menu

Cocteau Twins - Garlands (1982)

mijn stem
4,02 (263)
263 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: 4AD

  1. Blood Bitch (4:34)
  2. Wax and Wane (4:04)
  3. But I'm Not (2:45)
  4. Blind Dumb Deaf (3:46)
  5. Shallow Then Halo (5:16)
  6. The Hollow Men (5:02)
  7. Garlands (4:32)
  8. Grail Overfloweth (5:22)
  9. Dear Heart [Peel Session 1983] * (3:40)

    met Gordon Sharp

  10. Hearsay Please [Peel Session 1983] * (3:25)
  11. Hazel [Peel Session 1983] * (4:25)
  12. Blind Dumb Deaf [Peel Session 1983] * (3:44)
  13. Speak No Evil [Demo] * (3:55)
  14. Perhaps Some Other Aeon [Demo] * (2:57)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 35:21 (57:27)
zoeken in:
skyline
wibro schreef:
Depri-muziek bij uitstek die goed past in de herfst als de bladeren van de bomen vallen

Voor mij heeft dit album een bijna pre-historische uitstraling over zich.
In de trant van: "Neemt u mij niet kwalijk maar... is dat niet een Tyrannosaurus vlak achter u?"

En dat alles terwijl je tot je enkels in een mistig moeras in de schemering op het punt staat om horribly te worden afgemaakt en geconsumeerd. Not necessarily in die volgorde.

De ultieme soundtrack voor de Predator(s) film(s).

avatar van Mjuman
Wat een humoristen hierboven. Ik draai dit album altijd bij het drinken van een nobele witte wijn, met spannende vis-tapa's op mijn eigen zonovergoten terras; it's lifting me up - ik voel me dan on-top-of-the-world en in control.

Do I need to say dat dit album dan ook niet zo vaak gedraaid wordt, alhier?

twnmrs
Ik dacht altijd dat santigold zo'n orginele stem had.
Gewoon gestolen van CT, de muts!

avatar van sinterklaas
5,0
Erg indrukwekkend vrouwenalbumpje die me altijd is bijgebleven. Ook deze voor het eerst gehoord toen ik een jaar of 6 was en de keren dat ik hem daarna herondekte was en blijft gewoon de ultieme ervaring. Nog steeds grijpt dit album je naar de keel.

Je zou haast zeggen dat dit in hetzelfte straatje ligt van Siouxie and the Banshees. Het verschil is echter dat SatB meer aan de punk/vrolijke kant is. Coctau Twins is gewoon aan de donkere, gitgrauwe kant en is vaak lekker chaotisch en snijdend, zo komen we ook bij de openingsnummer, wat een kippenvelverwekkend nummer blijft dat toch. Net een soort roes die je meemaakt. De ritmes zaten echt goed inmekaar en die lange gitaarspellen erdoorheen klinkt een beetje alsof er een kerkkoor aan de gang is, althans zo vatte ik het vroeger op. En dan vooral het tussenspel op 02.10 snijd door je heen, en dat synth ritme op de achtergrond gaat maar door alsof er niks aan de hand is. Na de regen van chaos van blood bitch komen we bij de iewat rustigere Wax and Wayne, alhoewel die snerpende gitaarspel ook niet voor iets relaxeds zorgt. De ritmes kloppen gewoon allemaal bij dit album. Tussenspel was ook hierin weer extreem goed. But im not is ook gewoon fantastisch en ook een beetje hetzelfte als wat ik hiervoor beschreef. Welk nummer er voor mij ook altijd bijblijft is het volgende nummer: Blind Dumb Deaf. Bij dat nummer had ik vroeger en heb ik zelfs nog steeds zo'n WOW gevoel. Die hysterische aaneenlopende gitaarspel en subtiele rustige bass erdoorheen. Ook word het erg emotioneel gezongen, of het ligt gewoon aan de ritme. Gewoon brok in de keel! Het daaropvolgende nummer vond ik wel weer een tegenvaller, vond het weinig doen, saai, en die gitaarspel vond ik voor geen meter kloppen. The Hollow Men maakt het weer beter, ook een rustig nummertje, maar het regen van die chaotische gitaren erdoorheen blijft natuurlijk niet onbespaard. Ook de titelsong is indrukwekkend, de gitaren schreeuwen er in het begin over en vervolgens is het weer een lange weg door de keiharde regen. Ook prachtige basgeluiden en mooi gezongen. Het laatste nummer is ook echt een harde klap, zeker als finale nummer. Je denkt ook hier dat het er rustig aan toe gaat maar het lijkt alleen maar met de minuut chaotischer worden. Vooral de laatste seconden zijn gewoon iets van, zo en this is the end. BAM! (maar toen ik deze op het cassettebandje hoorde werd het vervolgt door die EP Lullabies en dacht al die tijd dat dat bij deze cd hoorde)

