The Gathering - Mandylion (1995)

Wellicht... Adrenaline is wel een nummer uit de Mandylionperiode, maar heeft uiteindelijk het album niet gehaald (ook de luxe 10th anniversary edition niet). Third Chance was ook al een wat ouder nummer, maar dat heeft nogal wat gedaantewisselingen ondergaan (zoals wél te horen is op de genoemde luxe-editie).

Waarom ik dit album op 3 sterren had staan is mij na herbeluistering een compleet raadsel Deze prachtplaat is in meerder opzichten een monument in de Nederlandse rockgeschiedenis. Voorzichtigjes 1,5 ster erbij voor nu en de luxe editie besteld.

Redelijk album. Aardig gelukt voor eerste album alleen het heeft mij helaas niet onder de indruk gekregen. Maar het is duidelijk te horen dat ze er echt hun best op gedaan hebben. En het is naturlijk wel de start van de Gothic metal. een 3,5! Goede start van een goede band!

Is niet hun eerste album, als je de gothic elementen wilt horen, luister dan naar Always; dat is wel hun eerste album.

Mandylion is het eerste album dat ik hoorde van The Gathering. Ik vind het erg goed, vooral de lange instrumentale stukken. In Motion #1 vind ik vooral erg mooi, en ook titelnummer Mandylion is een topper en erg bijzonder, maar het mist een climax.
Over het algemeen klinken de gitaren soms een beetje hard of dof; het album krijgt daardoor een beetje een gesloten sfeer, maar dat heeft ook wel weer iets moois.

Tja, jammer, gemiste kans! Dit is the Gathering's 3e cd!!!
Je kunt ook niet alles weten, natuurlijk........

Een killer album, de eerste met Anneke. Ligt nog vaak in de draaierd.

Dit album werd me een hele tijd geleden aangeraden door mijn buurman, die hem zelf ook had. Dat was een hele goede tip van mijn buurman, want dit vind ik nog altijd een hele goede cd. Voor mij is het vooral de sfeer die het hem doet...
Na deze cd heb ik bijna alle Gathering-platen weleens geluisterd, maar op Always na is dit toch mijn favoriet...of beter gezegd: Mandylion en Always vind ik goed, maar de rest weet me niet echt te boeien.

'Gothic metal' is een door journalisten verzonnen term voor metalbands met zangeressen in een soepjurk en buiten dat The Gathering beslist geen 'gothic band' is en ook nooit heeft willen zijn is het ook nog eens een belediging voor zangeres Anneke.
Ook bands als Nightwish, Epica en Evanescence hebben niets, maar dan ook helemaal niets met gothic te maken.
Meisjes in soepjurken en te veel eyeliner rond hun ogen gesmeert trouwens ook niet!

Mandylion klinkt mij in de oren als een verzameling invloeden zoals metal en progrock en vooral ook als zijnde inventief en sfeervol.
Rock en metal zijn niet mijn kopje thee, maar dit album kan ik wel waarderen met name de nummers als Leaves, Strange machines en het titelnummer.
De combinatie van toetsen, gitaargeluid en stem maken dit een geslaagd album, combinaties die vaak ook klinken als contrasten.

Bij vlagen deed The Gathering en dan met name dit album mij denken aan Earth & Fire van begin jaren 70, maar dan beter, krachtiger en origineler.

Dit was destijds een openbaring. Van een experimenteel polderbandje stond er opeens een band met een heuse eigen sound. Anneke was hier grotendeels voor verantwoordelijk en zij steelt nog steeds de show op deze CD. Strange Mschines haalde de radio en blijft een lekker nummer met een zeer sterke gitaarriff. Het sfeervolle slotstuk In Motion #2 is ijzersterk en mijn mooiste van deze CD.

Als er in de hemel een playlist bestaat van het beste op aarde, mag In Motion #1 daar absoluut niet in ontbreken (afgezien van het feit dat iedereen zijn eigen smaak heeft en dat daar niet over te twisten valt)... Ik heb zelden zo'n mooi nummer gehoord! Maar ook het album als geheel is echt fantastisch.

