menu

Roxy Music - Flesh + Blood (1980)

mijn stem
3,42 (196)
196 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: EG

  1. In the Midnight Hour (3:12)
  2. Oh Yeah (4:52)
  3. Same Old Scene (3:58)
  4. Flesh and Blood (3:13)
  5. My Only Love (5:20)
  6. Over You (3:28)
  7. Eight Miles High (4:54)
  8. Rain, Rain, Rain (3:21)
  9. No Strange Delight (4:46)
  10. Running Wild (5:01)
totale tijdsduur: 42:05
zoeken in:
avatar van Dibbel
4,0
Roxy Music ging sophisticated hier.
En verloren er fans mee, maar kregen er ook bij.
Ikzelf was fan, maar ben het toch gebleven.
Vind er eigenlijk niet veel mis mee, zelfs nu 30 jaar later klinkt dit nog allemaal heel mooi, verzorgd en netjes de speakers uit.
De cover van In The Midnight Hour vind ik behoorlijk smaakvol gedaan, Eight Miles High bevalt me een stuk minder.
Verder blijf ik Oh Yeah een hemels nummer vinden (maar dat heeft zo zijn redenen) en ook Over You is wat mij betreft een klassieker.
Same Old Scene is zo'n keurige verzorgde popsong (mooie saxofoon) die ook altijd zal blijven beklijven.
Vind eigenlijk alleen Flesh And Blood en Rain Rain Rain ietsje minder.
Perfecte, tot in de details verzorgde produktie van Roxy Music, Rhett Davies en Bob Clearmountain die nog steeds erg goed klinkt.
Draai hem nog graag deze.
Album haalde nog de 7e plaats in de LP Top50 in de zomer van 1980. Over You (juni 1980) en Same Old Scene (januari 1981) werden kleine hitjes, Oh Yeah (augustus 1980) bleef steken in de tipparade.

Maar zoals al zo dikwijls gezegd, je moet de Roxy Music van deze plaat en Avalon niet vergelijken met de oude.
Zonde van de tijd. Gewoon relaxed genieten van deze.
Op vinyl en CD.

avatar van Madjack71
Dit Flesh & Blood spreekt mij in het geheel minder aan als opvolger Avalon. Op Avalon werd de 'stijlbreuk' verder doorgezet, maar leverde dat m.i. een mooie sfeervolle plaat op. Dat is op deze enigszins makke plaat meer te zoeken. Opener In The Midnight Hour doet daar ook niet veel goeds voor. Zowiezo om te openen met een cover, maar dan ook nog zo deerniswekkend waarbij alle energie en passie eruit gefilterd is en het als een slap theezakje klinkt dat voor de 12de keer word gebruikt. Daarna is het wisselvallend en is het vooral het geluid van een aankomende Ferry solo dat ik hoor. Behalve nog op Running Wild, wat een sterke afsluiter is en wat van de sfeer herbergt die ik op Avalon dan weer zo goed vind.

avatar van matthijs
4,0
Madjack71 schreef:
(...) als een slap theezakje klinkt dat voor de 12de keer word gebruikt. (...)


Als ik nog eens een pornofilm ga maken, zal ik dit nummer maar niet als begeleidingsmuziek gebruiken.

avatar van TEQUILA SUNRISE
3,5
Fijn Album, iets minder dan voorganger Manifesto maar op zich niks mis mee.
Met Same Old Scene herbergt dit album misschien wel Roxy" s mooiste nummer ooit en ik vind persoonlijk Ferry zijn stem beter klinken dan op de vroegere albums, doorleefder misschien, een nummer als My Only Love zingt hij zoals mijn oren het beleven met erg veel emotie .
Tevens vind ik ook Oh Yeah en het titelnummer vermeldingswaardig.

avatar van LeRoi
4,0
De plaat die het definitieve nieuwe geluid neerzette voor Roxy, en ook die van de vervolg-solo-carriere van Ferry. Je hoort hier voor het eerst in z'n geheel, het voor mij zo unieke, en typische jaren '80 geluid van Roxy Music/Brian Ferry. Deze plaat verschilt overigens qua kwaliteit voor mij niet veel met de voorganger 'Manifesto'. Wat 2 jaar later van deze band zou uitkomen....tja daar zal ik mij hier en nu niet aan wagen...maar iets van 'buitenaards' zit daar wel in verscholen..

avatar van bikkel2
3,0
Toch aardig; De Roxy liefhebbers die de begin jaren 70 omarmen en de liefhebbers die meer gaan voor het eind 70er en begin jaren 80 geluid.