Zal mijn hele leven een bijblijvend album blijven. Prachtig gezongen door Elizabeth Fraser die tot mijn grote verbazing 19 jaar was toen ze in dit album zong. Elizabeth kan ik wel een beetje beschouwen als de vrouwelijke Joy Division, want Garlands is alles behalve vrolijk. Je waant je regelmatig in een futuristische chaotische stad met keiharde stortregen en waar je hier en daar de pleuris ziet uitbreken. Godverdomme! Wat een album!!!!

5,0*

avatar van jurado
4,0
...en weer helemaal hip wegens de witchhouse hype van tegenwoordig.

avatar van UK-Choonz
4,0
Door Liz Fraser haar bijdrage aan Massive Attack ook dit maar eens beluisterd

Maar best lekkere muziek dit. Heerlijke gruizige gitaargeluiden en fijne elektronica. Goed voor regenachtige dagen.

Wel een belachelijk kort album. Waarom hebben al die albums uit die tijd zo weinig muziek erop?

avatar van deric raven
4,0
Omdat het elpees zijn.

avatar van UK-Choonz
4,0
Okay maar daar paste toch wel een minuut of 45 minstens op?

avatar van lebowski
4,5
UK-Choonz schreef:
Okay maar daar paste toch wel een minuut of 45 minstens op?


Jawel, maar hoe langer de opnamen, hoe slechter de geluidskwaliteit op een LP, voor sommige acts reden om aan de korte kant te blijven...

avatar van Chameleon Day
3,5
Waarom zou je er langer over doen als je je verhaal in 35 minuten muzikaal kan verbeelden?

Idem bijvoorbeeld 17 scs van The Cure.

thedude1975
Ik kende tot voor kort alleen Treasure, wat trouwens een prachtige plaat is. Toch maar eens verder gaan kijken en ja hoor, ze hebben nog meer indrukwekkends gemaakt! Garlands gaat eerdaags ook een plek in mijn cd-kast krijgen. Hypnotiserend mooi..

avatar van Premonition
5,0
Het is niet de beste plaat van CT, maar voor mij wel de meest indrukwekkende. Net als Mjuman weet ik nog goed dat toen ik deze plaat voor het eerst hoorde, bij Hemmes aan de Steentilstraat in Groningen op de koptelefoon, ik achterover werd geblazen door de overstuurde gitaren, de echoënde bas en het schrille gehinnik (met alle respect). Dit was nog nooit gehoord, dit was iets totaal anders en klonk toch zo vertrouwd. In de pers (Vinyl en OOR) werden lijntjes gelegd met Siouxsie en The Cure, maar dat vond ik nogal ver gezocht. Oké, dit was postpunk in optima forma, maar een "ééndimensionaal eerbetoon aan John McGeoch", zoals Swie Tio in OOR opmerkte, vond (en vind) ik het originele gitaargeluid van Guthrie ernstig tekort doen. Hij inspireerde mij om ook met de Deluxe Memory Man delay te stoeien, tot mijn grote frustratie niet in de buurt komend van het geluid in The Hollow Men.
Legio postpunk/gothic bandjes probeerden vervolgens hetzelfde, meestal met hetzelfde resultaat als ondergetekende.
Nog steeds vind ik het duo Shallow Then Halo/The Hollow Men één van de meest indrukwekkende stukken muziek ooit gemaakt en John McGeoch mocht willen dat hij dit had gemaakt (en ik heb 'm echt hoog zitten als gitarist!).

avatar van dazzler
4,0
Ik kan me vinden in wat Premonition schrijft over de eerste luisterervaring.
Toen ik Garlands mee naar huis nam van de mediatheek was niet meteen duidelijk
wat de A-kant en de B-kant van het album was. Bij mij begon de naald dus onmiddellijk
met het tweeluik Shallow Then Halo / The Hollow Men en ik had precies dezelfde ervaring
als Premonition. Alleen is de magie van de nummers met de jaren wat beginnen slijten.

Pas op, ik vind Garlands nog steeds CT's op één na beste album.
Maar toen ik Garlands beluisterde kende ik Head over Heels en Treasure al.
Treasure blijft mijn favoriet (helemaal zelf gekocht op basis van een recensie
in het weekblad Kuifje). Een vriend van mij had Head over Heels thuis.

