John Mayer - Battle Studies (2009)

Vooral het geweldige duet met (who the .... is?) Taylor Swift. Ze zingt twee dezelfde regeltjes, maar misschien heeft ze andere orale kwaliteiten om met naam op deze cd vermeld te worden.

Hij valt me alleszins mee. Niet zo fantastisch als zijn voorgaande platen, maar wel genietbaar.

whihoe, thanks! Zonder dit bericht was ik er waarschijnlijk weer te laat achter gekomen en had ik weer 'buiten de pot gepiest'. Nu heb ik zelfs de pre-sale kaarten kunnen bemachtigen! Yay!

Terug naar het album, er staan wel een paar toppers op, maar ook wat mindere. Zo kan ik 'All we ever do is say goodbye' niet echt goed aanhoren.. beetje een zeiknummer.. Moet het album nog wel wat vaker luisteren om echt de favorieten/minderen te kunnen onderscheiden, maar het is geen slechte plaat

Best een aardig album. pop is veruit niet mijn favoriete genre maar dit kan er wel mee door.

Als pop niet je favoriete genre is, waarom heb je dan the king of pop in je top 10 staan;)

Dus je kan MJ alleen in je top 10 zetten als pop je favoriete genre is? Interessant.

En hij komt ook naar Pinkpop, dus de kans om hem te zien is weer wat groter geworden. Ik overweeg zelfs om de grens over te steken daarvoor.

Over het album: sommige nummers vallen al wat meer in de juiste plooi. Assassin is Continuum-niveau, gewéldig nummer. Ook het openingsnummer en Who Says begin ik graag te horen. De rest komt hopelijk nog.

Dat is niet wat ik zeg. Vind het alleen grappig dat als iemand zoiets zegt, als hij juist HET popalbum van de king of POP in zijn top10 heeft staan. Verder mag iedereen alle uithoeken van de muziek waarderen of juist niet. Dat is juist het mooie aan muziek, de vrijheid. I'am just saying...

Dan zeg je nu toch echt iets totaal anders maar goed.

Het is toch lachwekkend dat een cd van Rihanna hoger scoort dan deze van Mayer. Maargoed, dat even terzijde

Ik vind een 3,3 sowieso veel te laag voor deze plaat. Subtiliteit viert op dit album de boventoon, je moet wel wat meer moeit doen om er de mooie dingen uit te halen. Wellicht wordt hij daarom wat minder gewaardeerd.

Daar heb je absoluut een punt,..
Het grote probleem is dan ook dat veel mensen pas fan zijn geworden/John leerden kennen toen hij Continuum uitbracht, 'Waiting on the world to change' was een gigantische pophit, die bij velen lekker makkelijk in het gehoor lag. Continuum is ook het meest toegankelijke album, en de meeste mensen zijn in mijn ogen dan ook verwend hiermee, omdat ze de meeste andere albums van Mayer afdanken of in ieder geval minder vinden na hun eerste kennismaking met Continuum. Echt typisch hetgene wat ik jammer vind aan commercie, goede muziek wordt vaak niet gewaardeerd of ondergewaardeerd, maar alles wat makkelijk in het gehoor ligt scoort hoog. En ergens is dit natuurlijk erg begrijpelijk, maar doodzonde soms.

Mayer die juist de subtiliteit mooi teweeg brengt, mooie teksten en een subtiel gitaargeluidje met hier en daar wat extra instrumentgeluidjes. Geen extra franjes om de muziek 'aantrekkelijker' te maken (wat ik op Continuum nog wel eens terughoorde, Continuum vind ik ook een erg goed album, maar duidelijk makkelijker toegankelijk voor anderen ook - niks mis mee verder)

Ben daarom ook blij dat hij hier ook weer is op teruggevallen en niet met de hype mee is gegaan (als in zijn muziek een commerciëler/meer toegankelijk geluid geven). Nu vind ik Battlestudies ook wel minder dan voorgaande albums, maar ik kan deze plaat ook zeker wel waarderen. Het is Mayer, zoals ik van hem gewend ben.

