Roxy Music - Flesh + Blood (1980)

ja, bikkel het ging wat minder met roxy en het zou nooit meer goedkomen alhoewel dit album verre van slecht is , maar de eerste platen waren veel beter

de spanning is volledig zoek

en zou later door bands als magazine terug gevonden worden

vinden jullie muziekfreaks dit ook ?????

In het LP-tijdperk draaide ik dit album altijd als geheel en naar die mindere stukken (enkele eigen songs en covers waarvan het origineel zoveel keer beter is) luisterde ik dan dus automatisch ook.
Nadat ik de CD-versie gekocht had, programmeerde ik alleen maar deze nummers:

Oh Yeah
Same Old Scene
Over You
Rain, Rain, Rain

De albums 'Manifesto' en 'Avalon' vind ik zoveel keer beter dan dit, terwijl de singles van dit album om te smullen zijn.

In mijn jonge jaren heb ook ik dit grijs gedraaid, nu zoveel jaren later zijn het toch de albums uit de jaren 70 die me nog het meest raken, ik vind persoonlijk zelfs ''Manifesto'' nog het beste van de jaren 80 hoewel hier ook pareltjes terug te vinden zijn als ''my only love'' dat ik dan zelfs nog het liefst hoor op het live -concept album''the high road''

Kán ook Roxy music een minder album maken?

Ja, dat kan. Smakeloos, slechte songkeuze, slap gemusiceerd? Ja, het is allemaal mogelijk. Van de 8 studio-cd's die Roxy music heeft gemaakt, is Flesh + blood de minste die ze hebben gemaakt.

De band is zoekende naar een nieuwe muzieklijn, die de oude generatie liefhebbers van Roxy music tevreden moet stellen. Dat lukt natuurlijk niet, zeker niet met dit werk.

De cd begint dramatisch, met een draak van een cover van Wilson Pickett, In the midnight hour, een slappe single (oh yeah) en een iets beter, dansbaar nummer, The same old scene (ook op single verschenen).

De titelsong markeert dan de overstap naar een iets betere periode, dat overgaat naar verreweg het beste nummer en de enige klassieker die Roxy music heeft overgehouden aan Flesh + blood, My only love.

Dit nummer bezorgt de cd alsnog 3 sterren, anders waren het er 2,5 geweest.
De 2e helft begint dan met de openingssingle, Over you, die vooral opvalt door niemandallerigheid.

Gevolgd door wederom een overbodige cover, Eight miles high. Covers bij Roxy music betekent compositorische armoede, de band covert nooit. Wel na drie minuten Phil Manzanera, die er een klein solotje aan mag wagen.

Rain rain rain is wederom te traag om leuk te wezen, een slecht nummer eigenlijk, bij herbeluistering.Het einde weet dan zowaar nog een aardige spanning op te roepen met het op één na de beste nummer No strange delight en de ballad Running wild, waar aan het eind er opnieuw een gitaarsolo van een minuutje van af kan.

Te negatief, vindt u? Nu, je zal maar Roxy music fan wezen in 1980 en nog maar nauwelijks bekomen zijn van de laatste noten van Siren.
Met in je achterhoofd de wetenschap, dat Roxy music was veranderd van een vooruitstrevende, avant gardistische, art-rockband in een groep die hun muziek nu ook geschikt had gemaakt voor bijvoorbeeld huisvrouwen en verpleegsters tijdens hun nachtdienst.

Nog maar even en Roxy music zou Jealous guy coveren (1981).

Nee, dan valt Flesh + blood zeker niet mee en daarom mijn beoordeling ook niet. We waren beter gewend.

Wat een merkwaardige constatering, musician. Bedoel je dat dat over het algemeen een minderwaardige groep mensen is zonder muzieksmaak?

Nee, uiteraard niet. Het geeft aan dat de muziek geschikt was gemaakt voor een groot publiek en zo soft, dat ook in de nachtdienst er gewoon naar kon worden geluisterd.

