Roxy Music - Manifesto (1979)

Die twee dingles laten wel de twee gedachten politiek horen op dit album. Een niet heel storend iets overigens. De derde Angel Eyes gaat nog meer richting Avalon en solo ballades.

Ken je deze?
Roxy Music - Trash 2 - YouTube - m.youtube.com

Kende ik nog niet. Wel leuk om een keer te horen, al is het 'punky' geluid van het origineel wel een groot deel van de essentie van het nummer.

Het was er nog niet van gekomen, dus vanavond het vinyl net op gezet. Kant A naar boven uiteraard en wat gebeurt er? Kant B speelt. Een foute persing dus, grappig

Samen met het in totaal iets betere Flesh and Blood van een jaar later, inclusief voor de liefhebbers eventueel Jealous Guy, kun je er 1 alleraardigst album van maken.

Ik vind dit werkelijk een fijn album hoor. Ok, niet alle nummers zijn supertop, maar tot nu toe hoor ik nog weinig echte missers. Beoordeling volgt nog.

De opening van de titeltrack is net zo oorstrelend goed als de opening van Siren (Love is the drug).

Hier op Manifesto de titeltrack en opener, wordt een prachtige geluidswal gecreëerd met de dwingende bass, de ritmische percussie en de wat jengelde synthesizer, tot na twee minuten de echte swing begint en op 2:15 Ferry inzet : I'm for life around the corner.... , dan kan de party beginnen...

Manifesto - ik hou wel van dit soort langdradige openers die niet echt eenduidig en ietwat mysterieus zijn, niet te vatten. Doet me wat Bowie-esque aan, zelfs de Berlijnse feel. Sterke opener wel. 4,5 *

Trash - kan ik kort over zijn, gewoon leuk, amusant en een beetje punky, verder niet erg bijzonder ofzo 3,75 *

Angel Eyes - de rockish disco stamper, de kwaliteit druipt ervan af. Slick as hell, maar zo lekker. Waarschijnlijk een "betere" song dan de opener nog, maar toch dezelfde score 4,5 *

Stills Falls the Rain - Ook weer Bowie-esque maar dan meets George Harrison ofzo? Weenie. Zou ik eigenlijk een topsong moeten vinden, maar het refrein helpt er niet helemaal bij. Maar zeker geen verkeerd nummer 3,75 *

Stronger Through the Years - kan ik ook kort over zijn, maar dan in positieve zin. De epic van het album! Duran Duran meets Japan, heerlijke uitgesponnen en mysterieuze sfeer! 4,75 *

Ain't That So - is een fijn, groovy en suave nummertje, maar toch iets teveel niets aan de hand voor mij. Maar goed, toch nog goed voor een 4 *

My Little Girl - begint wel heel erg Girls on Film achtig, maar deze was natuurlijk eerder Aardig nummertje, maar totaal niet bijzonder 3,5 *

Dance Away - de voorbode van de perfectie van Avalon? Misschien wel, deze had eigenlijk op Avalon gemoeten. Past daar qua klankkleur perfect op. 4,5 *

Cry Cry Cry - cover van Johnny Cash? Volgens mij niet. Zodra ie voorbij is ben ik alweer vergeten hoe ie klonk. Geen goed teken Aardig, meer niet 3,25

Spin Me Round - is een niet heel erg opvallende afsluiter. Lieflijk wel, maar niet heel erg memorabel. 3,75 *

4 ijzersterke songs, 3 meer dan redelijk goede en de rest is niet slecht te noemen ofzo. Een goede 4 *

Terugkijkend op die periode zie je zaken meer in perspectief.

Het was ongeveer het hoogtepunt van de als lichtvoetige beoordeelde disco periode. Veel bands en acts hebben invloeden van deze muziekstroom in hun toenmalige werk verwerkt, (ABBA- Voulez Vous,
ELO - Discovery etc.) en bij Roxy Music werd Dance Away ook gezien als een disco antwoord op hun arty oeuvre.

Dat is misschien ook wel zo, maar dan wel met de klasse en het raffinement die de muziek van deze band absoluut tijdloos maakt.

Verder hoor je inderdaad aan dit album dat veel latere acts zeker schatplichtig zijn aan Roxy Music, die naar mijn idee een standaard vormde die veel diverse muziekstrofe na hun heeft beïnvloed. (o.a. Ultravox, Japan, Duran Duran, OMD, The Human Leaque e.v.a.)

Dit album toont tevens aan dat ze open stonden voor andere sferen en vormen. Het album is een staalkaart van pop-rock-funk-Vaudeville-Disco etc.

Tot aan de dag van vandaag vind ik het erg jammer dat de come back niet is doorgezet en dat ze enkel maar zijn blijven toeren, in plaats daarvan hadden ze hun achterban kunnen tracteren op nog wat mooie albums...

Dat er meer in had gezeten bewijzen de diverse tracks op met name Olympia - Frantic en Avonmore wel.....

Manifesto past perfect in het tijdsbeeld van toen en de band was weer helemaal terug na een jaar of 4 afwezigheid.
Ze moesten ook wel mee, want de glam/ art rock jaren waren door de punk en disco zo'n beetje verdrongen.
Ik mis wel de over het algemeen constante kwaliteit van hun vorig werk en stuit op wat niemendallerigheid her en der.
Iets wat hun opvolger Flesh + Blood in meerdere maten heeft.
Ik kan mij goed vinden in luigifort zijn recentie.
Uiteindelijk ben ik meer van hun waanzinnig sterke begintijd.

Blijf dit toch een mooi album vinden, enige minpunt is Cry Cry Cry daar hadden ze toch wel iets beters voor kunnen verzinnen. Stronger Through The Years blijft waanzinnig mooi, wat een baspartij! En dat is ook waarom ik dit album zo bijzonder blijf vinden, het baswerk is top op het hele album. Ik ga 'm toch een halve punt omhoog gooien.