Levert een interessant beeld op vind ik.

Lazarus Stone
nog op vinyl vanwege de hoes en same old scene, het beste RM nummer wat mij betreft.
Nou ja, een van de beste RM nummertjes..

avatar van Cor
3,0
Cor
De minste Roxy. Gezapige plaat waar te weinig inspiratie achter schuil gaat. Het vuur vlamt nog even op bij het mooi 'Same Old Scene', een dynamisch en flamboyant nummer, en in mindere mate bij de daarop volgende titeltrack. Maar dan is de koek op. Voegt niets toe aan hun mooie catalogus, met uitzondering dus van het eerder genoemde 'Same Old Scene'.

avatar van matthijs
4,0
Cor schreef:
Voegt niets toe aan hun mooie catalogus, met uitzondering dus van het eerder genoemde 'Same Old Scene'.


My Only Love
en
No Strange Delight vind je niet de moeite waard?!

avatar van Cor
3,0
Cor
matthijs schreef:
(quote)


My Only Love
en
No Strange Delight vind je niet de moeite waard?!

Niet echt. Instant Sky Music spul.

TheArtfulDodger
Paul Verhoeven heeft zijn film Flesh+Blood uit 1985 naar dit album vernoemd, en in Basic Instinct heet de vriendin van Sharon Stone Roxy.

avatar van frolunda
2,5
Weinig memorabele plaat van Roxy music,alleen Same old scene steekt er bovenuit.De overige nummers zijn verzorgd, mooi geproduceerd maar klinken tegelijkertijd ook wat inspiratieloos.Geen vervelend album maar toch één van hun minste.

avatar van lennon
3,5
Ik hou van de sound van deze Roxy Music.

Degelijke plaat, en de stem van Ferry is een genot om naar te luisteren.

Ten onrechte (vind ik) lees ik hier dat dit hun slechtere plaat is. Uiteraard is het een smaak kwestie, maar ik luister er met heel veel plezier naar!

avatar van Droombolus
2,0
Flesh & Bloodless was een betere titel geweest voor deze plaat die wat mij betreft aan bloedarmoede lijdt. Bleekjes is daarbij de beste omschrijving. Natuurlijk is dit een opmaat naar Avalon maar waar die plaat uitblinkt door een duidelijke visie, is stuurloosheid op deze F&B troef. En als ik zou moeten beginnen over de moordaanslag op Eight Miles High houdt ik me netjes in en verwijs naar Golden Earring. Ook niet 's werelds beste "andere uitvoering" maar die jongens doen er tenminste wat mee ........

avatar van bikkel2
3,0
Terugkijkend en luisterend kan ik hier ook niet veel meer mee. Het zit allemaal gedegen inelkaar. Ferry blijft een favo vocalist van mij, maar het is inderdaad allemaal erg bloedeloos. Net of de fut er uit is.
Veruit hun minste werkje.

Oh Yeah, Same Old Scene en My Only Love steken er boven uit.

avatar van dazzler
4,0
Ik denk dat er na het behoorlijk succesvolle come-back album Manifesto
(met toch een dikke UK hit voor Dance Away en een Benelux hit met Angel Eyes)
getost werd of de opvolger een solo-album van Ferry of een voortzetting van de comeback
zou betekenen. Niet zo verwonderlijk dat uiteindelijk dus voor die laatste optie werd gekozen.

Maar omdat Ferry graag al eens een klassieker covert op zijn solo-platen,
lijkt Flesh + Blood te hard op een compromisplaat. Een Ferry solo-release
met de obligatoire covers, maar dan wel door Roxy Music ingespeeld.

Ik sluit me bij lennon aan voor wat betreft het geluid.
Voor mij is deze soft pop incarnatie van Roxy Music erg genietbaar
al staan de meeste albumtracks inderdaad in de schaduw van de singles.

Wat Avalon betreft, sluit ik me graag aan bij wat Droombolus schrijft.
Dat album getuigt van een visie, vooral inzake arrangementen en klankpalet.

Misschien dat men wat milder zou zijn,
mochten de covers beluisterd worden als Bryan Ferry solo interpretaties.
Het wringt ook bij mij dat een band als Roxy Music, die zelf ooit belangrijke pagina's
in het rock-geschiedenis boek schreef, jaren later uitpakt met covers van andere iconen.

Al moet gezegd dat voor zo'n snaak als ik
de Roxy Music versie van In the Midnight Hour een aangename kennismaking bleek
met het werk van sixties soulartiesten zoals Wilson Pickett en bij uitbreiding ook The Byrds.

