Cocteau Twins - Garlands (1982)

Vaarwel wouden van mijn jeugd, doorspoeld met zonlicht ...
Dag steden der volwassenheid, vergiftigd met regen ...

Ik weet nog dat ik als 18jarige deze regels neerpende.
Inspiratiebron was dit album ... een echt gedicht is het nooit geworden.

GARLANDS
drukte een onuitwisbare stempel op mijn jeugd
Nooit was muziek zo donkerblauw als op deze plaat.

Het album opent met een klein tweeluik.
Blood Bitch en Wax and Wane faden bijna in elkaar over.

Een gelijkaardige ritmebox en eenzelfde onderkoeldheid.
Gitaren als ijsbogen (Robin Guthrie), een avontuurlijke bas (Will Heggie)
en daartussen de trillende stem van een piepjonge Elisabeth Fraser.

But I'm Not doorbreekt de monotomie van de twee voorgangers.
Een warrig lied, traditioneler van structuur en met een verstaanbaar refrein.

Blind Dumb Deaf is het eerste, echte hoogtepunt.
Melodische bas en een voorzichtig, vocaal experiment.

Daarna komt het bevreemdende Shallow Then Halo.
Onderwater bas, pijnlijk mooie gitaarmelodie en meesterlijke metaforen.

Stars in my eyes / Stars in my face
Womb in the belly / Capital place

De muziek van de Cocteau Twins is vergelijkbaar
met een ambient versie van het geluid van de Cure.

The Hollow Men is daarvan het perfecte voorbeeld.
Had op Faith van de Cure kunnen staan, maar in tegenstelling
tot de grijsheid van de Cure is de muziek van de Twins kleurrijker.

Sleurt de Cure je op Pornography mee door het aardse slijk,
dan tilt de muziek van de Cocteau Twins je op tot hemelse hoogten.

Het titelnummer Garlands blikt het meest vooruit
op wat later het handelsmerk van de Cocteau Twins zal worden.
Kabbelende beat, deinende bas, kleurrijke gitaarbogen,
en een onaards mooi zingende Elisabeth Fraser.

Garlands evergreen / Forgetting-me-not wreaths
Chaplets see me drugges / I could die in your rosery

Afsluiter Grail Overfloweth is minder sterk en ijler van structuur.
Een laatste, voorzichtige blauwdruk van de pracht die later zal volgen.

Jammer dat de 2003 remaster zich maar beperkt tot de eerste 8 tracks.
Langer hoefde het debuut van de Schotse groep niet te duren.
Gelukkig heb ik de oude cd-versie met daarop de bonustracks.

Speak No Evil en Perhaps Some Other Aeon
zijn naar verluidt twee vroege demo's waarmee
de groep haar platencontract met 4AD wist te verzilveren.

De ritmebox is primitiever, het geluid minder coherent.
Vermoedelijk zijn het twee nummers die de eerste elpee
niet haalden ... het zijn ook nauwelijks meer dan impressies.

Zelf stel ik de eerste Cocteau Twins plaat samen door er
de twee eerste ep's aan toe te voegen (zie bespreking aldaar).

Things from the forest die here / But I don't ...
Dead forest things are offered here / But I'm not ...

Sinds lange tijd weer eens dit album "Garlands" beluisterd. Depri-muziek bij uitstek die goed past in de herfst als de bladeren van de bomen vallen. Het bijzondere is van dit album dat het mij doet herinneren aan het optreden van de Cocteau Twins in 1982 of 1983 in Doornroosje in Nijmegen. Er werden toen door deze groep hoofdzakelijk nummers gespeeld van dit album. Ik weet wel dat ik toen niet lekker in mijn vel zat vandaar dat ik toen uitstekend in de stemming was van dit soort muziek die toch wel alle kenmerken heeft van de new wave muziek die in de beginjaren tachtig op zijn hoogtepunt was. Dit album klinkt ook nu anno 2010 zeker niet slecht, maar ik vind het toch niet meer zo goed als destijds toen het uitkwam.

3,5*

In de jaren 80 was het vooral wat stoerdere rockmuziek die Schotland op de kaart zette.
Big Country, The Waterboys en Simple Minds waren de bekende namen.
Acts die regelmatig de trots van Braveheart, het gejank van de doedelzakken en de oneindigheid van de Schotse Hooglanden vertegenwoordigden.
Cocteau Twins is een andere band.
Duisterder.
Het debuut Garlands gaat meer richting Siouxsie & the Banshees en The Cure.
Troebeler en onheilspellend.
Cocteau Twins heeft het gevoel van de Schotse lochs.
Je wordt de diepte ingezogen in een wonderbaarlijke mysterieuze wereld.
Verzonken in een sprookje of uiteindelijk toch uitgespuugd door de werkelijkheid.
Ieder meer heeft zijn geheimen, net als elk lied op Garland.
Elizabeth Fraser lokt ons steeds verder het koude water in.
De sirene die ze zelf bezingt in de bekende Tim Buckley cover.
De embryo die in het vruchtwater haar tranen bedwingt.
Verborgen als het monster van Loch Ness.
Velen kennen haar vooral van haar samenwerkingsverbanden.
De breekbaarheid die ze daar laat zien, zit nog niet helemaal in het Cocteau Twins debuut.
Maar zal ze later wel op Treasure laten horen.

