menu

Cocteau Twins - Garlands (1982)

mijn stem
4,02 (242)
242 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: 4AD

  1. Blood Bitch (4:34)
  2. Wax and Wane (4:04)
  3. But I'm Not (2:45)
  4. Blind Dumb Deaf (3:46)
  5. Shallow Then Halo (5:16)
  6. The Hollow Men (5:02)
  7. Garlands (4:32)
  8. Grail Overfloweth (5:22)
  9. Dear Heart [Peel Session 1983] * (3:40)

    met Gordon Sharp

  10. Hearsay Please [Peel Session 1983] * (3:25)
  11. Hazel [Peel Session 1983] * (4:25)
  12. Blind Dumb Deaf [Peel Session 1983] * (3:44)
  13. Speak No Evil [Demo] * (3:55)
  14. Perhaps Some Other Aeon [Demo] * (2:57)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 35:21 (57:27)
zoeken in:
avatar van deric raven
4,0
Inderdaad

avatar van Premonition
5,0
Nog even over de geweldige baslijnen van Heggie. Las net een stuk over een film/documentaire die de broer van Guthrie en oud manager van Lowlife, maakt samen met een Nederlander, David Bruggink, over Lowlife. Nadat Heggie in april 1983 uit Cocteau Twins stapte, werd hij door Brendan Perry benaderd om vaste bassist van Dead Can Dance te worden. Ik wilde deze jullie niet onthouden....
Heggie weigerde trouwens, hij wilde terug naar Schotland en de rest is geschiedenis.

avatar van dazzler
4,0
Premonition schreef:
Ik wilde deze jullie niet onthouden...

Waarvoor dank.

Maar vaste bassist van Dead Can Dance?
Hoe lang zou dat sprookje geduurd hebben?

avatar van Premonition
5,0
Ik schat in, één album en een EP.

Misterfool
Een mistig en bezwerend album. Erg mooi! Met name door de indringende stem van Fraser! Dit album had ik veel eerder moeten beluisteren. Ook het dreigende mysterieuze basspel valt op.

avatar van Premonition
5,0
Ik moet eerlijk zijn, dit album heb ik minstens 1 * te hoog gewaardeerd. Maar hierbij speelt de destijds gevoelde overrompeling bij de eerste beluistering een grote rol. “Wat een geluid”, mompelde ik in oktober 1982 toen ik dit voor het eerst hoorde bij LP Hemmes in Groningen. Ben toen ook gelijk naar hun concert in januari 1983 gegaan (het bekende Vinyl-feestje in De Meervaart in Amsterdam) en was voor mijn leven verkocht. Sentiment speelt bij het stemmen dus een grote rol.

avatar van dazzler
4,0
Ik voelde een gelijkaardige overrompeling.

Maar het was toen al 1985 en ik had nog maar pas Treasure gekocht en Head over Heels beluisterd bij een vriend toen ik deze vinyl schijf mee had uit de mediatheek. In vergelijking met de twee vernoemde albums vond ik sommige songs op het debuut minder goed uitgewerkt. Maar dat een band je met een (in deze volgorde) derde album nog zo weet te overrompelen, is naar mijn luiserervaring best zeldzaam.

avatar van Manfield
5,0
“Head over Heels” was mijn kennismaking met Cocteau Twins. De eerste keren dat ik die luisterde kon ik er nog niet veel mee. Te veel dream pop georiënteerd. Ik begreep dat “Garlands” het debuut nog iets meer gothic rock bevatte. Vandaar dat ik bij dit album terecht kwam. In tegenstelling tot het tweede album van CT sloeg deze in als een bom. Prachtige zanglijnen, uitmuntend gitaarspel, stuwende basspartijen. Ik werd helemaal gegrepen. Dit is een mysterieus, donker en melancholisch somber album geworden.
Na het doorleven van dit album begreep ik “Head over Heels” ook beter. Het kan nuttig zijn om kennis te hebben van de muzikale tocht die een band heeft doorlopen. Het plaatst in perspectief. Uiteindelijk is “Garlands” nog boven The Cure’s “Pornography” mijn favoriete plaat van 1982. Vooral de opener “Blood Bitch” en “Shallow Then Halo” zijn mijn favorieten op dit album.

avatar van dazzler
4,0
Manfield schreef:
Het kan nuttig zijn om kennis te hebben van de muzikale tocht die een band heeft doorlopen. Het plaatst in perspectief. Uiteindelijk is “Garlands” nog boven The Cure’s “Pornography” mijn favoriete plaat van 1982.

Ik ben benieuwd of je zoektocht ook verder ging?
Wat vond je van de latere albums? Opnieuw te droompopperig of kan je er wat mee?

Treasure (1984) is mijn favoriet omdat de gothic schaduw een akoestisch tegenlicht krijgt.
En vooral omdat Liz Fraser haar vocalen daar laat buitelen van hoog naar laag en omgekeerd.

avatar van Manfield
5,0
dazzler schreef:

Ik ben benieuwd of je zoektocht ook verder ging?
Wat vond je van de latere albums? Opnieuw te droompopperig of kan je er wat mee?


