John Mayer - Battle Studies (2009)

Ik ben toch zeer benieuwd naar dit resultaat. De stukjes die ik hoor klinken veelbelovend.
Al mis ik nog wat peper in de kont,maar laat ik maar niet te vroeg oordelen.

Hmm ik ben ook benieuwd. Door de jaren heen bleken zijn nummers toch net iets te slap te zijn vaak. Harstikke mooi en goed, maar ze missen een beetje de urgentie. Terwijl op 'Where the light is' en bij John Mayer Trio die peper wel aanwezig is en hij zich tot de beste artiesten van de laatste jaren mag rekenen.

Nog een paar weekjes wachten. Ben heel erg benieuwd. Hier en daar al wat gehoord en klinkt erg lekker.

Kan niet wachten totdat deze plaat uit komt! Het werd ook wel weer hoog tijd
'Who Says' vind ik een erg lekker nummer, beetje in het verlengde van Continuum (en dan met name 'Stop This Train').

Ben toch ook wel erg benieuwd. Heb het album iig al besteld. Tot nu toe klinkt het meeste wat ik heb gehoord toch als een voortzetting van het album Continuum, en niet zozeer als een voortzetting van het John Mayer Trio. Heardbreak Warfare en vooral Perfectly Loneley klinken trouwens erg goed.

Hoorde ergens opt net dat er na Battle Studies
een 2e cd komt met nummers als: the hurt.
Taking on Water mis ik hier ook op miss ook
op "deel II"

Ben wel benieuwd. Vind wat ik van de nieuwe nummers gehoord heb misschien toch wel te veel pop en te simpel. Meer voortzettingen van Continuum dan John Mayer Trio. Hoop op iets meer pit. De teaser van Asassin klinkt in ieder geval erg goed..

Berichten over een volgend album verplaatst naar John Mayer

War of my Life klinkt erg lekker..

Voor de liefhebbers:
John Mayer & Taylor Swift – Half Of My Heart: First Listen | The Celebrity Truth - thecelebritytruth.com

Vind het niet zijn beste nummer..misschien moet het nog groeien,dat heb ik vaker bij muziek van John Mayer. Maar deze had niet veel langer moeten duren.
Grootse bijdrage van Taylor Swift overigens;)

Op youtube zijn ze ondertussen allemaal te horen in studioversie, komen toch wel schitterende dingen voorbij. Met name All we ever do is say goodbye. Assassin is ook prachtig.
War of my Life vind ik na de eerste keer luisteren wat minder.

Woh Assassin is echt sterk. Overtreft de andere nummers vaak met afstand.

Goed album, maar haalt toch echt niet het niveau van continuum, ook al is dat erg moeilijk. Had wat meer afwisselende muziek verwacht. Al met al blijft het John Mayer en is' t fijn om naar te luisteren. Favoriet: Friends, lovers or nothing.. maar ik gok dat dit best persoonlijk is.

Bij de eerste luisterbeurt was ik er niet bepaald weg van en nog steeds heerst er een lichte teleurstelling. Toch zijn het 11 goede popnummers en als ik ze luister vind ik ze toch wel mooi zonder dat he grote hoogtes haalt. Mijn hoofd zou zeggen een 3,5 maar aangezien muziek een gevoelskwestie is volg ik dat maar en dat zegt 4 sterren. Die hang ik dan maar op aan Assassin en het goede gitaarwerk. De 2 kortere nummers Who Says en Dou You Know Me geven ook een rustig gevoel ook al heeft laatstgenoemde een wat magere tekst.

Naarmate ik het vaker luister, wordt hij toch steeds beter.
Als ik de nummers een cijfer moet geven:

Heartbreak Warfare: 6.5
All We Ever Do Is Say Goodbye: 9
Half of My Heart: 7.5
Who Says 9
Perfectly Lonely 7
Assassin 9.5
Crossroads 8
War of My Life 6
Edge of Desire 8
Do You Know Me 8
Friends, Lovers Or Nothing 8

Wat gezamelijk zo'n 4 sterren zou betekenen.

Wat mij betreft niet zo sterk als continuum, maar goed, dat was ook lastig. Voornaamste verschil zit um voor mij in de langzamere nummers. Daar waar ik die op het vorige album prima kon verteren zijn ze op dit album wat vaker aan de zoetige kant.
Je wenst het natuurlijk niemand toe, maar doe mij dan maar die wat somberdere liedjes over gebroken harten en misgelopen liefdes van het vorige album. Toen klonk het iig gemeend.

degelijk, Te deglijk. Misschien is mijn muzieksmaak zodanig veranderd dat ik niet meer kan genieten van deze te popperige muziek. Deze cd bevat naar mijn mening nauwelijks pit en de nummers zelf kunnen me op geen een moment echt verassen. Wanneer gaat John nu eens eindelijk die pit, die hij wel op het podium laat horen (dvd: where the light is), op zijn albums ter horen brengen. 3tje.

Pijnlijk. Na drie luisterbeurten ben ik niet overtuigd. Half of my Heart en Assasin zijn wat mij betreft de hoogtepunten van deze matige plaat.
Waarschijnlijk draait m'n mening nog wel bij, te hoge verwachtingen maken een album van te voren kapot.

