Paul & Linda McCartney - Ram (1971)

Mooi album dat prima laat zien en voelen waar Paul na zijn Beatles periode stond in zijn musicus zijnde. vindt het een goede opmaat naar Wings periode toe dat het niveau van dit album niet kan halen.

Still Crazy After All Those Years !

Dat is een andere Paul....

Ik ben ivm de aanstaande Paul McCartney greatest hits editie nog maar eens diverse albums van Paul aan het luisteren.
Deze heb ik opgehoogd van 4,5 > 5 sterren, gewoon een fantastisch album, zelfs het minste liedje "Eat at Home" past er lekker tussen.
En....

Haha Linda ken ik niet maar Yoko is zo n heks

Zou ook niet mijn vriendin zijn geweest. Maar zonder Yoko zou Lennon's lost weekend wel eens een lost decade(s) zijn geworden ?

Tuurlijk, 'Uncle Albert / Admiral Halsey' is waanzinnig, en staat waarschijnlijk ook in mijn top 5 McCartney-songs! Maar 'The Back Seat of My Car' is misschien wel mijn favoriete Paul McCartney song. Je hoort hier de briljante songsmid, de meester in de studio (qua instrumentatie en partijen) en zijn enorme vocale capaciteiten. Elke keer als ik het luister ben ik weer 'in awe'!

RAM, een Paul & Linda McCartney plaat, onzin natuurlijk, het is een pure McCartney plaat. Het was alleen handig voor de fiscus omdat het financieel nogal een zooitje was vlak na The Beatles. Al het geld wat the Beatles solo verdiende ging toen gewoon in een grote pot waar door allerlei juridische constructies van Allen Klein niemand bij kon. , mits er een partner was. Die kreeg wel rechtstreeks zijn deel. Om gewoon geld te verdienen ging de helft van de royalties naar Linda, waardoor er inkomsten was. Deze situatie duurde tot 1973. Vandaar dat Paul en Linda ineens eenmalig een duo was.

Misschien ook een klein schopje richting het andere duo: John & Yoko... Op het album staan wat kleine verwijzingen naar de gespannen sfeer tussen de voormalige bandgenoten...

RAm, het staat toch redelijk vol aan boodschappen voor Lennon, vanaf Too many people tot aan The back seat of my car. Over het eind van the Beatles schreeuwt hij letterlijk uit dat hij geloofd de waarheid aan zijn kant te hebben. Lennon reageerde hierop het de legendarische woorden, well I think that he fucking can be wrong, waarna hij zijn antwoorden gaf die verspreid op de lp Imagine zijn terug te vinden.

Ram ....wat kan ik er hier nog aantoevoegen..oud nieuws? Nee hoor,het album staat vandaag de dag nog als een huis,sterker nog,Ram is in de jaren in waardering alleen nog maar opgeklommen
Als je op al Mccartney's solowerk terugkijkt of luistert,dan is daarvan nu bij vele muziekfreaks of ook bij de popjournalisten of critici Ram heel hoog aangeschreven,dit in tegenstelling toen het album verscheen
Ikzelf pas de laatste remaster gekocht,en beleef na veel luistergenot ook een herwaardering,en kom op dit moment tot de conclusie dat ik hem een halfje * meer moet geven dan mijn voormalige favoriet uit '73 Band On The Run
Dit is echt zo,'n album dat je nooit skiptt,Ram verveelt nooit,klinkt nog fris en spontaan,de songs zitten meestal in een plattelandssfeer ,en ook voel je ...macca heeft er volop motivatie in gehad om dit te maken,voor het eerst in zijn nieuwe hoofdstuk na zijn beroemde bandje
Ook de vocals van mevr Linda liggen er goed in,en ook op natuurlijk aanwijzigingen van de meester/perfectionist goed begeleid en ingevuld door sessiemuzikanten werd dit album mss wel de mooiste uit zijn solo periode
Ram is klinkt beslist niet gedateerd,slimme melodielijnen ,humor,tempowisselingen,vanaf het begin tot het eind boeiend en goed
Ik vermeld meestal mijn favotracks bij elk albumbericht,vind eigg alles favoriet,zelfs bonustrack Another Day behoort tot mijn meest favoMcCartneysongs
Toch een paar noemen ...de opener Too Many People (wel de sneer naar John&Yoko) is een grootse song behoort tot de beste hierop
Het schreeuwendgezongen Monkberry Moon Delight toont McCartney in een uitbundige ook muzikaal geweldige song
Ook hierop de meest tekstueel gezien niemendalletje Eat At Home vind ik muzikaal een heerlijk
Rockertje,wil ik nogmaals mee zeggen ,hierop vind je geen slecht werk
Absolute Topper voor vele en ook voor mij is het geniale Uncle Albert/Admiral Halsey,die zit helemaal geweldig in elkaar door melodie en songsmid McCartney,ook alle ingrediënten wat ik hiervoor beschreef zitten hierin verwerkt,super ook deze behoort tot mijn favoMcCartney alltimesongs
Een dikke 10!!!

