Midlake - The Courage of Others (2010)

Nadat ik de eerste paar luisterbeurten werd bevangen door een soort deprimerend gevoel is nu dan eindelijk het kwartje gevallen. Midlake heeft na het briljante Trials wederom een topplaat afgeleverd. Het geheel is wat kabbelender, wat rustiger en misschien zelfs wat saaier, maar het geluid en de sfeer staan als een huis.
Ik lees hierboven al vaker dat de nummers als het ware in elkaar overlopen, waardoor er een soort flow ontstaat die je vanaf nummer één tot nummer laatst pakt en niet meer loslaat. Ook ik heb sterk dit gevoel bij deze cd. Vrolijk word ik er nog steeds niet van, maar bij deze weersomstandigheden is het wel degelijk genieten van deze Midlake.

De melodieën zijn weer prachtig, en de stem is zo melancholisch dat je er door word mee gezogen. poëtisch is misschien wel het woord er voor.

Een moeilijke taak lag er in het verschiet voor het vijftal van de band Midlake. In 2006 werd hun album The Trials of Van Occupanther door veel critici geprezen, en dan is het aan de band om de hoge verwachten met hun volgende album waar te maken. De fans die dachten dat ze de lijn zouden doorzetten die ze met dat album begonnen waren worden misschien een beetje teleurgesteld met dit album. Maar ze zullen wel nieuwe fans aantrekken, want het is dan wel anders dan Occupanther, maar zeker niet minder.

Een stuk melancholischer is het, zo melancholisch dat er een kans bestaat dat je een traan laat lopen. Het is traag, maar door de emoties die Tim Smith in zijn stem weet te leggen is het nergens saai, wat knap is, want ik wil gauw afdwalen bij trage muziek. Het album begint met Acts of Man waar Eric Nichelson net als op de rest van het album prachtig gitaarwerk aflevert. Ook de fluit heeft hier een mooie toevoeging.

Fortune en Bring Down vormen de hoogtepunten van het album. Fortune is een zeer gevoelig nummer dat me een beetje aan Cat Stevens doet denken. Jammer genoeg duurt dit nummer amper twee minuten, waar de rest toch iets langer duurt. Bring Down doet me in het refrein een beetje denken aan het nummer Arriving Somewhere, But Not Here van Porcupine Tree. Wat dit nummer vooral speciaal maakt is de tweestemmigheid. Smith zingt hier samen met een vrouw, waarvan ik verder niet weet wie zij is. Haar toevoeging maakt het in ieder geval tot een prachtig nummer. Deze harmonieuze samenzang staat in schril contrast met het daaropvolgende The Horn, het ruigste nummer van het album, dat los van het intro verder niet vloekt met de rest.

Het is een licht deprimerend album, maar voor de duidelijkheid: dat komt door de sfeer en heeft niets te maken met de kwaliteit. Die is namelijk uistekend. Traag, subtiel, mooie instrumenten, veel emotie, zonder dat dit gemaakt overkomt. Waar ik vooral benieuwd naar ben is hoe hun volgende album zal klinken. Zullen ze deze lijn vasthouden of weer voor iets anders kiezen? The Courage Of Others heeft in ieder geval aangetoond dat zij de moed hebben om een andere muzikale weg in te slaan en net als hun voorgaande album is ook deze geslaagd.

For Music Only

Dit album slaat in hier....
Ik ga ze zien in Tivoli dit voorjaar!

Een maand later is die hoop uitgekomen.
Ik blijf aangetrokken tot dit ongewone album en verhoog met 0,5*.

Ik ook, in Doornroosje!

Dramatisch. Spannende liedjes zoals op Van Occupanther zijn nergens meer te bekennen.

Sla deze over en ga snel verder.

auw...een 3,6 op Pitchfork!

Auw? Het is maar een recensie van een of andere website hoor.

Ter geruststelling: Pitchfork wijkt sterk af, de gemiddelde recensie is niet slecht.
The Courage Of Others reviews at Metacritic.com

Pitchfork sucks en bepaalt veel te veel wat goed is en wat niet. Jammer dat d'r zoveel mensen zijn die daar zo zwaar aan tillen. Make up your own mind!

Ik vind 'm trouwens alweer heel mooi, al is de impact zeker anders als bij het vorige album. Dat was de top!

Doornroosje here we come!

Jammer, na 2 weken luisteren neemt het enthousiasme zienderogen af en wordt het een taaie plaat om doorheen te komen.

In ieder geval verre van de memorabiliteit van de vorige.

Na 'm vaker te draaien wordt hij steeds mooier.' Acts of man', 'Fortune', 'Rulers Ruling All Things' en 'Bring down' zijn liedjes die zeer veel indruk op mij maken, die mij bij blijven, die warm zijn die uitnodigen een illustere droomwereld binnen te treden. Heel vernieuwend is deze cd zeker niet, maar ik heb heel lang niet zo genoten van een nieuw cdtje.

Slaapverwekkende Ierse hillbilly muziek. Niet voor mij. Me vriendin dacht even dat ze met een andere vent zat opgescheept toen ik deze plaat aanzette

Aparte referentie. Er is namelijk zeer, zeer weinig Iers aan deze muziek en de link met Hillbilly snap ik al helemaal niet.

Evengoed 5 wat mij betreft. Ik kan niet ophouden met naar dit album te luisteren.

Inderdaad, iers is dit zeker niet en hilbilly associeer ik eerder met bluegrass wat dit zeker niet is.

Even vond ze je interessanter, rijper geworden ...
totdat je het verpestte met geklets over ierse hillbillies en dergelijke.