In verhouding tot de eerste albums was dit wel een beetje 'slick' en 'salonfähig' - nachtdienst of niet. In die tijd draaide ik 's nachts/laat veel ECM, dat was echt een andere vibe; dit was meer om de stemming te maken met een rood wijntje, een blokje kaas en een lekker kaasje als u bedoelt wat ik begrijp. Geen muziek om potten mee te breken. Maar goed hij staat nog steeds in de kast en wordt regelmatig uitgelaten.

Ja, ook. Wel uitkijken dat je niet in slaap valt, tijdens de rit.



Er zit in ieder geval in stevigheid toch wel een groot verschil tussen F+B en Siren?

Dat bedoel ik - dat geldt ook voor 'jouw' verpleegsters.



In vergelijking met elkaar heb je wel gelijk.

Je hebt gelijk. We zullen het werkende mensen niet aanbevelen. Het is geen arbeidsvitaminen.

Deze heb ik vanmiddag ook bij de Beukenkamp-markt vandaan gehaald voor 2 euri, maar ligt me toch minder dan het debuut dat ik daar ook vandaan had. Er zit zeker wel een angel in en ik vind de singles ook erg goed, maar het klinkt gepolijster en minder uitdagend. De Byrds-cover begint nogal slapjes (ik dacht nog 'waarom moest dit nou?') maar wordt toch nog gered door een gaaf middenstuk dat er een geheel eigen draai aan geeft. Het is zeker niet zo slap als het leeuwedeel van Bryan's solo-carrière, maar voor Roxy-begrippen lichtelijk makjes. Het zit er in, maar komt er niet overal uit.

Aan de gemiddelde score te zien, valt dit prachtalbum niet bij iedereen in de smaak. Behalve de ongelooflijke smakelijke cover, vind ik dit ronduit een schitterende album.
Voor mij komt het er wel uit, ik wéét dat ik hier vrij alleen mee sta, maar het is maar hoe de muziek bij iemand overkomt. Ik vind de ingetogen stijl, èn de songs, zoals Oh Yeah, Same Old Scene, My Only Love, Over You, ongehoord sterk;
Zelfs de Byrds-cover Eight Miles High, hoewel geheel anders dan het origineel, vind ik reuzegslaagd;
Ach, va muziek moet je gewoon houden, niet te veel je kop over breken of over discussiëren, de een houdt van bloemkool, de andere van - bweurk - witloof.
Dit hier vind ik overheelijke boerenkool!

Omdat het album nogal teleurstelt, in vergelijking met het eerdere werk van Roxy music.

En dat vind ik een begrijpelijke reactie. Dat je niet hoeft te blijven hangen in de periode 1972-1976, is logisch.

Maar dat er dan vervolgens wel met iets stevigers mag worden gekomen dan Flesh and blood behoeft geen nader betoog.

Ik als echte Roxy/Ferry fan heb dit altijd een waardeloze plaat gevonden. Veel te glad en te veel gemaakt om te scoren, verreweg hun minste. De covers zijn saai en halen het niet bij het orgineel. Alleen my only love is goed, steengoed, terwijl Oh Yeah en over you te pruimen zijn de rest zijn opvullers en zwaar onder de maat!

Al sta ik wat dit album betreft te preken in de woestijn... ik blijf het heerlijk vinden, voor sommigen misschien Roxy Music Light, maar geef mij maar dit Light product, want hun eerste 5 albums zijn me behoorlijk zwaar op de maag blijven liggen en bevallen me niet echt.
Ik kan één enkel compilatietje halen uit die eerste 5 albums, eerlijk is eerlijk, hoe de massa er ook over denkt.

Hier hoor ik grote muzikaliteit en sterke melodie, iets dat me altijd aanspreekt, en plat vind ik dit langs geen kanten. Glad ook niet, neen.