Lang geleden dat ik een 5 voor een album geef en nog langer geleden dat ik zo'n muzikale schoonheid over het hoofd heb gezien. Ja, 'Ram', Paul McCartney's tweede album, heeft lang in het verkeerde daglicht gestaan. McCartney kreeg namelijk de schuld van de breuk van de Beatles en voor lang kon hij niets goed doen in de ogen (oren?) van de heren-critici.

Zie hier een van de vreselijke 'reviews' uit die tijd, deze uit Rolling Stone:
Paul McCartney Ram Album Review | Rolling Stone - rollingstone.com

De tijd doet echter wonderen en vanaf een aantal jaren geleden las ik steeds vaker dat 'Ram' een geweldige plaat was en ook nog eentje die steeds meer jonge musici bleek te inspireren.De tijd begon McCartney klaarblijkelijk steeds meer gelijk te geven. Zeg maar sinds hij door Nirvana, maar nog meer door jongere bandjes in het zonnetje werd/wordt gezet. Het werd voor mij dus tijd om naar het vroege solowerk van MCCartney te luisteren en dan vooral naar Ram. En ook tijd om me... diep te schamen dat ik dit niet eerder deed.

Misschien kan ik me enigszins voor mijn late liefde excuseren met het feit dat McCartney in met name de jaren '80 (de tijd dat ik muzikaal bewust werd) verschrikkelijke draken heeft gecomponeerd. En wat mij ook niet hielp om aan zijn vroege solowerk te beginnen, ligt in de reden dat ik vanuit de (post-)punkmuziek ben gekomen en zelfs voor lang een aardige hekel had aan die 'hippies' van de Beatles - en zeker aan die vreselijke Lennon en Harrison die de wereld ook nog voortdurend de maat wilden nemen (Bwargh!).
.
Ja, ik heb soms nog steeds moeite met Beatles songs (m.u.v. de geweldige album 'Revolver'), gewoonweg omdat ik ze meestal veel te veel heb gehoord (de Beatles waren nu eenmaal lang onontkoombaar), maar hoe zou het zijn om een Beatles-achtige album te beluisteren die volledig vers in het gehoor ligt en waarvan je dus zelfs geen enkele song kent?

Welnu, dat is dus voor mij de album Ram die ik onlangs op cd kocht. Een geweldig album met, natuurlijk, sterke Beatlesque invloeden, songs van onaardse schoonheid en ook nog eens vrij van politiek-correcte meningen, irritante psychosociale huilbuien en blues clichés zoals terug te vinden op de solo-albums van die andere Beatles... En laten we eerlijk zijn: wie laat zich momenteel nog muzikaal inspireren door een Lennon of Harrison (en was het niet alleen de productie van Phil Spector die hun platen nu nog acceptabel maakt?)?

Liefde kent nu eenmaal haar prijs: heb niet alleen gelijk de best gemasterde cd-uitvoering (van het oude DCC-label, helaas een beetje prijzig) aangeschaft, maar ook nog een vrij recente superdeluxe boxset waarin dit mooie album zowel in stereo als in mono is te vinden en waarin ook nog overige songs staan die zijn uitgekomen rond 1971. Krijg je ervan als je zomaar een heuse '5' moet geven voor een bijna 45-jaar oud album.

Ik was nog niet eens in de planning bij de release van dit album. Ik leerder Paul zijn muziek in de 80's kennen, en heb via hem en George de weg naar zijn aardige bandje uiteindelijk gevonden. Dit album ben ik dus met terugwerkende kracht gaan ontdekken, en dat was een mooie reis. Natuurlijk stamt dit album uit de periode dat de Beatles nog maar net uiteen waren gevallen, en de frustraties (vooral) tussen Lennon en McCartney hoog lagen. Dit werd met tekstuele sneren over en weer in nummers uitgevochten. Op dit album lijken er ook een paar te vinden, die Lennon ook zo opgevat heeft, maar die Paul ontkende. Waar je niet omheen kan zijn de parende kevers op de hoes, ofwel Fuckin' Beatles. Tevens lijkt Paul klaar voor het gevecht gezien de titel en de album hoes. Een ram is toch een soort van agressief beest als je 'm pissig maakt, en dan kan hij harde beuken uitdelen.