Ze moest willen dat zij daar grotendeels voor verantwoordelijk was want dat zou ik het echt knap hebben gevonden maar de heren hadden het hele album al bij elkaar geschreven nog voor dat ze maar bij de band betrokken was.

Neemt niet weg dat haar stem wel een groot stempel heeft gedrukt op de muziek.

Maar je vergeet wel dat met name de jaren 80 gothic (je weet wel Dead Can Dance en Coctea Twins bijv.) en ook de shoegazer scene (bands als Slowdive en My Bloody Valentine) van grote invloed zijn geweest op deze band. Niet voor niets hebben ze zowel een nummer van Dead Can Dance en Slowdive ooit voor opgenomen.

En dan is nog deze opmerking in het boekje van de heruitgave uit 2005 van Mandylion bij het titelnummer:

"Flirting with electronic world music together with some gloomy gothic elements this is a song on its own" - Hans Rutten

Ik heb tot zo'n jaar of 11 geleden The Gathering altijd een speciale band gevonden, en dan vooral vanwege dit prachtige album, een combinatie van zware, maar tegelijkertijd dromerige metal gecombineerd met breed uitwaaierende toetsenpartijen en uiteraard de mooie zang van Anneke. Absoluut geweldig gewoon, met als persoonlijke favoriet het verbijsterend mooie Sand & Mercury.
Vanaf het album How to Measure a Planet haakte ik af, aangezien ik de band in één keer niets meer aan vond. Ze hadden in één keer besloten om oersaaie, zg. intellectuele maar vooral stomvervelende piel-muziek te maken en sindsdien zal het hele The Gathering-verhaal me een biet wezen. Het zal ook te maken hebben met hun experimenteer-drang, waar ik op zich niets op tegen heb, echter wel als de songs eronder gaan lijden.
Maar met Mandylion hebben ze wel een klasse-album gemaakt die bewezen heeft tijdloos te zijn en stuk voor stuk prachtige nummers bevat. Emotioneel, groots, ingetogen, sfeervol, stevig, lieflijk: allemaal woorden die in me opkomen, als ik hier naar luister.
Jammer dat ze muziek zijn gaan maken waar ik helaas niets mee heb, maar dit album blijft voor mij een meesterwerk.

Ahum, vergeet even het bovenstaande. Ik ga dit album opnieuw luisteren en mijn score herzien.

Gothic metal, daar denkt iedereen anders over denk ik. The Gathering is zeker geen Gothic metalband, maar dit album wordt wel vaak als de start ervan aangewezen. In een interview met Epica zegt Simone duidelijk dat het gotische in hun muziek te maken heeft met het atmosferische ervan. En een band als Tristania is wat mij betreft echt Gothic metal, met wat black metal. En Evanescence is niet eens een metalband. Maar een genre maakt mij niks uit. Als het maar mooie muziek is.

Dat laatste ben ik zeker met je eens, maar toch vind ik het jammer dat er dankzij de media zo'n vertekend beeld ontstaat.
Veel mensen denken bij de term 'gothic' aan satanische toestanden, meisjes in soepjurken met te vel eyeliner rond hun ogen gesmeerd.

Jammer omdat ik liever zou zien dat wanneer er aandacht aan het muziekgenre gothic besteed wordt, bands als Clan of Xymox, Cruxshadows, Untoten, Contrast, Jesus Complex en Diary of Dreams, om maar eens wat te noemen, zou worden besteed.

Ik snap natuurlijk ook wel de insteek: er lopen tal van huppeltrutjes hijgerig achter 'gothic' aan en dan gaat het met name om bagger als zogenaamde kunst van Royo, allerlei metal/rock bands met zangeres, jurk sandra en allerlei fantasy/horror troep.
En al die trutjes willen "gothic zijn". Alsof je een muziekgenre "kunt zijn". En nee, dat er iemand "jazz wil zijn" of "reggae wil zijn" hoor je niet zo vaaak.
Logisch dat Epica deze huppeltrutjes op hun wenken bedient met geneuzel over duistere atmosferen, maar de muziek van Epica heeft echt niets met de muziekstroming gothic te maken.

