menu

Cocteau Twins - Garlands (1982)

mijn stem
4,02 (263)
263 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: 4AD

  1. Blood Bitch (4:34)
  2. Wax and Wane (4:04)
  3. But I'm Not (2:45)
  4. Blind Dumb Deaf (3:46)
  5. Shallow Then Halo (5:16)
  6. The Hollow Men (5:02)
  7. Garlands (4:32)
  8. Grail Overfloweth (5:22)
  9. Dear Heart [Peel Session 1983] * (3:40)

    met Gordon Sharp

  10. Hearsay Please [Peel Session 1983] * (3:25)
  11. Hazel [Peel Session 1983] * (4:25)
  12. Blind Dumb Deaf [Peel Session 1983] * (3:44)
  13. Speak No Evil [Demo] * (3:55)
  14. Perhaps Some Other Aeon [Demo] * (2:57)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 35:21 (57:27)
zoeken in:
avatar van dazzler
4,0
Vaarwel wouden van mijn jeugd, doorspoeld met zonlicht ...
Dag steden der volwassenheid, vergiftigd met regen ...


Ik weet nog dat ik als 18jarige deze regels neerpende.
Inspiratiebron was dit album ... een echt gedicht is het nooit geworden.

GARLANDS
drukte een onuitwisbare stempel op mijn jeugd
Nooit was muziek zo donkerblauw als op deze plaat.

Het album opent met een klein tweeluik.
Blood Bitch en Wax and Wane faden bijna in elkaar over.

Een gelijkaardige ritmebox en eenzelfde onderkoeldheid.
Gitaren als ijsbogen (Robin Guthrie), een avontuurlijke bas (Will Heggie)
en daartussen de trillende stem van een piepjonge Elisabeth Fraser.

But I'm Not doorbreekt de monotomie van de twee voorgangers.
Een warrig lied, traditioneler van structuur en met een verstaanbaar refrein.

Blind Dumb Deaf is het eerste, echte hoogtepunt.
Melodische bas en een voorzichtig, vocaal experiment.

Daarna komt het bevreemdende Shallow Then Halo.
Onderwater bas, pijnlijk mooie gitaarmelodie en meesterlijke metaforen.

Stars in my eyes / Stars in my face
Womb in the belly / Capital place


De muziek van de Cocteau Twins is vergelijkbaar
met een ambient versie van het geluid van de Cure.

The Hollow Men is daarvan het perfecte voorbeeld.
Had op Faith van de Cure kunnen staan, maar in tegenstelling
tot de grijsheid van de Cure is de muziek van de Twins kleurrijker.

Sleurt de Cure je op Pornography mee door het aardse slijk,
dan tilt de muziek van de Cocteau Twins je op tot hemelse hoogten.

Het titelnummer Garlands blikt het meest vooruit
op wat later het handelsmerk van de Cocteau Twins zal worden.
Kabbelende beat, deinende bas, kleurrijke gitaarbogen,
en een onaards mooi zingende Elisabeth Fraser.

Garlands evergreen / Forgetting-me-not wreaths
Chaplets see me drugges / I could die in your rosery


Afsluiter Grail Overfloweth is minder sterk en ijler van structuur.
Een laatste, voorzichtige blauwdruk van de pracht die later zal volgen.

Jammer dat de 2003 remaster zich maar beperkt tot de eerste 8 tracks.
Langer hoefde het debuut van de Schotse groep niet te duren.
Gelukkig heb ik de oude cd-versie met daarop de bonustracks.

Speak No Evil en Perhaps Some Other Aeon
zijn naar verluidt twee vroege demo's waarmee
de groep haar platencontract met 4AD wist te verzilveren.

De ritmebox is primitiever, het geluid minder coherent.
Vermoedelijk zijn het twee nummers die de eerste elpee
niet haalden ... het zijn ook nauwelijks meer dan impressies.

Zelf stel ik de eerste Cocteau Twins plaat samen door er
de twee eerste ep's aan toe te voegen (zie bespreking aldaar).

Things from the forest die here / But I don't ...
Dead forest things are offered here / But I'm not ...

avatar van wibro
4,5
Sinds lange tijd weer eens dit album "Garlands" beluisterd. Depri-muziek bij uitstek die goed past in de herfst als de bladeren van de bomen vallen. Het bijzondere is van dit album dat het mij doet herinneren aan het optreden van de Cocteau Twins in 1982 of 1983 in Doornroosje in Nijmegen. Er werden toen door deze groep hoofdzakelijk nummers gespeeld van dit album. Ik weet wel dat ik toen niet lekker in mijn vel zat vandaar dat ik toen uitstekend in de stemming was van dit soort muziek die toch wel alle kenmerken heeft van de new wave muziek die in de beginjaren tachtig op zijn hoogtepunt was. Dit album klinkt ook nu anno 2010 zeker niet slecht, maar ik vind het toch niet meer zo goed als destijds toen het uitkwam.

