. c) Ze waren ook weer op gaan treden. d) De kans was een stuk kleiner geweest dat John was vermoord op dat moment.

Ram is echter een meer dan prima plaat.

RAM weer eens uit de platenkast gehaald. Vreemd dat dit album mij zeer wel kan bekoren terwijl ik de werken van Wings niet kan velen.