“Head over Heels” was mijn kennismaking met Cocteau Twins. De eerste keren dat ik die luisterde kon ik er nog niet veel mee. Te veel dream pop georiënteerd. Ik begreep dat “Garlands” het debuut nog iets meer gothic rock bevatte. Vandaar dat ik bij dit album terecht kwam. In tegenstelling tot het tweede album van CT sloeg deze in als een bom. Prachtige zanglijnen, uitmuntend gitaarspel, stuwende basspartijen. Ik werd helemaal gegrepen. Dit is een mysterieus, donker en melancholisch somber album geworden.
Na het doorleven van dit album begreep ik “Head over Heels” ook beter. Het kan nuttig zijn om kennis te hebben van de muzikale tocht die een band heeft doorlopen. Het plaatst in perspectief. Uiteindelijk is “Garlands” nog boven The Cure’s “Pornography” mijn favoriete plaat van 1982. Vooral de opener “Blood Bitch” en “Shallow Then Halo” zijn mijn favorieten op dit album.

Het is een wat atypisch Cocteau Twins album, met een nog wat ruwer, minder gepolijste geluid wat nog meer afstamt van hun post-punk oorsprong. Maar ook hier vind je de elementen die Cocteau Twins later groot gemaakt hebben, zoals de heerlijke dromerige en etherische stem van Elizabeth Fraser. Het geluid van dit album is ook absoluut machtig. Zeker een aanrader voor liefhebbers van The Cure bijvoorbeeld. Later zou hun discografie meer naar dream pop evolueren, en die evolutie ligt me trouwens gelukkig ook. Daarmee zijn de Cocteau Twins aan het uitgroeien tot één van mijn favoriete groepen. Het is een beetje jammer dat ik deze tijd niet actief heb meegemaakt, maar elke tijd zal wel zijn charmes kennen. En bij de jaren '80 horen Cocteau Twins en The Cure daar dus al zeker bij. Wat me ook opvalt bij dit album is de algemene kwaliteit van elk nummer. Elk nummer is echt heerlijk om naar te luisteren.

Nog niet de sprookjesachtige sound van hun latere albums en ook zangeres Liz Frazer klinkt hier nog wat meer 'down to earth' dan het daaropvolgende wonderbaarlijke en serene stemgeluid.
Indruk maakt het wat duistere debuut van de Schotse Cocteau twins echter wel.
Het geluid,en dan met name de drumcomputer en de baspartijen doen erg gothic aan.Hoor bijvoorbeeld Red lorry yellow en de Sisters of mercy in hun beginperiode hierin terug.Maar door de breed uitwaaierende gitaarpartijen van Robin Guthrie en de unieke zang van Liz Frazer brengen de Cocteau twins een vrij originele variant hierop.Iets wat ze overigens maar één album zouden volhouden want met ingang van Head over heels en de tussenliggende EP's stapten ze over op hun later zo kenmerkende sound.
Toch is Garlands erg sterk.....donker,claustrofobisch,bezwerend en af en toe een lichtstraaltje door de zang.
Met name Wax and wane,Hollow men,Blood bitch en het al wat naar later werk refererende Blind Dumb Deaf zijn erg goed.Zonder overigens de overige nummers maar een moment te kort te willen doen,want het is mede de eenheid in de songs wat Garlands zo bijzonder maakt.

Ook GrafGantz tipte mij iets in het verlengde van mijn muzieksmaak en speelde dus enigszins op safe (zodat ik waarschijnlijk bij zijn mainstreamklupje kan aansluiten). Helemaal niet erg, plus het feit dat deze kruising tussen The Cure en Joy Division met een enge chick als zangeres erg interessant leek.

Wat het ook zeker is. Ook hier komt het woord verslavend weer bovendrijven, een ijzingwekkend sfeertje wordt gecreëerd en de kille doch catchy instrumentatie stuwt dit lekker door. Bij de eerste keer verloor ik mezelf nog een beetje in de dromerige sound, daarna verloor ik me er vol-le-dig in. Toch ontbreekt het aan echte toppers op de plaat, waardoor meer de kracht van het geheel aandraagt bij de hoge score.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cocteau Twins - Garlands (1982) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cocteau Twins - Garlands (1982)
Bij Cocteau Twins denk je aan zweverige klanken, maar de Schotse band klonk op haar debuutalbum nog ruw en direct, wat een album opleverde dat van mij inmiddels best een klassieker mag worden genoemd

Garlands kwam in 1982 aan als de spreekwoordelijke mokerslag. Diepe bassen, monotone ritmes, breed uitwaaiend gitaarwerk en bijzondere vocalen. Net zo donker als de muziek van The Cure of Joy Division, maar door de zang van Elizabeth Fraser toch net wat minder deprimerend. Garlands hoort voor mij bij de soundtrack van 1982 en veertig jaar later is het album me nog net zo dierbaar als op de dag van de release. Cocteau Twins zou later kiezen voor een stemmiger en zweveriger geluid. Ook prachtig, maar met name de wat ruwere klanken van Garlands zijn bij mij nog altijd goed voor kippenvel. AllMusic.com geeft het album een onvoldoende, ik neig persoonlijk eerder naar de perfecte tien.