1. Treasure
2. Garlands
3. Head over Heels
4. The Spangle Maker
5. Sunburst and Snowblind

Toch wel de ultieme CT top 5.

6. Victorialand
7. Blue Bell Knoll
8. Aikea Guinea

De overige platen vind ik nog steeds erg goed,
maar bevatten ook mindere songs of persiflages van hun eigen sound.

avatar van stoepkrijt
5,0
Hemeltjelief. Die bas!

Ik heb nog nooit een album gehoord waarop de bas zo prominent aanwezig was en vervolgens de hele plaat naar zijn hand zet. De baslijnen zijn bepalend voor het hele album, vooral omdat ze meteen een hele sterke sfeer wegzetten. Gelukkig gaan de andere instrumenten daar goed in mee, net als de zang van Fraser die al bijna even onheilspellend is als de muziek. Waar ik op Treasure het idee heb naar een engel te luisteren, luister ik hier naar een heks. En dat bedoel ik positief

avatar van dazzler
4,0
Dan gaat stoepkrijts voorkeur straks wellicht richting Lowlife,
de band van bassist Will Heggie, die na Garlands Cocteau Twins verliet.

De "heks" Fraser is op deze plaat 18 jaar oud.

avatar van herman
4,0
stoepkrijt schreef:
Hemeltjelief. Die bas!

Ik heb nog nooit een album gehoord waarop de bas zo prominent aanwezig was en vervolgens de hele plaat naar zijn hand zet.

Misschien moet je Faith van The Cure ook eens proberen, als je die nog niet kent.

avatar van stoepkrijt
5,0
Faith ken ik al. Ook dat is een album met een prominente bas, maar het kwam niet zo overweldigend binnen als bij Garlands. Op Faith wordt de bas naar mijn idee toch wat meer op de achtergrond gebruikt en is hij wat dieper. Op Garlands speelt hij vaak een hoofdrol en klinkt hij een stuk harder en venijniger. Vooral dát vind ik er zo gaaf aan.

Hoe dan ook: goede tip Herman!

avatar van Mjuman
stoepkrijt schreef:
Faith ken ik al. Ook dat is een album met een prominente bas, maar het kwam niet zo overweldigend binnen als bij Garlands.!


Je zult ongetwijfeld de oudere wave-topics al langs gefietst zijn en ik hoef je ook niet op het prominente baswerk bij JD te wijzen. Uiteraard zit er wel eea in de nu wave-hoek, maar ook wel in de oude (=new) wave-hoek, zij het dan beduidend minder gothisch: Comsat Angels leunen zwaar op bas, wel melodischer en aan de rock-kant uiteraard Big Country.

In NL heb je overigens nog 'The Cure-klonen' The Essence.

avatar van stoepkrijt
5,0
Laat ik even een ding duidelijk maken: ik ben niet verslaafd aan basgitaren! De bas op dit album vind ik fenomenaal, maar het is niet zo dat ik per se meer van dit soort muziek wil leren kennen. Het zal namelijk erg moeilijk worden om de indrukken die ik van dit album kreeg te evenaren of zelfs te overtreffen.
Toch heel erg bedankt voor jullie goede bedoelingen en tips. Daar gaan we zeker eens wat mee doen.

avatar van Premonition
5,0
Permanent Sleep, het eerste album van Lowlife, ligt in het verlengde van Garlands. Maar het baswerk van Heggie haalt imo niet het niveau van Garlands.

avatar van Premonition
5,0
Mjuman schreef:
Debuutoptreden van Cocteau Twins in Nederland was in De Meervaart in Amstelveen - niet zo gek lang na het uitkomen van Garlands - en inderdaad Liz was verschrikkelijk zenuwachtig; maakte van die gebaren alsof ze constant d'r handen aan het schrobben was.


Hier Wax and Wane van dat optreden en het "geschrob" van Liz is duidelijk te zien

avatar van Mjuman
Premonition schreef:
(quote)


Hier Wax and Wane van dat optreden en het "geschrob" van Liz is duidelijk te zien


Ik had het al gezien - en de kledij herkende ik ook; eerder had ik iets geschreven over het 'mantelpakje' - welnu dat was waarschijnlijk een mental overlay geweest van de 'fave' outfit van mijn toenmalige partner, hoewel die totaal niet op Liz lijkt

Mijn huidige is daarentegen ook sopraan en die zingt moeiteloos de hoge partij uit Seekers Who Are Lovers mee.