1.Too Many People (4:11)
De eerste tonen die Macca aanslaat zijn niet zuiver. Dit zal vast met opzet zijn, maar zet wel een toon vanaf de 1e seconde. Gelukkig wordt dat snel hersteld in het vervolg. Het nummer bouwt zich langzaam op naar een lekkere meezinger. Pas als de elektrische gitaar zich er mee gaat bemoeien wordt het nummer pas echt interessant. In die zin dat het wat vaart krijgt.

2.3 Legs (2:48)
Op het eerste gehoor een leuk, en typisch McCartney feel good nummer. Echter lijkt er in de tekst toch wat frustratie t.o.v. zijn Beatles collegae verscholen te zitten: When I thought you was my friend/But you let me down/Put my heart around the bend. Een zeer genietbaar bluesachtig nummer.

3.Ram On (2:30)
Voor the Beatles was er the Silver Beetles, en noemde Macca zichzelf Paul Ramon. Een mooie verwijzing dus. Gespeeld op de ukelele. Lijkt dus een soort eerbetoon aan oud collega George. Maar dat is puur eigen interpretatie

4.Dear Boy (2:15)
Op dit nummer vind ik dat Paul vocaal op het randje balanceert. Hij zingt vrij hoog, en het gaat allemaal net goed. Hierdoor is het niet een favoriet nummer van me.

5.Uncle Albert / Admiral Halsey (4:54)
Het eerste nummer wat me echt doet denken aan the Beatles. Knappe muziek, klassieke invloeden (van George Martin) en tempowisselingen. Een typisch vrolijk McCartney deuntje. Ik vind het bekakte Engels in dit nummer altijd erg leuk om te horen.

6.Smile Away (3:53)
Een heerlijk rock gitaar is de inleiding voor een super lekker nummer. McCartney schreeuwt er goed op los, en die stem hoor ik graag! Hij had zo'n fantastische stem voor dit soort songs. Voor mij absoluut één van de hootepunten van dit album.

7.Heart of the Country (2:24)
Weer een typisch McCartney nummer. De baslijn in dit nummer is gewoon een handtekening van de man. Hoe simpel het nummer ook is, ik vind 't enorm goed. Kan er niet op stil zitten. Als ik iemand moet uitleggen hoe je 't verschil kan horen tussen een Lennon of McCartney song zeg ik dat bij Macca songs vaak je hoofd gaat meedeinen, zoals bij dit nummer dus.

8.Monkberry Moon Delight (5:25)
Een fantastisch overspannen stemgeluid van Paul opent het nummer. Hij lijkt zo enorm geforceerd te zingen, dat ik er soms zelfs een soort kriebel van in mijn keel krijg. Maar wat lekker is dit zeg! Vocaal gezien één van zijn grappigste songs, tekstueel gezien eigenlijk ook wel. Feestje!!!

9.Eat at Home (3:23)
Een wat simpele, maar zeer toegankelijk klinkende song. De titel verwijst naar (niet) vreemd gaan denk ik? Het is een aardig nummer, maar ik vind het wat te makkelijk.

10.Long Haired Lady (6:04)
De 1e seconde van het intro doen me denken aan Can You Take Me Back ( van The Beatles - The Beatles (1968). Al is het maar een heel klein stukje, elke keer als ik dit nummer hoort schiet dat door mijn hoofd.
Een song voor zijn geliefde Linda. Helaas opent ze zelf het nummer, en dat is een wat valse start, want ze zal vast heel aardig geweest zijn, en kon mooie foto's maken, maar zingen kon ze niet. Blijkbaar waren de heren Beatles wat blind als het op de vrouwen en zingen aankwam. Gelukkig redt het vervolg het nummer wel, want het is gewoon een mooie track. De song valt op omdat het wat gladder klinkt dan de rest van de plaat. Net als bij Uncle Albert hoor ik een wat meer geregiseerd nummer met hier en daar wat orkest geluiden erbij. Da's een mooie afwisseling van de plaat, en past er wat mij betreft mooi tussen.

11.Ram On (0:56)
Een reprise van Ram on. Leuk...