En de cover van Lennons Jealous Guy (hier nog niet aanwezig) gaf het origineel
zeker een extra dimensie. Ook al paste die song beter in het Ferry solo-repertoire.

Ik denk dus dat het comeback succes van Roxy Music
ertoe geleid heeft dat Ferry nog even onder die vlag verder voer.
Toch hou ik ook wel van de inkleuring van Manzanera en MacKay.
Hun bijdrage in het aanwezige geluid mag niet onderschat worden.

avatar van bikkel2
3,0
Ik begrijp de insteek van dit album wel, zeker na jou uitleg dazzler. Maar ja, er worden nu eenmaal altijd vergelijkingen getrokken.
Onder de Roxy Music vlag dit uitbrengen, en in het achterhoofd wetend wat voor artistieke pareltjes de groep maakte, is toch wel ff slikken.
Het is allemaal netjes gedaan hoor, maar ik vind het zelf wat mat allemaal. Het heeft weinig meer van doen met hun gedurfde albums van het 1e uur.
Zoals al gememoreerd kwam de groep anders terug op Manifesto. 4 jaar na Siren.
Toegankelijker, meer aanpassend aan de regerende disco. Zeker nog wel Roxy, maar veel minder vooruitstrevend en eigen dan voorheen.
Op één of andere manier belegener en braver.

Het zal een bewuste keuze geweest zijn. Een groter publiek werd er zeker mee aangesproken.
Een zeker herstel is er natuurlijk op Avalon. Ook al een voorbode van Ferry's soloavonturen die al snel volgde, maar die plaat heeft meer in huis. Voller, geinspireerder en het moet gezegd, over de hele linie boeiend, ondanks de wat steriele produktie.

Ik wil vanuit de krochten van mijn hart wel kwijt dat er op dit album hits van twee van mijn helden uit de 60s toen ik puberde (te weten Wilson Pickett en The Byrds) uiterst vakkundig om zeep worden geholpen. Verder geen commentaar

avatar van lennon
3,5
Mjuman schreef:
Ik heb van de week wel afgeleerd om de lessen van MuMe's popprelaat op validiteit te betwisten, maar ik wil vanuit de krochten van mijn hart wel kwijt dat er op dit album hits van twee van mijn helden uit de 60s toen ik puberde (te weten Wilson Pickett en The Byrds) uiterst vakkundig om zeep worden geholpen. Verder geen commentaar


Als je de originelen niet kent, is dat totaal geen probleem. Ik heb er dus geen last van ( in dit geval ken ik 8 miles high wel, maar ik vind m goed te pruimen)

Muziek die op je ziel genaaid zit, wil je niet graag verkracht horen worden. De faam van Roxy staat niet ter discussie - net zo min als de omvang van het ego van Bryan Ferry, en zijn smaak tav vrouwen en stijl. Wat dat betreft zou het leuk zijn de mening van de échte Dylan-puristen te polsen over Bryan Ferry - Dylanesque (2007)

2,5
Duidelijk niet de Roxy Music van Siren, Country Life, For Your Pleasure.....een soort overgasng naar het gelikte Avalon. Ja het is het één of het ander. Dan neig ik toch echt naar de Roxy Music albums hiervoor genoemd. Alleen de wereld stem van Bryan Fery blijft wel intact uiteraard

avatar van lennon
3,5
Mjuman schreef:
Muziek die op je ziel genaaid zit, wil je niet graag verkracht horen worden. De faam van Roxy staat niet ter discussie - net zo min als de omvang van het ego van Bryan Ferry, en zijn smaak tav vrouwen en stijl. Wat dat betreft zou het leuk zijn de mening van de échte Dylan-puristen te polsen over Bryan Ferry - Dylanesque (2007)


Uiteraard mee eens, al worden er soms wel een covers gemaakt die echt beter zijn dan de originelen, naar mijn mening bijvoorbeeld Nothing compares 2 u van Sinead O'COnnor, Get it on van the Power Station en Wild is the wind van Bowie. En zo kan ik er nog wel een paar opnoemen. Maar ook dat blijft uiteraard een smaak kwestie.

Vaak is het zo als je een cover als eerste leert kennen, en deze bevalt, het origineel vaak minder leuk blijkt.

lennon schreef:
Uiteraard mee eens, al worden er soms wel een covers gemaakt die echt beter zijn dan de originelen, naar mijn mening bijvoorbeeld Nothing compares 2 u van Sinead O'COnnor, Get it on van the Power Station en Wild is the wind van Bowie. En zo kan ik er nog wel een paar opnoemen. Maar ook dat blijft uiteraard een smaak kwestie.

