Roxy Music - Flesh + Blood (1980)

Mijn definitie voor gentlemen;
Bryan Ferry.
Oké, en John Steed van The Avengers.
Ferry met zijn gelikte, iets wat gladde uiterlijk.
Mooie, nette meneer.
Iemand die je volledig vertrouwd.
Geliefd bij de vrouwtjes.
Lady Killer.
Warm uitnodigend stemgeluid.
Kan in mijn ogen niks fout doen.

Vanaf vorig album Manifesto is voor mij Roxy Music synoniem aan Bryan Ferry.
Het avontuurlijke is naar de achtergrond gebleven.
Residu is romantiek.
Voorloper van de Knuffelrock.
Ik hou hier wel van.
Er moet ook muziek gemaakt worden voor een gezellig avondje.
Diner voor twee.
Flesje wijn erbij.

Voorheen verwarde ik Ferry vaak met David Byrne van Talking Heads.
Psycho Killer was van Roxy Music.
In dezelfde lijn met Love Is The Drug.
Meer funk, minder soul.
Toch is het belang van Flesh + Blood groter dan verwacht.
Spandau Ballet gooide hun imago om.
Kleding en uitstraling sloten aan bij de visie van Roxy Music.
Artiesten als Simply Red en Sade kwamen meer op de voorgrond.
Paul Weller verruilde zijn punky The Jam voor het soulvolle Style Counsil.
Icehouse maakte Hey Little Girl.
Feel Good muziek.

Vanwege de koude oorlog was de sfeer grimmig.
Depressief klinkende wave bandjes in opkomst.
Terwijl er juist behoefte was aan warmte.
Na het werk de schoenen in de gang.
Tot rust komen op een versleten bankstel.
Roxy Music die je helpt ontspannen.

Het hoogtepunt van mij blijft Same Old Scene.
Flesh + Blood is dan voor mijn gevoel geen Roxy Music meer.
Iets wat bij opvolger Avalon totaal verdwenen is.
Ik ben dan ook een liefhebber van Ferrys solowerk.
Wat hier goed op aansluit.
Dus ik begrijp de puristen.
Die vanaf hier afhaakten.
Daarvoor kwamen weer liefhebbers als ik voor in de plaats.

Weinig memorabele plaat van Roxy music,alleen Same old scene steekt er bovenuit.De overige nummers zijn verzorgd, mooi geproduceerd maar klinken tegelijkertijd ook wat inspiratieloos.Geen vervelend album maar toch één van hun minste.

Op zich prima beschreven enkel is Roxy Music voor mij niet de band die dit soort muziek moest maken. Anno 2019 met de nog altijd erg strak in het pak zittende Ferry als een soort ondeugende crooner oké maar eind 70's/early 80's?

Vandaag is deze plaat sinds een behoorlijk tijdje weer eens voorbij gekomen en ik haal er toch maar een half puntje vanaf. Same Old Scene blijft een pareltje, het titelnummer is fraai (prachtig baswerk!) en het Sylviaanse intro van My Only Love erg sfeervol maar verder is er te weinig echt te genieten met als dieptepunt de cover aan het begin van het album en het extreem lullige Over You.

Maar zoals ook geschreven wordt heeft het geen extreem hoge irritatie grens en dat klopt gedeeltelijk ook wel maar als je dit album naast het eerste kwartet plaats (Siren is al wat wisselend vind ik) komen er toch wel wat irritaties boven, zoveel talent en dan belegen muziek maken dat is toch jammer.

Waarschijnlijk ben ik een van de diehard Roxy fans van het eerste uur die op de een of andere manier is mee-gegroeid met de groep (lees Bryan Ferry) en ook op die manier hun oeuvre beschouw.

Het is onmiskenbaar zo dat de eerste vijf albums absoluut hoogst origineel- trendsettend en verbluffend goed waren Alle vijf zonder een uitzondering (op al die vijf albums is natuurlijk ook wel weer een onderscheid te maken van goed naar beter). Roxy had toen ook veel te verliezen, ze waren een staalkaart wat betreft innovatieve pop muziek, grandeur qua arrangementen, maar ook qua presentatie en niet in de minste plaats de prachtige hoezen.

Maar zoals dat altijd gaat met mensen die creëren, het kan haast niet anders dan dat een tijdsbeeld op een bepaalde manier invloed heeft in de producten, hoe artistiek de schrijver-componist-schilder ook is. Men evolueert....

Dat is naar mijn idee ook hier gebeurd. Roxy Music was moe na vijf buitengewoon intensieve jaren van opnemen en toerenen waarbij sommige groepsleden ook nog solowerk uitbrachten.

De vier jaar "pauze" heeft dus ook hier zijn sporen nagelaten in de zin van een aangepast geluid. Dat was op voorganger Manifesto al goed te horen, meer uitgebalanceerd en gepolijst, wat ook ten koste ging van het ruwe experiment en de frivoliteit.
Op Flesh & Blood werd die lijn doorgetrokken. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik het song gehalte op dit album net iets sterker vind dan op Manifesto.
De beide covers en het titelnummer vind ik nog de "minste" nummers.

Maar de Same old scene, schurkt heerlijk tegen Both end burning aan van Siren en de singles over you, en oh yeah vind ik beter dan de single keuze's van Manifesto.

Maar de klasse van dit album zit hem voor mij in de fantastische tracks: No strange delight, Running wild en my only love. Dit is de Roxy die ik herken als de Roxy uit het begin.....Maar de Same old scene blijft het prijsnummer op dit album.

Hierna kwam Avalon, een absolute Bryan Ferry plaat, de crossover waarin Roxy echt Ferry werd en dat is zo altijd gebleven. Het idioom werd verder uitgewerkt in zijn lange solo loopbaan, die uiteindelijk veel langer heeft geduurd dan de Roxy Music jaren.

In 2011 was er bijna even sprake van een nieuw Roxy album, maar dat werd toch uiteindelijk Ferry's Olympia. Zijn trouwe makkers Manzanera, MacKAy en zelfs Brian Eno gaven acte de presence op enkele nummers.

Ook op zijn latere album Avanmore staan nummers die uiteindelijk overkomen als onvervalste Roxy nummers, luister bijvoorbeeld naar Driving me wild > een wereldnummer!

Ik loop op zaken vooruit....om terug te keren naar Flesh & Blood: dit is een fantastische stijlkaart, enigszins ook gemankeerd door het geluid " van die tijd" maar toch meer dan Manifesto de oude Roxy Music.