Heel Battle Studies ligt verschrikkelijk makkelijk in het gehoor en is gewoon pop muziek.. Dus ik vind het nogal een onzinnig punt wat je probeert te maken. Hij volgt de commercie juist meer met dit album. Battle Studies is veel meer populaire muziek dan Continuum . Continuum is ook gewoon een popplaat en zou ik niet zo snel blues noemen maar was volgens mij minder geschreven in het oogpunt van hitjes scoren. Heaver Things is dan nog het minst commercieel en is ook gelijk zijn beste album. Wat dat betreft zit er qua "makkelijk in het gehoor liggen" een stijgende lijn in Mayer's albums net als het saldo van zijn bankrekening.

Ik heb ook kaarten in de pre-sale weten te bemachtigen, heb zitten stuiteren achter m'n laptop, haha!

Na nog een aantal keren het album te hebben beluisterd, weet ik nog steeds niet zo goed wat ik er van vind. Al is voor mij één ding vanaf het begin eigenlijk al duidelijk: 'Half of My Heart' blijft voor mij het minste nummer.
Moet eerlijk bekennen dat ik niet had verwacht dat het album zo'n 'groeier' zou zijn (al wil dat groeien nog niet helemaal lukken).

Nou, daar verschillen we dan van mening..
Ja Battle studies is wel commerciëler dan Heavier things/Room for squares, maar ik vind hem minder 'commercieel' klinken dan Continuum. En ik vind Battle studies wel het minste album uit de reeks, maar ik ben blij dat hij wat meer klinkt als de eerste albums. Heavier things blijft voor mij ook zijn beste album.

Teruggevallen was misschien niet het juiste woord, want het album heeft inderdaad een wat 'toegankelijker' geluid, maar in eerste instantie vond ik het album wel wat meer van het oudere hebben dan Continuum. De helft van de nummers klinkt wat popachtiger, de andere helft niet.

Viel mij ook op ja...ik wil bijna mee gaan zingen!

Staat ook op 13 januari in de HMH. Dus wie geen kaartje heeft kunnen bemachtigen: probeer het zaterdag opnieuw!

laatste weken veel, heel veel geluisterd en heb hem nu opgewaardeerd naar een 4,5.
dat nummer met taylor swift erbij word ook steeds leuker.
grootste topper van de cd blijft who says vind ik.

Kijk uit naar optreden op Pinkpop!!

Leuke plaat. Soms net iets te zoet vind ik. Wel mooi. Geef dit album een 3,5*. Een leuk tussendoortje.

Ik moet dit album nog gaan beluisteren. Ik zie nu net de clip van Who Says en ik vind het eigenlijk niet veel soeps. Misschien ligt dat met name aan de tekst of zo.

"Who says I can’t get stoned, turn off the lights and the telephone
Me in my house alone, who says I can’t get stoned"

Hoewel het natuurlijk niet draait om het stoned worden in het liedje (denk ik), vind ik het nou ook niet bepaald enige diepgang hebben.
En hij heeft juist een paar prachtige nummers geschreven die heel erg veel indruk op mij gemaakt hebben. Dan heb ik het bijv. over Slow Dancing in a Burning Room, Gravity en In Repair (vooral de live akoestische versie is prachtig). Maar ook Split Screen Sadness vind ik prachtig, evenals Come Back to Bed. Toch wel volwassen nummers. Bij Who Says krijg ik een beetje een kinderachtig gevoel.

Maar goed, dit gaat dus even over dit ene nummer. Vond het wel erg poppy en lichtvoetig, zelfs voor John Mayer. Ik ben wel benieuwd naar de rest van het album en Pink Pop lijkt me geweldig om weer eens naar toe te gaan en John Mayer live te zien en te horen.

Wat betekent het dan voor jou als het niet om stoned worden gaat? Er zit wel degelijk een achterliggende gedachte achter. Volgens mij heb je die niet helemaal begrepen want die bevat wel degelijk enige diepgang. Meer dan in het nummer Come Back to Bed. Dat neemt niet weg dat het album veels te gelikt is.