12.The Back Seat of My Car (4:29)
Een nummer wat op The Beatles - Let It Be (1970) had kunnen eindigen, maar het uiteindelijk niet haalde. Mooie vocalen van Paul op dit nummer. Dit liefdeslied is een mooie en waardige afsluiter van dit album.

Het album valt op door de meestal rauwe productie. Dit bevalt me erg goed. Wat ook opvalt is dat veel songs niet Beatlesk aan doen, en dat is toch knap als je toch een van de stemmen bent van die band. Ik vind het echt een knap album met een zeer eigen geluid.
Ik heb erg lang de originele lp in bezit gehad, en nu heb ik de heruitgave dubbel lp. Dat is echt een vooruitgang qua geluid. Ook de bonus tracks zijn zeer de moeite waard van dit album.
Mijn 3 gele sterren gaan naar: Smile Away,Heart of the Country enMonkberry Moon Delight

De A kant is iets zwakker dan de B kant, maar de plaat glijdt nergens uit. Voor mij 4 dikke sterren voor deze plaat.

Ik zie overigens dat de bonus tracks die hier zijn toegevoegd voor geen meter kloppen, want dat is het Wild life album..... Meteen correctie ingediend,

Leuke Recensie lennon ,ik schreef het poosje terug hier,dit is mijn favo McCartney album,komt ook door de sfeer die het uitstraalt en het ongepolijste,b.t.w waar veel mensen over vallen ook jij,de vocalen van Linda ,mij stoort het dus absoluut niet
Mooi eigg als mensen het eens zijn over een album toch weer andere favoriete tracks aanvinken
Wij hebben hierin toch een overeenkomst.. Monkberry Moon Delight
Too Many People en Uncle Albert vind ik de absolute Toppers hierop....

Mooi verhaal weer Lennon. Wel een ster te weinig voor dit geweldige album
Luisteren we wel naar hetzelfde nummer? Valt toch best mee met dat "op het randje". Ik vind het juist vocaal een supermooi nummer, op drums en piano na bijna a-capella volgens mij. Typisch McCartney dit.

Van Dear Boy staat ook een heel mooie versie op You Tube (https://youtu.be/Brh-_4zmOmc.) Gezongen door Ben Taylor, zoon van James.

Ram is het enige album wat onder Paul en Linda McCartney is uitgebracht.
Een dappere zet van Macca toendertijd, want je kon er natuurlijk gif op in nemen dat de critici extra gebrand waren om dit werkstuk met de grond geljjk te maken - wat dan ook gebeurde.
Linda was dan misschien minder verguisd dan Yoko Ono, maar zij was fotografe, geen musicus.
De meningen zijn later terecht bijgesteld, want dit is een aangename verzorgde plaat met over het algemeen prima verzinsels.
Een meesterwerk hoor ik er dan weer niet in, gewoonweg omdat het niet allemaal even memorabel is.
Maar eerlijk is eerlijk.....de zwakkere broeders zijn in de minderheid.
Maar met de wat flauwe glamrocker, incl. Beach Boys coirtje, Smile Away kan ik weinig aanvangen.
Een wat te zoet gehalte hoor ik terug op Heart Of The Country en dat kan ik niet zo heel goed hebben van Paul.
Hij kan prima ballads schrijven, maar schiet soms de verkeerde kant uit.
3 Legs is mij iets te makkelijk voor een artiest als McCartney. Leuk bluesje, maar eigenlijk meer geschikt voor gezellig bij het haardvuur.
Feitelijk zijn dat de boosdoenders, want het restand is prima te doen, met zelfs enkele behoorlijke uitschieters.
Uncle Albert/ Admiral Halsey is oa. een co-compositie met vrouwlief en een iconisch liedje wat mij betreft - een uitstekend 2 luik.
McCartney's ervaringen met werken met een orkest komt hier geweldig tot uiting.
Een somber melanchonisch 1e gedeelte en het aanstekelijke vrolijke 2e gedeelte.
Linda vult, net als meer nummers op Ram, aan met haar stem en dat werkt eigenlijk goed.
Het is niet groots wat ze doet, maar het geeft het een luchtigere bijna poppy sfeer, en dat werkt wonderwel.
Ook dik in orde Eat At Home ( geslaagd rockertje) en het mysterieuze Long Haired Lady, wat een wat moeizame start heeft, maar uiteindelijk alsmaar groeit. Fraaie gitaarpartij in combi met blazers, uitstekend gearrangeerd ook.
Monkberry Moon ook top.
Paul ( kan meerdere stemmen opzetten) zingt hier lekker rauw en het nummer pompt echt als een bezetende. Linda antwoord dan weer met die typische hoge stem en dat geeft een geinig contrast. Het werkt gewoon.
Met de afsluiter The Backseat Of My Car wordt er imo duidelijk verwezen naar Hey Jude, want qua vorm gaat het ook de meezing kant op.
Wel een heel fijne song trouwens.

