A Perfect Circle - Thirteenth Step (2003)

Het toegankelijke broertje van Tool, hoewel veel bands het technische niveau van A Perfect Circle wellicht nooit zullen benaderen. Voorganger Mer de Noms vormde een interessant plaatje en dat geldt veel minder voor deze uitgave. The Package kan mij niet zo kan bekoren, het is een afstandelijk nummer en duurt veel te lang. Weak and Powerless is al interessanter, een mysterieuze zanglijn en een fijn ritme maken het tot een prima song. The Noose is niet slecht maar blijft voor mijn gevoel nog een niet uitgewerkte song, nu komt het tegen het einde pas tot leven. De melancholie en het pulserende ritme voorzien Blue van extra cachet. Vanishing heeft mij nooit veel gedaan, dat geldt ook voor A Stranger, het zijn hersenspinsels zonder enige duidelijke richting. Met The Outsider hebben de heren het vizier weer op scherp, een massieve song met een stuwende groove, die gaat er goed in. Crimes vormt ook weer een niemendalletje, wat saaie drumpartijen in 1,5 minuut, daar hadden Keenan en zijn mannen toch wel iets anders voor in de plaats kunnen bedenken. The Nurse Who Loved Me, een cinematisch aandoend werkje uit de jaren 60 die ik altijd direct weer skip. Voordat de plaat als een nachtkaars uitgaat sluit Gravity het geheel toch nog fraai af, dat komt puur door Maynard, de beste man draagt het nummer in zijn eentje met een verslavende zanglijn hoewel het nummer an sich niet eens zoveel om het lijf heeft. Al met al vind ik de gemiddelde score wat aan de hoge kant, hoewel ik weet dat veel fans elke drol van Keenan al betitelen als een klassieker vind ik dit een magere worp. Het blijft aan de goede kant van de streep maar het debuut blijft voor mij vele malen interessanter.

Fijne plaat, iets minder indrukwekkend dan hun debuut maar nog steeds zeer te genieten. Wat toegankelijkere/makkelijk luisterende rock met nog steeds hier en daar de creative en unieke invalshoeken. Luistert heerlijk weg wanneer ik trek heb in wat 'kalmers' dan Tool.

een beren goed album met een dijk van een openingsnummer!!!!!!!!!!!

Per Seconde Wijzer leerde mij dat dat een bananenslak is op de hoes.

Er zijn nummers die, wanneer ze op de bas zijn geschreven, onheilspellend en dreigend klinken. Ik heb dit geleerd van Eric Blackwood, leadzanger van de band "Edison's Children" van astronaut Neil Armstrong, een Marillion-project met in de hoofdrol Pete Trewavas, mijn favoriete band en won 's werelds grootste bassist bij Prog Magazine (nadat Rush's Geddy Lee met pensioen ging). Nummers die op de bas zijn geschreven, kunnen zo intens zijn en The Package is misschien wel de beste van hen. Asfyxiation by Edison's Children en Apart by The Cure zijn voorbeelden van zulke diepe ... slechtheid. Er is diezelfde "Edison's Children"-achtige spookachtigheid in The Noose die herinneringen oproept aan de vroege Peter Gabriel Genesis in het begin van Supper's Ready of de 12-snarige sectie van Cinema Show. Het nummer weeft een web van leugens en bedrog en neemt je als luisteraar mee naar een plek die beangstigend is. Maynard probeert dat kwaad in Tool te brengen en doet dat ook, met veel succes met harde doordringende gitaren en bas, maar hier worden we in het donkere, koude isolement gelaten en dit nummer is zo goed als maar kan.