Ik dacht dat het over vrijheid ging eigenlijk. Of doen wat je zelf wilt doen en dat niemand daar iets over te zeggen heeft. Dus als je stoned wilt worden, dat je dat dan lekker zelf moet weten. Misschien iets met de heersende autoriteit (van de VS?)

Goed, Come Back to Bed is gewoon een mooi liefdesliedje.
Ik denk dat het meer datgene is wat de luisteraar aanspreekt. Het is herkenbaar. Who Says is geen liefdesliedje. Ik houd wel van die sentimentele en/of romantische teksten. Ik herken mezelf ook niet zo direct in de teksten van Who Says. Stoned worden vind ik dan ook weer vrij oppervlakkig, maar dat is mijn mening.

Hij zei tijdens z'n concert bij Letterman ook dat het niet ging over 'smoking pot' .. dus het gaat niet letterlijk over stoned zijn/worden

Was wel leuk geweest als het daar wel over ging..

Dat vermoeden had ik ook al. Maar ik begrijp dan niet helemaal waarover het commentaar van Thoommusic dan om ging. Ik bedoelde dat het liedje dus niet als hoofdonderwerp 'stoned worden' heeft. Waarom zou het daar wél over gaan?

Het gaat meer zeg maar over een gevoel van dat je even nergens mee te maken hebt. Ergens helemaal in opgaan zeg maar. Daarom zingt hij ook dat hij alle lichten en zijn telefoon uitzet. Even een momentje van bezinning en opgaan in het niks. Tenminste dat maak ik er uit op nadat ik wel wat dingen heb gehoord/gelezen. Eigenlijk heeft het dus geen slechte tekst en slaat het vooral op vrijheid en bezinning, bijna spiritueel.

Goed verwoord, ik vind van mezelf dat ik er toch niet zo ontzettend ver naast zat

Jazeker

Off-topic: Iedereen fijne feestdagen!!

Ik ben blij dat mijn vriendin deze cd op haar verjaardag heeft gekregen, want een cd met een cover als deze zal ik nooit durven kopen in de winkel.

Maar goed, terug naar de muziek. Dit is een typische achtergrond cd. Ik had gedacht dat John Mayer weer zijn oude vertrouwde blues op zou pakken, maar helaas deed hij dit niet. Crossroads is dan natuurlijk wel een uitstapje, maar welke hoer uit de bluesindustrie heeft dat nummer niet gecoverd? Dan kun je als jezelf respecterende artiest natuurlijk niet achterblijven.

De rest kabbelt een beetje voort op hetzelfde tempo, vliegt nergens uit de bocht en weet daardoor stiekem ook nergens te boeien. Het blijft wel een voldoende omdat John Mayer het ook als achtergrond cd goed blijkt te doen.

3.0*

In mijn beleving heeft John Mayer een redelijk verdeeld publiek (duh). Kort door de bocht genomen: een groep gillende meisjes van 15/16 die met name de leuke liedjes en de druilerige look leuk vinden, en een groep muziekliefhebbers die in John Mayer een geweldige gitarist en prima songwriter zien.

Wat John Mayer volgens mij doet is best slim, hij bedient beide groepen. Alleen niet per definitie tegelijk. Dit album en de eerste twee albums waren nogal laagdrempelig en klinken erg gelikt. Op de cover van 'Battle studies' laat hij zelfs een soort model-look zien. Voor de mensen die meer van de muzikant-John Mayer houden speelt hij met het John Mayer Trio en neemt live cd's op (Where the light is en Try!).

Om een te lang verhaal kort te maken. Battle studies is gewoon een pop album, waarin je wel hoort dat je met een goede muzikant en songwriter te maken heeft, maar die qua productie mij in ieder geval niet echt (bijzonder) aanspreekt. 'Continuum' was iets minder pop en de liedjes waren gewoon beter (dat kan ook...).