Ram is een geslaagde plaat. Losjes en een stuk minder zorgelijk dan zijn solodebuut.
Hij heeft inmiddels aanvaard dat The Beatles een afgesloten hoofdstuk is en die opluchting hoor je terug.
Aanvankelijk speelde hij zelf alles in, maar uiteindelijk horen wij naast de McCartney's,
de gitaristen David Spinozza, Hugh McCracken en slagwerker Denny Seiwell.

Prima album.

Mooie beschrijving, Bikkel2!

In de biografie van Philip Norman gelezen hoe beladen dit album was. Het titelloze debuut was therapie, dit was de echtscheidingselpee. De keuze voor de 'Paul and Linda McCartney'-vermelding was een steek richting Lennon, John en Yoko hoorden bij de: 'too many people preaching practices'. De twee copulerende 'Beetles' op de cover waren er niet voor niks. Het was het begin van een paranoïde fase in het leven van Lennon; teksten van Macca napluizen. Zo was Lennon ervan overtuigd dat 'Dear Boy' ook over hem ging (eigenlijk over Linda's ex-man). In 'The Back Seat of My Car" is verwant de zinsnede "soon we'll be away from here, step on the gas and wipe that tear away" uit You Never Give Me Your Money; de ultieme ontsnapping aan de Beatles-gevangenis met onderlinge rechtszaken, Allen Klein en eindeloze vergaderingen.

Kloppend verhaal bawimeko en ook mooie beschrijving over het album bikkel2 alleen....(en mss bij jullie net iets anders )maar in mijn beleving en beoordeling behoort het album Ram samen met Things Must Pass ('71)en Plastic Ono Band ('70) tot de Topwerken van een exBeatleSolo....Harrison en Lennon hebben dat niveau niet meer weten te continueren
McCartney is er nog wel enkele momenten heel dicht bij geweest
Bij Lennon weet ik bijna zeker dat het meer aan zijn motivatie lag dan aan zijn kunnen

Ik ga mee met Plastic Ono Band en All Things Must Pass.
Ik ben betreft McCartney onvoldoende op de hoogte van met name zijn latere solowerk, maar Flaming Pie vind ik niet voor Ram onder doen.
Band On The Run valt onder Wings, maar ja, daar was hij natuurlijk ook de grote bedenker en dat is ook een geweldig album.
Lennon liet het een beetje hangen op een bepaald moment en had daar kennelijk zijn redenen voor. Vreselijk dat we de man zo snel verloren.
Ik weet wel zeker dat dat hij nog tot sterke dingen in staat was geweest.
Harrison solo heeft mij over de hele linie wat minder kunnen bekoren.

Dan moet je ook zeker even Chaos and Creation in the Backyard beluisteren. Ik vind dat album misschien wel het beste wat mcCartney solo heeft uitgebracht.

Dan ga ik dat maar eens doen Misterfool. Dank voor de tip. Zag wel al lovende reviews voorbij komen hier.

Luister ook eens naar Lennons walls and Bridges, minder bekend, hoewel beter verkocht dan Plastic Ono Band. Een hele gedreven en gemotiveerde Lennon, net zoals op Imagine en mind games overigens. Wat een onzin eigenlijk om Lennon na Plastic Ono band als ongemotiveerd te typeren. Listen.
RAM, toch wel een meesterwerkje, heeft vandaag de dag niets aan kracht ingeboed, met een paar boodschappen aan Lennon, zeker in Too many people. Laten we Macca niet als een heilig boontje neerzetten. Hij begon en Lennon stak terug met How do you sleep?, met Harrison aan zijn zijde.

Mind Games is een mooi album, heb ik nog ergens op LP. Walls And Bridges zou ik weer eens moeten horen. In herinnering vond ik 'm goed, maar niet helemaal bevredigend. Maarrrr. lang geleden.
Ik vind ook dat het met de motivatie van Lennon wel mee viel, want vooral tekstueel bleef ie scherp tot zijn afwezigheid, die een jaar of 5 duurde.
Ikzelf doelde dus op die periode van zijn absentie. Had ook te maken met de opvoeding van zijn zoon.
Maar zal ongetwijfeld te maken hebben gehad met onvoldoende motivatie om iets te maken.
Ik denk dat Lennon er wel een beetje klaar mee was.

