John Mayer - Battle Studies (2009)

BLEGH!
De man kan een gitaargrootheid zijn, als hij dat wil. Toch kiest hij altijd voor dit soort slappe pop plaatjes en het is dit keer nog een stapje erger dan Continuum geloof ik. Waar dat nog geloofwaardige, eerlijke pop was, druipt hier de serieusheid en emo gehalte vanaf. Ja, je hebt een zwaar liefdesleven, boehoe get a life or die!

Een erg gladde productie, met dubs en achtergrondzang, dus op het moment dat er eens een leuk riffje voorbij komt, gaat deze ook gelijk ten onder aan geliktheid. Al moet ik over het algemeen zeggen, dat ook de riffs niet van zijn niveau zijn, als je hoort wat hij op Try! allemaal kan.

Dieptepunt is een cover van Crossroads. Ik denk ja, heerlijk. Hier is Cream bekend mee geworden en daar kan meneer Mayer wel wat mee. Ga nu maar eens lekker los, daar zitten we allemaal op te wachten right? Nee, dan komt er een fucking kleuter riffje, op de plaats waar de super Cream riffs horen. Wat een aanfluiting.

Wanneer komt het trio nu eindelijk met een studio album? Dan horen we Mayer tenminste eens doen waar hij echt goed in is, gitaarblues spelen.!

Deze rommel mag ie houden.

Ik ben blij dat mijn vriendin deze cd op haar verjaardag heeft gekregen, want een cd met een cover als deze zal ik nooit durven kopen in de winkel.

Maar goed, terug naar de muziek. Dit is een typische achtergrond cd. Ik had gedacht dat John Mayer weer zijn oude vertrouwde blues op zou pakken, maar helaas deed hij dit niet. Crossroads is dan natuurlijk wel een uitstapje, maar welke hoer uit de bluesindustrie heeft dat nummer niet gecoverd? Dan kun je als jezelf respecterende artiest natuurlijk niet achterblijven.

De rest kabbelt een beetje voort op hetzelfde tempo, vliegt nergens uit de bocht en weet daardoor stiekem ook nergens te boeien. Het blijft wel een voldoende omdat John Mayer het ook als achtergrond cd goed blijkt te doen.

3.0*

Toen ik een tijd geleden hoorde dat Mayer in 2009 nog met een album aan zou komen zetten sprong ik een gat in de lucht, hopend dat hij zijn sterke punten van Continuum zou overstijgen. Helaas was dit niet het geval.

Mayer is een virtuoos gitarist, en een geweldige songwriter. Nou wordt een paar reacties onder mij gezegd dat Mayer geen geweldige zanger is. Ik ben het hier niet helemaal mee eens. Mayer heeft niet alleen een prettige stem, hij weet zowel hoge als lage tonen goed te halen, in combinatie met niet altijd even eenvoudig gitaarspel.

Maar goed, dat is Mayer in het algemeen. BS, een album waar ik me op verheugde, maar dat me grandioos tegenviel.
Na een link doorgestuurd te hebben gekregen van Who Says duurde het even voor ik het kon waarderen. Een mooie opvolger van Stop This Train, was het uiteindelijke resultaat. Later kreeg ik nog een link, dit keer van Half Of My Heart. Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik geen enorm fan ben van Taylor Swift. Sterker nog, ik moet niks van haar hebben. Maar zelfs zonder haar lijkt dit nummer nooit goed uit de verf te kunnen komen, simpelweg omdat dit weer één nummer tussen miljoenen andere popnummers, en is ook één van de weinige nummers van John waar ik me echt mateloos aan irriteer. Perfectly Lonely is net zo'n nummer. Het verschrikkelijke herhalen van de titel op andere akkoordjes versterkt mijn dan waarschijnlijk nog goede humeur helaas niet.
Dan zijn er nog wat onopvallende popnummertjes, die al met al niet dramatisch slecht zijn, maar zeker niet in mijn top 10 zouden voorkomen. Deze zijn All We Ever Do Is Say Goodbye, War of My Life en Do You Know Me.

Dan is er nog één nummer dat ik verdienstelijk vind, en dit is (ondanks dat het buiten mijn straatje valt) Assassin. Dit nummer heeft iets aparts, ook al lijkt het meer op een R&B-nummer dan een Mayer-nummer. De meerstemmigheid en de mysterieuze sfeer geven dit nummer iets dat mij aanspreekt. Maar zelfs dit nummer zou Continuum niet waardig zijn.

Tot slot nog één nummer waar ik echt boos om kan worden, het totaal verkrachte nummer van Cream: Crossroads. Een gitaar die overstuurd is naar Spirit In The Sky van Norman Greenbaum, wat ik persoonlijk verschrikkelijk vind, de ongepaste meerstemmigheid... het maakt het album er zeker niet beter op. Dit had zelfs nooit op een C-side van een B-side van een onuitgebrachte demo-EP mogen staan.

Friends, Lovers Or Nothing is een nummer dat ik nog wel weet te waarderen in dit album, net als hit Heartbreak Warfare.

Nu vraag je je waarschijnlijk af, waarom toch 3,0*?

Nou, dat is omdat ik veel te hoge verwachtingen had van dit album en die tegenvielen. Daarom kon ik niet fatsoenlijk naar deze nummers luisteren. Daarbij bestaat Battle Studies niet alleen maar uit nummers waar ik me aan erger, maar over het algemeen doen de nummers niet veel met me, maar ze zijn wel goed opgezet.
Als derde punt, het blijft John Mayer, een man die mij tot in het diepste punt van mijn lichaam heeft geïnspireerd wat betreft gitaarspel, zingen en songwriting. Hoe kan ik die man ooit een onvoldoende geven?

Conclusie: Battle Studies is geen slechte plaat, maar is het minste werk van John Mayer tot nu toe, en heeft gewoon een aantal verschrikkelijke nummers. 5 nummers staan er nog van op mijn iPod, en dat is iets wat ik vrijwel nooit doe: halve albums verwijderen. Zonde, Johnny, hopen dat je volgende werk weer genieten wordt!

Aardige plaat van John Mayer. Ik vind hem duidelijk minder dan zijn voorganger Continuum. Ik mis de blues en soul van die plaat. Mayer kiest op deze plaat voor een meer Westcoast sound. Daarom vind ik het ietwat te braaf. Niet dat het irritant wordt overigens. Mayer schrijft goede liedjes en dat hij talent heeft is overduidelijk. Ik vind het wel jammer dat hij zijn kwaliteiten als gitarist onvoldoende uitbuit. Hij is een van de betere gitaristen van zijn generatie, maar dat hoor je eigenlijk alleen maar terug op zijn liveplaten of zijn werk met zijn eigen John Mayer Trio. Dat hij flink kan soleren hoor je eigenlijk alleen op de cover van "Crossroads". Genietbare plaat, maar er had meer ingezeten.

Op dit album staat nog het mooie Who Says, en een prima versie van Crossroads.
De laatste adem van de blues/rock legende die hij een paar jaar geleden nog was.

Voor de rest is het toch allemaal verschrikkelijk?
Hoe kan hij zichzelf nog serieus nemen? Hoe durft hij iets dergelijks op te nemen?

Heartbreak Warfare en Half of my Heart, wat een heerlijke nummers !
Bij het beluisteren van dit album blijft de rest helaas toch een flink stuk achter.
Heerlijk gitaardeuntje in Crossroads, en bonustrack Friends, Lovers or Nothing, Dat is alles wat overeind blijft, jammergenoeg.