Garlands staat wel in mijn geheugen als een van de beste debuten uit de 80s!

avatar van raymondkeuters
5,0
Thanx for that!

avatar van Man of Sorrows
4,5
Naar aanleiding van Mjuman's opmerking omtrent dit album bij de Bloc Pary discussie nog eens gedraaid. Dit blijft betoverend, intrigerend en vanzelfsprekend het beste wat CT ooit heeft gemaakt. Nummers van het gehalte The Hollow Men heb ik later niet meer bij deze band kunnen bespeuren.

Dit moet destijds behoorlijk uniek zijn geweest, de vergelijking met Siouxsie wordt wel eens gemaakt, toch is dit sfeertje veel beklemmender. Bij het luisteren van de extra Peel sessions dacht ik even aan Movement, ookal is de invalshoek helemaal anders (de vocalen louter als klankkleur bij CT tegenover de emoties op Movement). In beide albums hoor ik echter een pré-shoegaze sound, wellicht vandaar mijn verwarde gedachtengang. Met de opkomst van heel wat leuke en minder leuke Witch house acts is dit album nog steeds relevant en actueel. Ook fijn was het horen van de Cindytalk frontman bij de backing vocals op Hearsay Please.

Minstens even intrigerend als de muziek is de hoes. Wat opzoek werk leert me dat, zoals het artwork bij andere vroege 4AD releases, deze van de hand is van Vaughan Oliver. Zeer gelijkend zijn de hoezen bij debuutalbums van Modern English en This Mortail Coil. Het zijn kunstwerkjes op zich. Iemand die nog wat meer kan vertellen over de inspiraties van deze man?

avatar van raymondkeuters
5,0
Facing the Other Way: The Story of 4AD by Martin Aston - harpercollins.com

Daar is alvast veel te vinden over mr. Oliver. Zoek verder op 23 Envelope bv.

avatar van Premonition
5,0
Lees dit interview eens, wordt veel duidelijk

avatar van lennon
stoepkrijt schreef:
Laat ik even een ding duidelijk maken: ik ben niet verslaafd aan basgitaren! De bas op dit album vind ik fenomenaal.


Helemaal mee eens! Dit album op lp gescoord voor een hele euro, en het eesrte wat me opviel waren die super gave basgitaren op dit album!!

Ik ben enorm opgetogen over de -terechte- waardering die dit meesterwerk krijgt op deze site. Op RYM hebben ze er duidelijk niets van begrepen.

Binnen de discografie van Cocteau Twins toch een topper en die competitie is best hard. In mijn optiek haalt enkel 'Treasure' het van deze parel.
Heerlijk donkere, lome sfeer waarin ik me graag onderdompel. De vergelijking met Faith van The Cure is mede door de kwaliteit van de basgitaar snel gemaakt maar de twee albums verschillen toch sterk qua sfeer.
Bij Faith laat ik me over aan de treurnis, Garlands haalt echter de duivel in me naar boven

Van Grail Overfloweth krijg ik zin om met schaduwen te spelen op de muren en kleine kinderen bang te maken

avatar van deric raven
4,0
In de jaren 80 was het vooral wat stoerdere rockmuziek die Schotland op de kaart zette.
Big Country, The Waterboys en Simple Minds waren de bekende namen.
Acts die regelmatig de trots van Braveheart, het gejank van de doedelzakken en de oneindigheid van de Schotse Hooglanden vertegenwoordigden.
Cocteau Twins is een andere band.
Duisterder.
Het debuut Garlands gaat meer richting Siouxsie & the Banshees en The Cure.
Troebeler en onheilspellend.
Cocteau Twins heeft het gevoel van de Schotse lochs.
Je wordt de diepte ingezogen in een wonderbaarlijke mysterieuze wereld.
Verzonken in een sprookje of uiteindelijk toch uitgespuugd door de werkelijkheid.
Ieder meer heeft zijn geheimen, net als elk lied op Garland.
Elizabeth Fraser lokt ons steeds verder het koude water in.
De sirene die ze zelf bezingt in de bekende Tim Buckley cover.
De embryo die in het vruchtwater haar tranen bedwingt.
Verborgen als het monster van Loch Ness.
Velen kennen haar vooral van haar samenwerkingsverbanden.
De breekbaarheid die ze daar laat zien, zit nog niet helemaal in het Cocteau Twins debuut.
Maar zal ze later wel op Treasure laten horen.

avatar van dazzler
4,0
deric raven schreef:
Acts die regelmatig de trots van Braveheart, het gejank van de doedelzakken
en de oneindigheid van de Schotse Hooglanden vertegenwoordigden.
Cocteau Twins is een andere band.
Duisterder.

Garlands is Loch Ness.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:36 uur

geplaatst: vandaag om 01:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.