Hans Rutten van The Gathering vind het ook vreemd dat The Gathering en dan met name dit album in de hoek van 'gothic' gedrukt wordt; ook hij verstaat bovenvermelde bands onder de noemer gothic (en als je dan een Nederlandse band wil noemen, Clan of Xymox werd al in 1983 opgericht).

Je hebt zeker een punt, maar je haalt nu een genre en een subcultuur door elkaar. Het blijft natuurlijk meeloopgedrag om een aantal kenmerken van een bepaalde stijl/cultuur over te nemen en dan te zeggen dat je daarbij hoort. Als het goed is heb je je eigen stijl en het kan zijn dat die een aantal kenmerken van hoofdstromingen heeft.
Of een band als Epica deze mensen op hun zo op hun wenken bedient, betwijfel ik. The Gathering associeer ik in ieder geval zeker niet met gothic, om nog even een beetje on-topic te blijven.

Juist het element 'subcultuur' is hetgeen dat ingevuld wordt met voornamelijk foute linkjes richting stanisme, wicca, met eyeliner besmeurde pubertjes, vaak metal muziek en meer van dergelijke onzin. Voor veel mensen is gothic gewoon een muziekstroming, maar vooral dankzij de media worden er allerlei kermistoestanden aan verbonden.

Dit album heeft vele navolgers gekend. Middelmatige metalbandjes met huppeltrutzangeres in jurk sandra en verhalen over hoe "the gathering gothic metal heeft geintroduceerd". In feite hebben deze bands niets met het genre gothic, maar ook niets met The Gathering van doen.

Wat ik waardeer aan een band als The Gathering is dat het een band is die ervoor heeft gekozen zichzelf niet te herhalen, ondanks behaalde successen. Velen hadden graag "een tweede Mandylion" gezien, maar deze is er nooit gekomen.

Ja, daar zit zeker wat in, zo had ik het nog niet bekeken. En het is niet het enige verkeerde dat de media heeft voortgebracht...

Daar kan ik me ook in vinden, zoals ik eerder al zei in een recensie op How to Measure a Planet. Ik zal ook eens een keer een uitgebreid verhaal maken voor Mandylion. Het blijft tenslotte een erg bijzonder en inspirerend album.

Dat zou ik graag lezen.

Mandylion en How to measure a planet zijn de twee albums die ik door de jaren heen regelmatig ben blijven luisteren.

Ik ben het helemaal met je eens wat betreft kermistoestanden. De media geeft een enorm verkeerd beeld over Gothic voorbeelden zijn er genoeg, zoals zoals zelfbeschadiging en depressief enz. allemaal onzin. Ik vind het ook vette klasse van The Gathering dat ze gewoon gedaan hebben wat ze wouden en niet het succes achterna gelopen hebben, dat verdiend echt respect!

Zoals ik al zei vergeet mijn eerste mening. Dit album is vrij gesloten en het is een kwestie van doorbreken. De sfeer ligt er lekker in, de muziek en de stem van Anneke die je door het album heen leidt. Ik vind Eléanor denk ik het beste nummer, maar eigenlijk zijn ze allemaal geweldig en dat geeft het album iets extra's, een beetje van ja dat kan maar één band zijn: The Gathering. Ik denk dat ik rustig mag zeggen dat The Gathering hier een doorbraak heeft en dat het een kwestie van tijd is voordat ik dit album definitief in mijn bezit heb. Er is wel één minpuntje aan het album: Het mist een absoluut hoogtepunt, een moment waarop je dan zegt ik ben om, daarom is het wat gesloten allemaal. Maargoed dat heeft zeker geen gevolgen voor mijn 5 sterren beoordeling, wat een kwestie van tijd is geweest. Maar toch zeker de moeite waard!