Ik heb het ook voor deze Roxy plaat. 'Glad' en 'slick' vind ik zo'n slechte criteria om muziek te beoordelen. Hoewel de toon ingetogener is, zijn de composities sterk: Oh yeah, Same Old Scene, Over You, Strange Delight en My only love zijn stuk voor stuk knappe nummers in een mooie productie. De rest van de eigen composities zijn iets minder sterk, en over de covers kan worden gediscussieerd (hoewel ik hun versies best goed vind, misschien omdat ik die het eerste kende), maar een slecht album is dit zeker niet. Het is in zijn geheel misschien iets minder beklijvend dan eerder werk, daarom toch maar 3,5 sterren.

Roxy Music heeft geen enkel slecht album uitgebracht maar dit vind ik hun minste vooral vanwege de aanwezigheid van twee te makke covers (In the Midnight Hour, Eight Miles High). De hitsingles Same Old Scene en Over You vind ik daarentegen wel uitstekend en de beste op dit album.
Inderdaad is de sound meer gestroomlijnder dan hun eerste albums maar nog niet te glad.

Ik vind In the Midnight Hour best okee hier.
En samen met Same Old Scene en Over You
vind ik ook de single Oh Yeah heel mooi gedaan.

Oh Yeah verwijst al hoorbaar naar Avalon, een plaat
waarop ze de sound van dit en vorig album wisten te perfectioneren.
Met dank aan producer Rhett Davies die hiervoor tekende.

Mjuman puberde in the sixties, o.a. met In the Midnight Hour: Wilson Pickett - ware hij vrouw geweest, dan was het er een geweest van "Steamy Windows", "You Make Me Feel Mighty Real" of "Think".

Deze Roxy-versie is eerder a la Britney Spears - Baby One More Time. Voor mij is dit echt te glad, te veel broertjes Kemp-achtig (vanaf het derde album).

Moest ik een fave benoemen, werd het Same Old Scene, vanwege de sax-solo - of My Only Love voor the sentimental moods.

Helemaal eens met je uitverkiezing van My only love tot één van de betere nummers. Ik zou ook het slot nog willen noemen, met No strange delight en Running wild. Het is vooral herenleed en weltschmerzen die hier het album nog enigszins overeind houden

Die Britney Spears vergelijking vind ik er nogal over.

Met de broertjes Kemp vergelijking kan ik leven, net zoals ik
(puberend in de vroege jaren 80) kan leven met Spandau Ballets derde album.

Dat eerste is eigenlijk wel waar,
Het gevoel van teleurstelling overheerste echter bij (de release van) dit album: Roxy vond na het matige Manifesto (de voorkant van de hoes was foeilelijk, maar typografie van binnenhoes en label beloofden veel, wat het album niet waarmaakte) nooit meer de weg terug naar het niveau van de eerste 4 (nou vooruit dan, tel ik Siren mee) of 5 albums. Qua geluid/productie is dit album wel fraai; ik vind het te klinisch en te weinig gedurfd.

Mijn persoonlijke all-time fave blijft Stranded.

Ik maak graag een onderscheid tussen de oude en nieuwe Roxy Music.
Ze kozen voor een andere aanpak, een stijl die mij wel aansprak.
Maar dat komt omdat ik een kind van de 80s ben.

De 70s Roxy Music is ook heel sterk, maar gewoon anders.

Misschien wel vergelijkbaar met Talking Heads.
De eerste 4 albums tegenover de laatste 3 met het 5de album
als een scharniermoment: een Tom Tom Club interfase.

Maar op Same Old Scene horen we zowaar de dance en house in de coulissen warmlopen.
Ik kan me niet voorstellen dat New Order hier niet schatplichtig aan zou zijn.

Same Old Scene is een schitterend nummer, maar dance of house..? Volgens mij gewoon briljant uitgevoerde disco met een verrukkelijk gitaargeluid.. of meer nog simpelweg Roxy Music

Mijn definitie voor gentlemen;
Bryan Ferry.
Oké, en John Steed van The Avengers.
Ferry met zijn gelikte, iets wat gladde uiterlijk.
Mooie, nette meneer.
Iemand die je volledig vertrouwd.
Geliefd bij de vrouwtjes.
Lady Killer.
Warm uitnodigend stemgeluid.
Kan in mijn ogen niks fout doen.

