Foreigner - Inside Information (1987)

Ik ben erg gesteld op de sound van deze plaat die dit jaar zijn twintigste verjaardag viert. AOR zoals AOR zou moeten klinken (en zoals het toch echt niet zo vaak klinkt). Anders dan op beruchte voorganger Agent Provocateur is hier exact de juiste balans tussen gitaar en toetsen gevonden. De plaat is enerzijds zo gedateerd als wat en anderzijds klinkt hij anno nu nog immer als een klok.

Alleen... jammer dat er zoveel flauwe liedjes op staan. Heart Turns To Stone is eigenlijk het enige nummer dat zich echt zó met de klassiekers van deze band meten kan. De A-kant wordt verder ontsierd door I Don't Want To Live Without You, een ballade die in bloedeloosheid Chris DeBurgh nog naar de kroon steekt. Say You Will is een fletse hitsingle en de andere twee nummers zijn niet veel beter.

De B-kant is wat beter (niet in de laatste plaats door het titelnummer) en zorgt ervoor dat ik deze plaat toch maar van 2½* naar 3* verhoog. Maar de sterren gaan meer over de vorm dan over de inhoud.

I've been on this road a long time
I've been travellin' for days
But it seems I'm getting nowhere
I just can't find my way
I've been following directions
But they must be out of date
And I can't, and I can't, and I can't, no I can't
Decide which road to take

Na Agent Provocateur beginnen de albums een grijs gebied voor me te worden. De hits Say You Will en I Don't Want To Live Without You kende ik vanzelfsprekend wel, al doet vooral laatstgenoemde me daarvan toch erg weinig. Het album is verder in vergelijking met zijn voorgangers wat mak met hier en daar wat oplevingen. Dat de verkoopcijfers hier langzaamaan begonnen af te nemen kan ik me dan ook wel licht voorstellen. Slecht is het gelukkig nergens, al is de band echt alle scherpe randjes wel kwijt. Gramm klinkt op een aantal tracks ook vreemd, alsof zijn stem hoger gedraaid is in de eindmix. Wel benieuwd hoe het vanaf nu verder zal klinken.

Tussenstand:
1. Foreigner
2. 4
3. Agent Provocateur
4. Head Games
5. Double Vision
6. Inside Information

Hier raakt Foreigner het momentum van 4 en Agent Provocateur weer kwijt. Say You Will is dan nog wel een aardige hit (weer een waarvan ik niet wist dat hij van Foreigner is), maar daarna valt het weer terug op het bekende, degelijke niveau. Slecht wordt het zeker niet, maar ik verveel me al snel eigenlijk. Een beetje ongeïnspireerd dus.


Tussenstand:
1. Foreigner
2. Agent Provocateur
3. 4
4. Double Vision
5. Head Games
6. Inside Information

Bij verschijning leende ik deze plaat met z'n klaphoes (statusdingetje voor een groep) uit de bieb voor mijn zusje. Zij vond 'm te gek, maar ik betwijfel of ik 'm zelf op mijn kamer heb gedraaid, zo weinig was ervan blijven hangen. Dat lag niet aan de muziek en ook niet aan single Say You Will, die ik best aardig vond. Ik was op dat moment qua hardrock en metal meer bezig met heavier bands, denk ik.
Een jaar geleden noemde een vriend Foreigner om een top 10 hun beste nummers te maken, die we dan na één á twee weken deelden via streaming. Toen ben ik de discografie weer eens doorgeploegd. Inside Information bleek verrassend sterk.

De productie met alle toetsen is heerlijk jaren '80. Toetsen die overigens veel lekkerder geluiden bevatten dan op voorganger Agent Provocateur. Het mag gedateerd zijn, ik vind sommige automodellen uit die periode ook fraai. Wat vooral opvalt is dat hier niet meer een tweedeling is van toetsen- en gitaarnummers én dat er diverse sterke nummers zijn te vinden.

Bij de eerste akkoorden van opener Heart Turns to Stone is mijn associatie die met Shot in the Dark van een jaar eerder van Ozzy Osbourne, al gaat het bij Foreigner al rap een andere kant op. Bij beiden een sterk nummer en met terugwerkende kracht denk ik dat de madman enkele aor-invloeden á la Foreigner in zijn muziek integreerde. Het is af en toe behoorlijk popachtig bij hem, iets wat Foreigner al vanaf 1977 zo sterk deed in hun hardrock. In ieder geval in deze ijzersterke aftrap.
We vervolgen langzamer met opnieuw toetsen en gitaren die sterk samengaan in Can't Wait, waarna single Say You Will (#12 bij de NOS in januari 1988, in Vlaanderen diezelfde maand #24) met die pakkende stem van Lou Gramm.
Ballade I Don't Want to Live Without You (#16 in juni '88 en #25 in Vlaanderen) was een favoriet van mijn zusje en ik begrijp waarom; je zou er bovendien een soulversie van kunnen maken. Degelijk rockend is het met Counting Every Minute dat kant 1 afsluit.

Kant 2 begint met het titelnummer, waar een telefoongesprek en drumcomputer aftrappen om over te gaan in powerpop-met-funkbeat. Niet helemaal mijn ding, maar Gramm redt veel; was niet alleen bij mijn zus maar ook bij mijn broer een favoriet.
Akoestische gitaren in het intro van The Beat of My Heart, waarna een ongewone riff begint, die desondanks in de vierkwartsmaat past. Stevig, swingend rockend én een tikkeltje vreemd: voor mij het beste nummer van de plaat.
Meer uptempo werk volgt met Face to Face, alweer prettig maar nu met meer toetsen. Bandleider Mick Jones en Gramm hadden voor dit album véél inspiratie met alle pakkende nummers, zoveel staat halverwege de tweede helft vast.
Nummer 4, daar móét dan een volgende ballade komen. En jawel, met Out of the Blue is er daar eentje die ik liever hoor dan I Want to Know What Love Is, al zal ik daarin één van de weinigen zijn. A Night to Remember sluit uptempo rockend af met lekkere slaggitaren. Het nummer en album kent dan wel een eigenaardig synthesizerslot, alsof een nieuw nummer begint.

De voorganger haalde in 1985 #12, deze haalde dezelfde hoogte maar stond veel korter genoteerd in de Nederlandse albumlijst. Mijn voorkeur gaat uit naar Inside Information: mijn zus had gelijk.
Ondertussen was Gramm ook solo actief, op naar Ready or Not; hij verliet de groep maar met zijn vervanger kwam Foreigner vier jaar later prima terug.