De Britse band Cocteau Twins bracht tussen 1982 en 1996 acht albums uit. Het zijn albums die tot de dag van vandaag opduiken als inspiratiebron, vooral op albums die zijn uitgebracht op het fameuze 4AD label, waarop ook de meeste albums van Cocteau Twins zijn verschenen. Bij Cocteau Twins wordt meestal vooral gedacht aan het atmosferische of zelfs zweverige werk van de band uit Schotland, maar de albums van Cocteau Twins waren lang niet altijd atmosferische en zweverig.

De Amerikaanse website AllMusic.com biedt niet alleen een schat aan informatie, maar slaagt er wat mij betreft ook meestal in om het oeuvre van een band goed te duiden. Bij Cocteau Twins slaat de website de plank wat mij betreft echter volledig mis, door het debuutalbum van de band een dikke onvoldoende te geven. Ik vind Garlands uit 1982 zelf een uitstekend album en bovendien het beste Cocteau Twins album.

Het is een album waarop de contouren van het uiteindelijke geluid van de band opduiken, maar Garlands is ook een lekker ruw album vol invloeden uit de postpunk. Dat hoor je direct in Blood Bitch, waarmee het album opent. Diepe bassen, een redelijk monotoon ritme en breed uitwaaiende gitaarlijnen bepalen het geluid van Cocteau Twins. Het is een geluid dat fraai wordt gecombineerd met de wat onderkoelde maar nog niet heel zweverige vocalen van Elizabeth Fraser.

Cocteau Twins ontleende haar naam aan een song van de Schotse band Simple Minds en werd in 1979 geformeerd. Op Garlands zijn de vroege albums van Simple Minds zeker een inspiratiebron, maar het zijn vooral The Cure en Joy Division die hun sporen hebben nagelaten op Garlands. Cocteau Twins was ten tijde van Garlands een trio, wat zorgt voor een redelijk eenvoudig geluid.

Bassist Will Heggie speelt de diepe basloopjes die zo karakteristiek zijn voor de postpunk, waarna Robin Guthrie de ruimte vult met zijn gitaarwerk. Wat elektronisch en eenvoudig aandoend drumwerk completeert het geluid van Cocteau Twins op haar debuutalbum, waarna Elizabeth Fraser de overgebleven ruimte mag vullen met haar stem, die hier en daar vooral geïnspireerd lijkt door de zang van Siouxsie Sioux, maar zich ook langzaam maar zeker beweegt richting de zag die zo karakteristiek zou zijn voor Cocteau Twins.

Ik kan me op zich wel voorstellen dat Garlands niet de meeste indruk maakt wanneer je het album voor het eerst beluistert als onderdeel van het complete oeuvre van de band, maar in 1982 vond ik het een sensationeel goed album. Garlands heeft alles dat de postpunk van de late jaren 70 en vroege jaren 80 zo interessant maakte, maar de zang van Elizabeth Fraser zorgde ervoor dat het album anders klonk dan de albums van alle postpunk bands met een zanger.

Ik heb Garlands in 1982 en in de jaren die volgden compleet grijs gedraaid en hoewel ik absoluut een zwak heb voor de Cocteau Twins albums die zouden volgen, vind ik Garlands er nog steeds uitspringen. Het album klinkt door de wat monotone ritmes en de weinig variërende basloopjes nogal eenvormig, maar dat zorgt wat mij betreft juist voor de oneindige bezwering van het album.

Die basloopjes zijn verder prachtig en ook het gitaarwerk mag er wat mij betreft zijn, net als de zang van Elizabeth Fraser. Het was een tijdje geleden dat ik voor het laatst naar Garlands had geluisterd, maar de liefde van weleer laaide direct weer op voor deze klassieker in het genre. Erwin Zijleman

Dit album was in 1982 mijn eerste kennismaking met de Cocteau Twins. De hoes viel op en na het beluisteren was ik meteen verkocht. Er was niets wat zo klonk, wel andere bands die erbij in de buurt kwamen, maar niets klonk zoals de Cocteau Twins. Het bijzondere baswerk van Will Heggie wat lekker door blijft lopen en ook de prima (en mooie) manier waarop er gebruik wordt gemaakt van de drumcomputer. Mede door het laatste komt de rest goed naar voren en vallen ook het fraaie gitaarwerk op en natuurlijk de stem van Liz Fraser die hier nog wat onderkoelt klinkt. Prima, want dit album klinkt ook nu, net als toen, nog steeds heerlijk desolaat.

Dit is toch wel mijn favoriete Cocteau Twins album en ik zie nu ook weer dat er op de originele CD meer nummers staan dan op de latere remaster, raar maar waar, want meestal is het andersom. De volle mep voor deze nog steeds fantastische eighties klassieker die nu weer even lekker door de kamer schalt. Lichten uit, stereo lekker luid en laat het weekend maar komen...