Van de twee direct opvolgende albums is Victorialand favoriet. Vanwege de relaxte en ambient achtige sfeer. Treasure ken ik een stuk minder goed. Qua sfeer wellicht minder op zichzelf?, waardoor ik een neiging heb om voor een van de omringende albums te kiezen. Jouw beschrijving maakt natuurlijk wel weer nieuwsgierig. Het is al even geleden.

Het paar jaar later uitgebrachte album "Heaven or Las Vegas" , is hier nog geen favoriet. Al heb ik sterk de indruk dat het een kwestie van tijd is. Als een band zoveel muziek gemaakt heeft kan het soms niet allemaal beklijven. CT is een band waarnaar ik vaak in fases luister. En buiten een fase om, veel minder 'aanraak'. Dan is er nog het avant-garde project "The Moon and the Melodies", dat kan ik zeker goed smaken! Mooie band hoor

Albums waarin dream pop is verwerkt met zoals bij CT ethereal wave of post-punk doen het goed, maar ook in combinatie met shoegaze , zoals slowdive en ride zijn favorieten. Enkel op zichzelf staande dream pop , doet het bij mij lastiger. Dat is soms gewoon niet spannend genoeg.

avatar van dazzler
4,0
Manfield schreef:
Qua sfeer wellicht minder op zichzelf?, waardoor ik een neiging heb om voor een van de omringende albums te kiezen.

Ik vind de meeste CT wel behoorlijk op zichzelf. De laatste drie het minst.
Als dat een criterium is, dan zou ik je zeker Blue Bell Knoll (1988) durven aanraden.

avatar van Ray P Leak
Schitterende plaat die je nuchter, stoned en zelfs dronken kunt opzetten.
Zodanig grijs gedraaid dat ik 'm zelfs een keer heb moeten vervangen.

Royalengineer
De laatste dagen meerdere malen beluisterd. Typisch aanvang jaren tachtig. Mooie sfeer wordt er gecreëerd op de meeste nummers. Toch vind ik andere tijdgenoten beter, en die beluister ik nog steeds minstens een keer per jaar. Desalniettemin een album dat een ruime voldoende verdient.

avatar van TornadoEF5
4,5
Het is een wat atypisch Cocteau Twins album, met een nog wat ruwer, minder gepolijste geluid wat nog meer afstamt van hun post-punk oorsprong. Maar ook hier vind je de elementen die Cocteau Twins later groot gemaakt hebben, zoals de heerlijke dromerige en etherische stem van Elizabeth Fraser. Het geluid van dit album is ook absoluut machtig. Zeker een aanrader voor liefhebbers van The Cure bijvoorbeeld. Later zou hun discografie meer naar dream pop evolueren, en die evolutie ligt me trouwens gelukkig ook. Daarmee zijn de Cocteau Twins aan het uitgroeien tot één van mijn favoriete groepen. Het is een beetje jammer dat ik deze tijd niet actief heb meegemaakt, maar elke tijd zal wel zijn charmes kennen. En bij de jaren '80 horen Cocteau Twins en The Cure daar dus al zeker bij. Wat me ook opvalt bij dit album is de algemene kwaliteit van elk nummer. Elk nummer is echt heerlijk om naar te luisteren.

avatar van frolunda
4,0
geplaatst:
Nog niet de sprookjesachtige sound van hun latere albums en ook zangeres Liz Frazer klinkt hier nog wat meer 'down to earth' dan het daaropvolgende wonderbaarlijke en serene stemgeluid.
Indruk maakt het wat duistere debuut van de Schotse Cocteau twins echter wel.
Het geluid,en dan met name de drumcomputer en de baspartijen doen erg gothic aan.Hoor bijvoorbeeld Red lorry yellow en de Sisters of mercy in hun beginperiode hierin terug.Maar door de breed uitwaaierende gitaarpartijen van Robin Guthrie en de unieke zang van Liz Frazer brengen de Cocteau twins een vrij originele variant hierop.Iets wat ze overigens maar één album zouden volhouden want met ingang van Head over heels en de tussenliggende EP's stapten ze over op hun later zo kenmerkende sound.
Toch is Garlands erg sterk.....donker,claustrofobisch,bezwerend en af en toe een lichtstraaltje door de zang.
Met name Wax and wane,Hollow men,Blood bitch en het al wat naar later werk refererende Blind Dumb Deaf zijn erg goed.Zonder overigens de overige nummers maar een moment te kort te willen doen,want het is mede de eenheid in de songs wat Garlands zo bijzonder maakt.

avatar van jordidj1
4,0
Ook GrafGantz tipte mij iets in het verlengde van mijn muzieksmaak en speelde dus enigszins op safe (zodat ik waarschijnlijk bij zijn mainstreamklupje kan aansluiten). Helemaal niet erg, plus het feit dat deze kruising tussen The Cure en Joy Division met een enge chick als zangeres erg interessant leek.

Wat het ook zeker is. Ook hier komt het woord verslavend weer bovendrijven, een ijzingwekkend sfeertje wordt gecreëerd en de kille doch catchy instrumentatie stuwt dit lekker door. Bij de eerste keer verloor ik mezelf nog een beetje in de dromerige sound, daarna verloor ik me er vol-le-dig in. Toch ontbreekt het aan echte toppers op de plaat, waardoor meer de kracht van het geheel aandraagt bij de hoge score.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:39 uur

geplaatst: vandaag om 03:39 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.