Foreigner - Inside Information (1987)

Say you will vond ik een van de aardigste singles van 1987 en nog steeds prettig om af en toe te horen.
I don't want to live without you is ook mooi. Zijn er wel meer mensen die zich gestoord hebben aan die kraak in het begin van het nummer? Luister maar goed, zowel op deze cd als op de verzamel-cd van Foreigner, dus het ligt niet aan mijn exemplaar :-P

Deze is stukken beter dan voorganger Agent Provocateur. Toegegeven, een nieuwe That Was Yesterday staat er niet op maar het geheel is veel evenwichtiger.

Say You Will is een goede singlekeuze en I Don't Want to Live Without You de verplichte ballad (en eigenlijk een aardig saaie)

Verder zijn met name de rockers veel sterker dan de voorganger zonder trouwens al teveel de platgetrede paden te ontwijken. Toch blijft deze lekker om af en toe op te zetten. 3,0*

Ik ben erg gesteld op de sound van deze plaat die dit jaar zijn twintigste verjaardag viert. AOR zoals AOR zou moeten klinken (en zoals het toch echt niet zo vaak klinkt). Anders dan op beruchte voorganger Agent Provocateur is hier exact de juiste balans tussen gitaar en toetsen gevonden. De plaat is enerzijds zo gedateerd als wat en anderzijds klinkt hij anno nu nog immer als een klok.

Alleen... jammer dat er zoveel flauwe liedjes op staan. Heart Turns To Stone is eigenlijk het enige nummer dat zich echt zó met de klassiekers van deze band meten kan. De A-kant wordt verder ontsierd door I Don't Want To Live Without You, een ballade die in bloedeloosheid Chris DeBurgh nog naar de kroon steekt. Say You Will is een fletse hitsingle en de andere twee nummers zijn niet veel beter.

De B-kant is wat beter (niet in de laatste plaats door het titelnummer) en zorgt ervoor dat ik deze plaat toch maar van 2½* naar 3* verhoog. Maar de sterren gaan meer over de vorm dan over de inhoud.

Dat jullie zo negatief zijn over I Don't Want to Live Without You, voor mij hun enige nummer wat nu nog de moeite waard is. Okee, een ballad, so what? (Maar ik denk dat ik jullie wel begrijp, over top 2000 nummers gesproken , maar voor sommige nummers blijf je een zwak houden). Say You Will vind ik een typisch standaard rocknummertje wat nu totaal geen betekenis meer heeft.. Verder vergeten deze band

Voor I don't want to live... zal ik altijd wel een zwak houden, jeugdsentiment .

Aardig album, dat net boven de middelmaat uitsteekt. Maar kan zich niet meten met de eerste 4 albums.

Tja, de hits blijven voor mij hier ook de hoogtepunten.
Schaf de eerste 4 albums en die definitive compilatie aan en je hebt echt het beste van Foreigner in huis. Sorry voor overlappingen.

Hiermee werd weer wat teruggegrepen naar 4 heb ik altijd het gevoel gehad. Er staan een aantal zeer goed in elkaar gezette vette rockers op en een zeer herkenbare ballad. Niet zo sterk als het eerdere werk maar zeker geen slecht album.

Best een goede plaat hoor. De synthesizers maken het wat gedateerd, maar verder klinkt 'ie prima. Heart Turns To Stone vind ik nog steeds een geweldig nummer met een spannende opbouw. Face To Face is lekker, evenals Can't Wait. Wat een longen had die Lou Gramm toch!

Tsja jammer dat Gramm ziek is geworden (en weer beter, maar niet meer de 'oude') en het niveau nooit meer kan benaderen. Jammer dat hij op Inside Information met name niemandalletjes ten gehore heeft gebracht die enkel door zijn zang naar een acceptabel niveau worden getild.

Het openingsnummer Heart turns to stone kon en kan ik nog steeds van genieten en is zelfs 1 van mijn favo Foreigner nummers en ondanks de niet geweldige kritieken van de Aardschok vind ik het toch nog wel een aardige schijf voor de rest.
Counting every minute en A night to remember rocken toch nog best redelijk,maar een Say you will ,face to face en out of the blue vind ik dan wel weer wat minder.
Maar een voldoende lijkt me wel terecht.

Nadat ik op de heenweg naar mijn werk bijna de greppel inreed van pure moedeloosheid bij het horen van Agent Provocateur twijfelde ik of ik op de terugweg Inside Information nog wel op moest zetten. Ik ken hem nog aardig goed van vroeger, dacht ik. Maar Agent Provocateur was bepaald niet goed voor de moraal. Toch maar geprobeerd en wat blijkt: een prima album dit. Na al die jaren is er eigenlijk helemaal niet zoveel mis met dit album. Ik zie dat het gemiddelde terecht iets hoger is. Hoewel het natuurlijk nog steeds geen wereldschokkende muziek is klinkt hier in ieder geval plezier en passie door. Goed beschouwd staat er geen slecht nummer op. Een revanche voor het futloze Agent Provocateur. Ze konden het dus toch. Ik verhoog mijn stem naar 3,5.