Vanaf vorig album Manifesto is voor mij Roxy Music synoniem aan Bryan Ferry.
Het avontuurlijke is naar de achtergrond gebleven.
Residu is romantiek.
Voorloper van de Knuffelrock.
Ik hou hier wel van.
Er moet ook muziek gemaakt worden voor een gezellig avondje.
Diner voor twee.
Flesje wijn erbij.

Voorheen verwarde ik Ferry vaak met David Byrne van Talking Heads.
Psycho Killer was van Roxy Music.
In dezelfde lijn met Love Is The Drug.
Meer funk, minder soul.
Toch is het belang van Flesh + Blood groter dan verwacht.
Spandau Ballet gooide hun imago om.
Kleding en uitstraling sloten aan bij de visie van Roxy Music.
Artiesten als Simply Red en Sade kwamen meer op de voorgrond.
Paul Weller verruilde zijn punky The Jam voor het soulvolle Style Counsil.
Icehouse maakte Hey Little Girl.
Feel Good muziek.

Vanwege de koude oorlog was de sfeer grimmig.
Depressief klinkende wave bandjes in opkomst.
Terwijl er juist behoefte was aan warmte.
Na het werk de schoenen in de gang.
Tot rust komen op een versleten bankstel.
Roxy Music die je helpt ontspannen.

Het hoogtepunt van mij blijft Same Old Scene.
Flesh + Blood is dan voor mijn gevoel geen Roxy Music meer.
Iets wat bij opvolger Avalon totaal verdwenen is.
Ik ben dan ook een liefhebber van Ferrys solowerk.
Wat hier goed op aansluit.
Dus ik begrijp de puristen.
Die vanaf hier afhaakten.
Daarvoor kwamen weer liefhebbers als ik voor in de plaats.

Sinds een tijdje heb ik Roxy Music erg hoog zitten, en is doorgedrongen tot mijn favoriete bands. De eerste vier, of vooruit vijf, albums is heerlijk origineel, en ook naar de easy sound van Avalon luister ik graag. Ook Flesh+Blood valt niet tegen, al valt het niet meer te vergelijken met het oude spul. Natuurlijk is het een stuk gelikter, maar ik kan er toch enorm van genieten. Het origineel van Midnight Hour kende ik niet, en na het luisteren daarvan is Roxy Music's versie toch wel heel erg vlak. Maar omdat dit de eerste versie is die ik heb gehoord, kan ik het toch wel waarderen. Het wordt gevolgd door een vreselijk sentimenteel nummer die ik stiekem ook heel leuk vind. Eigenlijk kan ik van bijna de hele plaat genieten, al is het wellicht een klein beetje een guilty pleasure. Eight Miles High (daar kende ik al twee versies van) is inderdaad wel een overbodige cover, daarnaast vind ik het stuk voor stuk lekkere nummers. Alleen Manifesto nog op het programma, ben benieuwd wat dat zal worden.

Ik ben het eigenlijk helemaal eens met je (hier door mij ingekorte) recensie Musician, met je mening per nummers. Het grappige is dat ik het als totaal juist als zeer redelijk album zie. De matige nummers (die veel van mijn favoriete albums ook kennen) draai ik gewoon niet en ik geniet van wat ik wel hoor. Dat is hier nog steeds de helft (tracks 3/5/8/9/10)!

Vindt de B kant van deze plaat zeer matig en de A kant ontzettend lekker!

Ik skip enkel track 1, een van de slechtste albumopeners die ik ken.
Deze plaat was mijn kennismaking met Roxy Music als 11-jarige, een kadootje voor een goed Kerstrapport
Ik herinner me nog het uitstapje met mijn pa naar de Lange Steenstraat in Kortrijk, waar ik deze plaat uitkoos, waarschijnlijk door top 30 hits Oh Yeah en Same Old Scene.

Die gladde, stijlvolle sound ben ik altijd met Roxy Music blijven associëren. Hun vroeg werk heb ik pas veel later leren kennen, maar hebben nooit dezelfde aantrekkingskracht gehad als deze en vooral opvolger Avalon...