Vaak is het zo als je een cover als eerste leert kennen, en deze bevalt, het origineel vaak minder leuk blijkt.


William DeVaughn's - Be Thankful for What You Got (Massive Attack), Bruce's Because the Night (Patti Smith), Tim Buckley - Song to the Siren (This Mortal Coil) zijn er nog een paar. Dat laatste daar zit iets in: de cover is dan the first impression en zoals het gezegde luidt: there is no second chance for a first impression

Tenzij je terugploegt - alhoewel ik zie niet veel users terugploegen van Bronski Beat naar Cole Porter.

Mijn vermoeden is dat Ferry met die 2 songs gewoon een soort hommage heeft willen doen. Al blijft het de vraag waarom Manzanera en Mackay daarin meegingen - Ferry lijkt me iemand die gewoon de touwtjes in handen wil hebben (misschien Eno eens vragen )

avatar van deric raven
3,5
Jealous Guy vind ik in de Roxy Music versie beter dan het origineel.
De tekst lijkt voor Ferry geschreven te zijn.
Ik ben wel benieuwd wat Lennon hiervan vind.

De dood van Lennon, een moment dat ik nooit zal vergeten (net als de dood van JFK) - ik was aan het werk (bijbaan) in een magazijn van een uitgeverij - trof me zo diep, dat ik die single gewoon over me heen heb laten komen en meenam in het proces.

Als ik aan Lennon denk, hoor ik liever Mother of Working Class Hero (dat ook uitstekend is gecoverd door Marianne Faithfull)

avatar van devel-hunt
2,5
deric raven schreef:
Jealous Guy vind ik in de Roxy Music versie beter dan het origineel.

Vind ik helemaal niet. De soberheid en het steeds smekender worden naar het einde toe vind ik niet door Roxy geëvenaard.
De mooiste versie die RM van Jealous guy heeft opgenomen was live, 19 december 1980, een paar dagen de moord zette RM dat nummer spontaan in. Het was niet de bedoeling om er een hitsingle van te maken. Dat idee kwam later. Tijdens die avond ging Ferry tot het bot. De gladde single versie kwam later.
YouTube - ROXY MUSIC Jealous Guy - Rock Pop In Concert 1980

Persoonlijk vind ik de mooiste cover van Jealous guy opgenomen door Lou Reed. Live in 2000 tijdens een Lennon tribute. Een mooiere en gepassioneerde cover van j g heb ik niet eerder gehoord en gezien.
YouTube - ROXY MUSIC Jealous Guy - Rock Pop In Concert 1980

avatar van lennon
3,5
deric raven schreef:
Jealous Guy vind ik in de Roxy Music versie beter dan het origineel.
De tekst lijkt voor Ferry geschreven te zijn.
Ik ben wel benieuwd wat Lennon hiervan vind.


Als je met Lennon mij bedoeld (de vraag is namelijk in tegenwoordige tijd
Ik vind het een mooie cover, maar deze ligt zo dichtbij het origneel, dat een keuze voor de betere versie nogal snel gemaakt is.

avatar van bikkel2
3,0
Het is natuurlijk een echte Lennonsong en zijn welgemeende uitvoering kan niet vergeten worden door Roxy Music. Maar dat betekent niet dat hun uitvoering niet deugt. Verre van dat.
Ferry heeft weer de juiste snik en muzikaal is het sobertjes, maar wel smaakvol ingekleurt.

avatar van dazzler
4,0
Ik vind het origineel van Jealous Guy ook wel beter.

Maar de versie van Roxy Music geeft het nummer wel een andere dimensie.
Op een bedje van synths, met die croonende Ferry en het gefluit aan het einde.

In feite slaagde de groep erin om het nummer helemaal up to date te laten klinken
tussen synth-hits Fade to Grey (Visage) en Vienna (Ultravox) om maar wat te noemen.

Ik las ooit dat Roxy Music het nummer al in hun live set had zitten,
voor Lennon (met hoofdletter) stierf. Hun cover is trouwens een live opname.
Als dat waar zou zijn, bestaat er een kans dat John het ooit gehoord heeft.

avatar van deric raven
3,5
lennon schreef:
(quote)


Als je met Lennon mij bedoeld (de vraag is namelijk in tegenwoordige tijd
Ik vind het een mooie cover, maar deze ligt zo dichtbij het origneel, dat een keuze voor de betere versie nogal snel gemaakt is.


De vraag was inderdaad aan jou gericht.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:53 uur

geplaatst: vandaag om 22:53 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.