Leuk verhaal Hendrik68. Ik zie het helemaal voor me en ik snap wel wat je bedoeld ..... maar .... ik zie het allemaal nét iets anders. Inside Information is een sterke plaat, net wat minder als Agent Provocateur als je 't mij vraagt maar borduurt wel door op dezelfde fijne mix van melodieuze tracks, waarbij de een wat steviger is als de ander. Face To Face, Can't Wait en het titelnummer zijn voor mij de beste tracks.

Ik sluit mij hierbij aan.

Inside Information haalt niet het niveau van I want to know what love is en That was yesterday van het voorgaande album Agent Provocateur.

Daar staat tegenover dat dat album een drie, viertal draken heeft naar mijn smaak die (gelukkig) nagenoeg ontbreken op Inside Information.

Eigenlijk ligt deze symfonische, toch wel melodieuze rock van Inside Information, met de prima zang van Lou Gramm, de band het best. En om die reden vind ik het gemiddelde hier veel te laag, het ligt nu zelfs nog onder de 3***. Dat heeft de band niet verdiend.

Er is overigens één, heel goed album te maken van Agent Provocateur en Inside Information. Echt een wereld cd... Als je er van houdt, uiteraard.

Mee eens. Jammer dat Foreigner dat zelf niet heeft gedaan.

Lou Gramm laat op deze plaat zich van zijn goede kant zien. Helaas zijn een aantal composities, zoals Say You Will, wel erg simpel en zelfs wat saai. Toch moet ik zeggen dat ik de "80's sound" met gladde productie en veel synths wel kan waarderen.

Ik vind het eigenlijk best knap dat Gramm en Jones op eigen houtje zo'n album kunnen schrijven.
De meeste acts uit deze tijd moest het hebben van gastschrijvers.

De muziek is lekker rockend, mooi helder, goed gezongen en wat mij betreft tijdloos goed.

Hoezo? Het zijn toch ook eh..... songwriters?

Dat zet ik er toch bij? Ik ken verder alleen Queen die met geheel eigen materiaal kwam.

Van de kleine 5000 albums die je gereviewd hebt ken je alleen Queen die met geheel eigen materiaal kwam? Serieus?

*zucht*

Van rond deze tijd, die multiplatinum ging. Ik vind dat knap. Alle bandjes binnen het genre (van Heart tot Aerosmith, van Kiss tot Bachman Turner Overdrive) kwamen met platen/hits, die door anderen waren geschreven.

Ik vergeet trouwens Journey, die kwam ook altijd met eigen materiaal.

Bij het tweede nummer Can't wait waar Lou zijn TomTom is kwijtgeraakt vind ik de opbouw en de passie er zo geweldig van afspatten dat je hoopt dat het hele album deze bluesy feel meekrijgt. Dan komt het popdeuntje dat de hitparades ingezongen moet worden en als een soort replica op That was Yesterday is ingeschoten. Nee, Say you will is door mij niet positief beantwoord al is het maar door het ontbreken van een mooie slotzin zoals in That was Yesterday wel het geval is.
Tekstueel lijkt het allemaal wat meer herhalend en minder verhalend dan op de voorganger. Ach ja, wie maalt erom. Nieuwe fans zal dit album niet meer opleveren 30 jaar na dato, lijkt me.

Wat bedoel je hier precies?

I've been on this road a long time
I've been travellin' for days
But it seems I'm getting nowhere
I just can't find my way
I've been following directions
But they must be out of date
And I can't, and I can't, and I can't, no I can't
Decide which road to take

Aha ?

Wat een schandalig lage score voor dit album eigenlijk. Ik vind het tot de beste Foreigner albums behoren. Staan geen slechte nummers op en de basis sound is wat natuurlijker dan op Agent Provocateur.

Die gepitchte lead vocals op het titelnummer en Night To Remember zijn toch wat jammer. Had Lou Gramm toch niet nodig? De man kondigde onlangs trouwens zijn pensioen aan, direct ingaande, voor wat betreft live optredens. Jammer dat ik Foreigner met Lou nooit heb kunnen zien. Ik twijfel nog over Gelsenkirchen waar de restanten van deze band binnenkort optreedt.

Na Agent Provocateur beginnen de albums een grijs gebied voor me te worden. De hits Say You Will en I Don't Want To Live Without You kende ik vanzelfsprekend wel, al doet vooral laatstgenoemde me daarvan toch erg weinig. Het album is verder in vergelijking met zijn voorgangers wat mak met hier en daar wat oplevingen. Dat de verkoopcijfers hier langzaamaan begonnen af te nemen kan ik me dan ook wel licht voorstellen. Slecht is het gelukkig nergens, al is de band echt alle scherpe randjes wel kwijt. Gramm klinkt op een aantal tracks ook vreemd, alsof zijn stem hoger gedraaid is in de eindmix. Wel benieuwd hoe het vanaf nu verder zal klinken.

Tussenstand:
1. Foreigner
2. 4
3. Agent Provocateur
4. Head Games
5. Double Vision
6. Inside Information