Na een aantal luister beurten erg matig. Het album sukkelt maar een beetje voort. Hopen dat Mayer snel met een nieuw Trio album komt

Ik vind het wederom een geslaagd album (na continuum). Het is echter een wat rustiger album met minder duidelijke gitaarspel, hoewel Palladino erg goed is! Het is duidelijk dat John aan het worstelen is met de liefde, aangezien veel nummers hierover gaan. De sfeer van het album vind ik erg goed bij deze gemoedstoestand passen. Assassin, Friends Lovers or Nothing en Edge of Desire vind ik erg goed, hoewel Perfectly Lonely en Heartbreak Warfare ook lekker klinken. Alleen Crossroads vind ik wat minder.
Nu 4 sterren maar kon stijgen of dalen.

BLEGH!
De man kan een gitaargrootheid zijn, als hij dat wil. Toch kiest hij altijd voor dit soort slappe pop plaatjes en het is dit keer nog een stapje erger dan Continuum geloof ik. Waar dat nog geloofwaardige, eerlijke pop was, druipt hier de serieusheid en emo gehalte vanaf. Ja, je hebt een zwaar liefdesleven, boehoe get a life or die!

Een erg gladde productie, met dubs en achtergrondzang, dus op het moment dat er eens een leuk riffje voorbij komt, gaat deze ook gelijk ten onder aan geliktheid. Al moet ik over het algemeen zeggen, dat ook de riffs niet van zijn niveau zijn, als je hoort wat hij op Try! allemaal kan.

Dieptepunt is een cover van Crossroads. Ik denk ja, heerlijk. Hier is Cream bekend mee geworden en daar kan meneer Mayer wel wat mee. Ga nu maar eens lekker los, daar zitten we allemaal op te wachten right? Nee, dan komt er een fucking kleuter riffje, op de plaats waar de super Cream riffs horen. Wat een aanfluiting.

Wanneer komt het trio nu eindelijk met een studio album? Dan horen we Mayer tenminste eens doen waar hij echt goed in is, gitaarblues spelen.!

Deze rommel mag ie houden.

Wat een onzin om prima popmuziek rommel te noemen. Maar oke.

als je even beter leest, zie je ook waarom ik dat zeg. zucht, waar doe ik de moeite voor eigenlijk. Daarom plaats ik nooit reacties bij dit soort plaatjes

Ik ben het ermee eens dat je doorslaat, want John Mayer is ook uitermate goed in het schrijven van zwoele popsongs. Dat laat hij weer zien op dit album. Dus om dan te stellen dat gitaarblues het enige is waar Mayer goed in is, lijkt me kort door de bocht. Er zijn minstens evenveel fans die hem graag op deze manier horen. Respecteer dat en wacht tot hij weer een album naar jouw hart uitbrengt.

Daar heb ik niks aan toe te voegen.

daar heb je dan wel een beetje gelijk in. Kan voor mij het feit niet verbergen, dat dit uitermate simplistisch in elkaar gezet is en een man met de songwriter skills van Mayer (ja ook pop), hier wel een enigszins makkelijk en glad album uitbrengt.
Zoals ik eerder zei, ook zijn pop heeft weleens beter in elkaar gezeten. (muzikaal vooral) Dan denk ik aan nummers als Gravity of Vultures. Dat soort dingen vind ik hier gewoon niet terug.

Dus ja, dan vind IK dat dit bagger is en dat hij zich beter bij Bluesrock kan houden, of (weer) betere popsongs moet gaan schrijven. Ach, tis duidelijk lijkt me.

Zelf ook een grotere fan van zijn bluesrock - werk met het trio. Maar daarnaast kan ik ook meestal zijn popnummers waarderen. Heb het album tweemaal volledig beluisterd en ben hier nog niet helemaal uit.

De lat ligt natuurlijk erg hoog na Try! en Continuum, binnen enkele weken een oordeel...

Het zijn op het eerste gehoor vooral popdeuntjes onder het motto 'we zetten de drumcomputer aan en gaan een beetje jammen en dan volgen er vanzelf wel leuke liedjes'.

De echte puurheid van Continuum vind ik hier na 2 keer luisteren nog volledig ontbreken. Eerst nog maar eens een paar keer luisteren.

Pfoeh, ik ben ook ietwat teleurgesteld. Ik vond het werk van John Mayer crescendo gaan, met een geweldige uitstap met het John Mayer Trio. Die crescendo is voor mij nu gestopt. Dit album is heel poppy, maar in het verleden zat er nog veel pit in zijn popnummers. Nu mis ik die kracht en vind ik het allemaal wat te zeemzoeterig. Voor mij een stap achteruit en een teleurstelling, maar ik kan me wel inbeelden dat andere mensen dit net beter vinden. Ik ga dit album nog genoeg kansen geven in de hoop dat mijn mening nog verandert, maar ik vrees dat ik hier niet wild van ga worden. Hopelijk terug wat meer kracht in het volgende.

Die hoes lijkt wel een Chris Isaak "bokser" imitatie.