Leuk dat je het ook goed vindt!
Ik kan aardig wat hoogtepunten aanwijzen van dit album, maar dat zijn inderdaad niet de zeer sterke en aggresieve topmomenten die je bijvoorbeeld bij albums van Tristania aantreft. De prachtige momenten die in Mandylion zitten, liggen vooral in harmonie en sfeer. En die laatste twee zijn dan weer elementen die terugkomen in de volgende albums, evenals het feit dat je aan de meesten daarvan een flinke periode moet wennen voor het aanslaat, maar bij in ieder geval slaat het dan ook goed aan!

Hoe stereotiepe het klinkt strange machines is hier toch nog steeds de favoriet op dit album.

Ik vind dit echt een super album.
Nighttime birds vond ik ook erg goed. De rest van The Gathering kan ik niet echt inkomen op de een of andere manier.

Sand and Mercury leent zich als klassieker, vooral mooi zijn de afsluitende woorden van Tolkien.

Naar aanleiding van mijn top tien van 2009 "Mandylion" weer eens uit de kast gerukt. Het album "Lunar Nature" van The Dreamside (wat dus in mijn top tien van '09 staat) doet mij namelijk af en toe denken aan dit album van The Gathering, hoewel de vergelijking niet overal opgaat. Toen zag ik dat ik hier nog niet eens punten aan had gegeven... Shame on me...
Klinkt toch wel weer goed. Eindcijfer word naar al die jaren een 4. Daar gaat denk ik ook niet heel veel meer aan veranderen.

Volgens mij heb je op dit moment nog steeds geen punten gegeven...

Ergens in een museum sta je voor een schilderij.
De bosrijke omgeving met duizenden herfstkleuren nodigt je uit.
Stap binnen in deze driedimensionale wereld.
Elfachtig stemgeluid geeft je een rondleiding.
Het sprookje van Doornroosje die je honderd jaar laat slapen?
Je ogen worden vermoeid.
Hypnotiserende klanken laten je weg stromen naar het land van Klaas Vaak.
Ontwakend in de sprookjestuin van ergens in Kaatsheuvel.
Genietend van toegankelijke Eftelingenrock.

The Gathering heeft de grunts definitief achter zich gelaten.
Op een kruispunt worden nieuwe wegen in geslagen.
De toon die gezet wordt is een stuk melodieuzer en toegankelijker geworden.
Met Anneke van Giersbergen als frontvrouw.
Zangpartijen die me terug doen denken aan Earth & Fire met Jerney Kaagman.
Strange Machines werd het onverwachte hitsucces.
Het festivalpubliek wat vervolgens aan hun voeten lag.
Deuren openend voor acts als Epica, After Forever en Within Temptation.
De ultieme soundtrack voor een film als Lord Of The Rings.
The Gathering laat je horen dat de herfst niet alleen guur en regenachtig is.
Dit is de andere kant van dat seizoen.
Rustige windvlagen laten bladeren neer dwarrelen als een palet vermengd met kleuren.

Het woord Mandylion is afgeleid van het Arabische woord mandil dat doek betekent. De afbeelding zou teruggaan op de doek van koning Abgar van Edessa. Volgens de legende zou deze, toen hij ernstig ziek was, een dienaar naar Christus hebben gezonden met het verzoek om naar Edessa te komen om hem te genezen. In plaats van zelf te komen nam Christus een doek en drukte die op zijn gelaat, waarna een afdruk van zijn gezicht op de doek achterbleef. De dienaar nam de doek mee naar Edessa. Daar werd de doek op het gezicht van de koning gelegd, waarop deze genas.

Ik heb al een poos de geremasterde een 2 disc maar wat een pracht plaat is dit en wel jammer dat Anneke er uit is.
Voor mij natuurlijk sand en Mercuri wat een pracht nummer, trouwens slechte nummers staan er niet op.
Zal extra's een keer toevoegen.
Die staan net als bij Marillion op cd 2.
Trouwens een leuke samenvatting Derec.