3,5*

avatar van deric raven
4,0
In de jaren 80 was het vooral wat stoerdere rockmuziek die Schotland op de kaart zette.
Big Country, The Waterboys en Simple Minds waren de bekende namen.
Acts die regelmatig de trots van Braveheart, het gejank van de doedelzakken en de oneindigheid van de Schotse Hooglanden vertegenwoordigden.
Cocteau Twins is een andere band.
Duisterder.
Het debuut Garlands gaat meer richting Siouxsie & the Banshees en The Cure.
Troebeler en onheilspellend.
Cocteau Twins heeft het gevoel van de Schotse lochs.
Je wordt de diepte ingezogen in een wonderbaarlijke mysterieuze wereld.
Verzonken in een sprookje of uiteindelijk toch uitgespuugd door de werkelijkheid.
Ieder meer heeft zijn geheimen, net als elk lied op Garland.
Elizabeth Fraser lokt ons steeds verder het koude water in.
De sirene die ze zelf bezingt in de bekende Tim Buckley cover.
De embryo die in het vruchtwater haar tranen bedwingt.
Verborgen als het monster van Loch Ness.
Velen kennen haar vooral van haar samenwerkingsverbanden.
De breekbaarheid die ze daar laat zien, zit nog niet helemaal in het Cocteau Twins debuut.
Maar zal ze later wel op Treasure laten horen.

avatar van Manfield
5,0
“Head over Heels” was mijn kennismaking met Cocteau Twins. De eerste keren dat ik die luisterde kon ik er nog niet veel mee. Te veel dream pop georiënteerd. Ik begreep dat “Garlands” het debuut nog iets meer gothic rock bevatte. Vandaar dat ik bij dit album terecht kwam. In tegenstelling tot het tweede album van CT sloeg deze in als een bom. Prachtige zanglijnen, uitmuntend gitaarspel, stuwende basspartijen. Ik werd helemaal gegrepen. Dit is een mysterieus, donker en melancholisch somber album geworden.
Na het doorleven van dit album begreep ik “Head over Heels” ook beter. Het kan nuttig zijn om kennis te hebben van de muzikale tocht die een band heeft doorlopen. Het plaatst in perspectief. Uiteindelijk is “Garlands” nog boven The Cure’s “Pornography” mijn favoriete plaat van 1982. Vooral de opener “Blood Bitch” en “Shallow Then Halo” zijn mijn favorieten op dit album.

avatar van TornadoEF5
5,0
Het is een wat atypisch Cocteau Twins album, met een nog wat ruwer, minder gepolijste geluid wat nog meer afstamt van hun post-punk oorsprong. Maar ook hier vind je de elementen die Cocteau Twins later groot gemaakt hebben, zoals de heerlijke dromerige en etherische stem van Elizabeth Fraser. Het geluid van dit album is ook absoluut machtig. Zeker een aanrader voor liefhebbers van The Cure bijvoorbeeld. Later zou hun discografie meer naar dream pop evolueren, en die evolutie ligt me trouwens gelukkig ook. Daarmee zijn de Cocteau Twins aan het uitgroeien tot één van mijn favoriete groepen. Het is een beetje jammer dat ik deze tijd niet actief heb meegemaakt, maar elke tijd zal wel zijn charmes kennen. En bij de jaren '80 horen Cocteau Twins en The Cure daar dus al zeker bij. Wat me ook opvalt bij dit album is de algemene kwaliteit van elk nummer. Elk nummer is echt heerlijk om naar te luisteren.

avatar van frolunda
4,0
Nog niet de sprookjesachtige sound van hun latere albums en ook zangeres Liz Frazer klinkt hier nog wat meer 'down to earth' dan het daaropvolgende wonderbaarlijke en serene stemgeluid.
Indruk maakt het wat duistere debuut van de Schotse Cocteau twins echter wel.
Het geluid,en dan met name de drumcomputer en de baspartijen doen erg gothic aan.Hoor bijvoorbeeld Red lorry yellow en de Sisters of mercy in hun beginperiode hierin terug.Maar door de breed uitwaaierende gitaarpartijen van Robin Guthrie en de unieke zang van Liz Frazer brengen de Cocteau twins een vrij originele variant hierop.Iets wat ze overigens maar één album zouden volhouden want met ingang van Head over heels en de tussenliggende EP's stapten ze over op hun later zo kenmerkende sound.
Toch is Garlands erg sterk.....donker,claustrofobisch,bezwerend en af en toe een lichtstraaltje door de zang.
Met name Wax and wane,Hollow men,Blood bitch en het al wat naar later werk refererende Blind Dumb Deaf zijn erg goed.Zonder overigens de overige nummers maar een moment te kort te willen doen,want het is mede de eenheid in de songs wat Garlands zo bijzonder maakt.

avatar van jordidj1
4,0
Ook GrafGantz tipte mij iets in het verlengde van mijn muzieksmaak en speelde dus enigszins op safe (zodat ik waarschijnlijk bij zijn mainstreamklupje kan aansluiten). Helemaal niet erg, plus het feit dat deze kruising tussen The Cure en Joy Division met een enge chick als zangeres erg interessant leek.

Wat het ook zeker is. Ook hier komt het woord verslavend weer bovendrijven, een ijzingwekkend sfeertje wordt gecreëerd en de kille doch catchy instrumentatie stuwt dit lekker door. Bij de eerste keer verloor ik mezelf nog een beetje in de dromerige sound, daarna verloor ik me er vol-le-dig in. Toch ontbreekt het aan echte toppers op de plaat, waardoor meer de kracht van het geheel aandraagt bij de hoge score.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:22 uur

geplaatst: vandaag om 01:22 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.