Ach en die plaagsteekjes hoorden er even bij. Jammer dat het zo moest zijn, maar binnen de kortste keren waren ze weer on speaking terms en bezocht Macca met enige regelmaat Lennon in New York.

Beste devel-hunt met Lennon zijn motivatie bedoel ik het niet zo negatief dan jij wss denkt, net als bikkel al aangaf...zijn break en was er beetje klaar mee, blijf er wel bij dat het niveau van zijn kunnen hoger lag, dat weten we allemaal , getuige het niet onbelangrijke bandje waar hij niet bepaald onopvallend in zijn creaties was!
En ik bedoel ook niet dat al zijn andere albums slecht waren, integendeel. ..
Imagine en Walls and Bridges vind ik dan hiervan zijn betere
Double Fantasy zijn comebackalbum vind ik op
enkele tracks na wel teleurstellend
Wat McCartney betreft oa Pie /Creation , 3/4 uit de Wingsperiode ,heb ook wat met McCartney 1
En natuurlijk Ram (zo, toch weer ontopic)

Duidelijke taal.
In de periode 70-75 hadden the Beatles creatief nog gemakkelijk een paar album van het Kaliber Abbey Road uit kunnen brengen. Hun solo input was zo groot en de kwaliteit bleef heel hoog de eerste jaren na de split.

Het moment waarop John Lennon (voor mij in elk geval) door het ijs zakte als een rancuneuze en achterdochtige man was "How Do You Sleep". Waar McCartney nog cryptisch bleef werd Lennon aangemoedigd door medeplichtigen Phil Spector en George Harrison tot een aanval die (wat mij betreft) de man meer tekende dan het ''vredesapostel''-imago. Dat hij later wist te melden dat hij eigenlijk over zichzelf aan het zingen was, is nogal een zwak verweer, m.i....

Achteraf gezien is Ram McCartney's eerste solo-triomf (werd niet zo gezien door de pers die pas later het uiteengaan had verwerkt) en het klopt inderdaad dat de drie auteurs Harrison/Lennon/McCartney nog een heel prachtig Beatles-album hadden kunnen maken. McCartney ging hierna even onderuit (Wild Life), maar tegen de tijd dat Harrison gestaag ging kwakkelen door verslavingen en afnemende inspiratie en Lennon's albums steeds vlakker, gladder en saaier werden was McCartney on the top of the World met Wings Over America waarin hij zelfs even zijn oude band leek te overvleugelen.

Je bent daar blijkbaar nog steeds boos over Kan het misschien ook zo zijn dat ook Macca in die tijd ook niet echt fris achter de oren was?, we waren er niet bij en die woede van Lennon was misschien niet allemaal onzin. Het was voor de 4 heren een emotionele incontinente tijd zullen we maar zeggen. Lennon is voor mij nooit door het ijs gezakt, het was altijd een man vol tegenstrijdigheden. Glad is zijn muziek nooit geweest, dat is weer eerder een verwijt wat Macca kreeg in die periode. Wat niet terecht was, maar dat is een ander verhaal.

McCartney was de boeman na het uiteenvallen, maar dat was met name een zakelijke kwestie.
En de laatste jaren ook de aanjager en dat wekte ook irritatie op bij de anderen.
Maar het respect naar elkaar toe was snel weer terug naar mijn weten.
De hele vete heeft helemaal niet zo lang geduurt.

Het uiteenvallen van The Beatles was onvermijdelijk. Eerder eem bevrijding en dat gold zeker voor John en George.

Maar goed on topic maar weer.

McCartney kreeg vooral de stront over zich heen omdat hij een gezamenlijk afspraak vrij sneaky niet na kwam.
Toen Lennon zijn groepsgenoten vertelde The Beatles te verlaten is de afspraak gemaakt dat absoluut niet tegen de pers te zeggen. Het had zomaar gekund dat Lennon weer op zijn woorden, net zoals Starr eerder, was terug gekomen, maar even een break nodig had.
En wat deed McCartney doodleuk om zijn debuut LP te promoten?, wereldkundig maken dat The Beatles voorgoed uit elkaar waren.
Dat zette kwaad bloed bij Lennon.
Kan je nog wel slapen, schijnheilig mannetje, was zijn boodschap in How do you sleep?