Staat hier een nummer op met het niveau van Young Bride? Het vorige album vond ik redelijk maar niet geweldig. Maar Young Bride vind ik een fantastisch nummer. Zo niet dan laat ik dit album lekker aan me voorbij gaan.

Het heeft bij mij 2 weken geduurd voordat ik deze plaat enigszins kon waarderen. Acts of man is echt ongelooflijk mooi en voor mij ook de uitschieter op deze plaat. Wat voor mij een beetje het probleem is, is dat er neit echt veel afwisseling zit in de nummers.
Zo is het wel leuk om er een paar van te horen, maar niet een heel album lang. Desondanks vind ik het toch een geslaagd album waar een mooie sfeer in zit.
3.5*

Ik was hartstikke gewend aan hun vorige 2 albums en songs zoals Balloon Maker en Young Bride.
Dit album in 3 woorden samenvattend: folky, rustig en depri.
Bring Down is tot nu toen mijn meest favoriete track.

prachtig concert gezien en gehoord gisteren in paradiso Amsterdam

Ik geloof mijn oren niet, wat een heerlijke ontdekking, deze Midlake! Dit genre ligt me absoluut, had het ook wel kunnen weten.. Gelijk de voorganger opzoeken!

Die is toch wat anders dan deze, en die daarvoor wijkt nog meer af. Toch denk ik dat je zeker de voorganger ook wel zult waarderen alhoewel ik, jou inschattend, denk dat deze nieuwe het beste bij je past.

Mooie muziek, maar weinig hoogtepunten.
Ik ga wel luisteren naar hun eerdere werk (van occupanther)
Zeker een band om te volgen.
Maar deze CD is voor mij iets te vlak

Ben (nog) niet zo bekend met deze band
Na een eerste luisterbeurt doet het stemgeluid me denken aan Rufus Wainwright en dat is in mijn geval niet best.
Verder vind ik die panfluit of wat het ook moge zijn een beetje op het randje hoor.

Erg mooi hoor.
Hoorde gister deze band en cd voor het eerst en hij liet me niet los.
Ben erg onder de indruk al moet ik zeggen dat alle nummers wel erg in het zelfde sfeertje zitten, maar dat maakt 't ook weer tot één mooi geheel.
Toppie

Hun vorige albums vond ik niet veel aan maar deze is heerlijk melancholisch en sfeervol, ik las ergens dat ze enorme fans zijn van Fairport Convention en dat kun je ook wel horen.

Midlake vervolmaakt folky sound

"Deze plaat blijf ik maar draaien. Ik vrees dat ik verslaafd ben." Met deze woorden deed ik een kleine vier jaar geleden verslag van mijn eerste luisterervaring met Midlake. Hun tweede album, The trials of Van Occupanther, was mijn introductie tot deze wonderschone muziek. Nu, vier jaar later, heeft Midlake een derde plaat uitgebracht en opnieuw is het raak. Ook The courage of others kan ik blijven draaien en draaien zonder dat die gaat vervelen.

Midlake heeft een opvallende ontwikkeling doorgemaakt. Hun debuut, Bamnan and slivercork, was een echte lofi-plaat, in de trant van Sparklehorse en Grandaddy. De zang deed denken aan die van Rufus Wainwright en verder werd redelijk experimenteel gemusiceerd. Opvolger The trials of Van Occupanter gaf een meer solide Americana-geluid te horen. De referentie was duidelijk jaren zeventig folkrock, denk aan Crosby, Stills & Nash. Maar ook deze plaat was nog behoorlijk verrassend en afwisselend.

Dat laatste kan van nummer drie niet gezegd worden. Op The courage of others heeft Midlake die folkrock-kant consequent vastgehouden. Maar ook, en dat is het belangrijkste, vervolmaakt. Het eindresultaat is een plaat die bijna eentonig is, maar - bestaat dat? - in de goede zin van het woord. Deze plaat staat vol perfecte popliedjes, waarbij het moeilijk favorieten kiezen is. De nummers zijn over het algemeen iets trager en rustiger dan het prijsnummer Roscoe op het vorige album. Maar ze zijn wel stuk voor stuk wonderschoon.

Daardoor is de plaat een lange trip, zeker als hij op repeat staat en het op den duur niet meer duidelijk is waar je op de plaat bent. The courage of others is absoluut niet meer alternatief en ook niet erg vernieuwend. Maar waarom zou je iets veranderen als je in staat bent ronduit hemelse liedjes te maken? Wat dat betreft doet de muziek denken aan Johan (RIP), die andere band die geroemd werd om de perfectie van zijn liedjes.

De zang, soms meerstemmig, is prachtig, beheerst en gepolijst. De begeleiding is meestal subtiel, heel soms met een uitgesproken gitaar, maar vaker met zachte fluit en rustig tokkelende akoestische gitaar. Sloom of saai wordt de plaat nergens, daarvoor zit er toch net te veel pit in. Maar het resultaat is een lieflijke sound met zachtaardige liedjes. Eén hoogtepunt aanwijzen is niet mogelijk. Maar inmiddels is Bring down mij dierbaar geworden. Hierop is ook een vrouwenstem te horen en de opbouw van dit nummer is anders dan van de anderen. Hier wordt repeterend naar een mooi en intens hoogtepunt toegewerkt. Daardoor blijf ik dit nummer in het bijzonder maar steeds draaien. Maar uiteindelijk geldt dat voor de hele plaat. Voor toppers als deze is de repeat-knop uitgevonden.

Prachtig.