Aerosmith - Get a Grip (1993)

Van mij mochten er wel een paar van die hitballads af. Met de rest is niets mis, maar al die ballads nemen echt teveel kracht weg, m.i.

Hier is niets mis mee maar het werk uit de jaren zeventig, met name Toys in the Attic en Rocks, is vele malen boeiender voor de liefhebber. In de jaren zeventig was Aerosmith een smerig groovende trein waar de sleaz vanaf droop.

Poepcommercieel, maar ze doen het toch wel even.

Heel slick geproduceerd, maar het rockt als een uier!

Het enige Aerosmith album dat ik af en toe nog eens luister.

Amazing is vooral een klassieker met die geweldige meeslepende eind solo. Ook Crazy, Eat The Rich en Cryin' zijn standaard rock songs. Album tracks zijn iets minder. Gewoon een lekkere constante rockplaat, niets meer niets minder.

Geweldig album! Natuurlijk zijn de hits kapot gedraaid maar toen je ze voor het eerst hoorde waren ze echt wel geweldig! En dat blijven ze vind ik nog steeds. Naast bekende nummers vind ik Shut up and dance, Walk on down, Fever, Get a grip en Line up erg sterk.
Commercieel? Jazeker! Maar daarom slecht? Absoluut niet!!

Inderdaad commercieel maar er staan een aantal sterke composities op. Cryin', Amazing en Eat The Rich zijn goed, de rest vind ik beduidend minder geworden door de jaren heen. Waar Pump zich toch staande blijft houden valt GAG na een aantal jaar tegen.
Het was een album dat Aerosmith definitief weer op de wereldkaart zette en het was noodzakelijk. Artistiek gezien is het een van de mindere werken.
3 sterren

Bij ons op het werk is het tegenwoordig 538 en 10 Gold wat de klok slaat, maar daarom is het leuk om, als Veronica zo nu en dan eens opstaat, toch weer eens die ballads van dit album te horen.
Akkoord, ze zijn meer dan doodgedraaid, maar na een bepaalde afwezigheid klinken ze best wel weer lekker.

if you give this shit less than a 4 yoú're not born for
rock. lievelingetjes op het pad van de beroemdheden.
hele songs gaan daarover. steven tyler. super artiets.
living legend. 4.5 voor deze best offfffff

de beste artiesten als de red hot chilie peppers refereren aan bands als earosmith. dan weet je het tcoh wel.

luister nog een goed. Neem een joint, net teveel alcohol...en luister.
dan beoordelen. 4.5...niet minder.

Zonder joint en alcohol vind ik dit ook helemaal geweldig hoor!:p In Arnhem speelden ze van dit album jammer genoeg alleen eat the rich, livin on the edge en cryin. Maar ja ze hebben dan ook zo veel andere geniale nummers!

De come-back periode van het Amerikaanse Aerosmith . Onder het motto niet verwacht toch gekomen , wisten de classic 70's rockers een prima doorstart te maken .
Enigzins terecht , Get A Grip is een frisse aangelegenheid met gespierde rocksongs en een handjevol ballads (Cryin' en Crazy)
Dit zijn niet echt mijn favorieten , het heeft een '' over the top '' benadering waar Bon Jovi ook nogal patent op heeft , zeker niet mijn ding dus .
Maar de rockers zijn venijnig , scherp en to the point . Een sterk punt van de groep , al had de produktie van mij een stukje puurder mogen zijn . In dat kader zijn deze veteranen het best op de buhne , en dat is een compliment . Toch een prettige plaat met coole partyrock .

Het album dat mij Aerosmith leerde kennen. Mijn ouders hadden deze gekopieerd en de tracklist lag helemaal overhoop, maar ik heb hem ontzettend veel gedraaid. Het oude Aerosmith is met albums als Rocks en Toys In the Attic wel stukken beter en dit is erg commercieel, maar ergens herken ik nog steeds een beetje de sound van Aerosmith en de nummers blijven best goed.

Waarom zijn die hoezen van deze band altijd zo lelijk? Alleen die van de beginjaren kunnen wat mij betreft door de beugel. Op de muziek heb ik minder aan te merken.

Sorry Uffing maar hier ben ik het even niet met je eens! En dat gebeurt niet vaak
Deze, Pump, Permanent vacation, Rock and a hard place en Done with mirrors hebben toch prachtige hoezen? Daarbij vergeleken vind ik de hoezen van bijv. het debuut en Get your wings maar saai. Toegegeven; nog latere hoezen als Just push play, A little south of sanity en Nine lives zijn wel weer erg.

Ik vind de hoezen van Rocks en Toys in the Attic erg mooi. De hoes van het debuut trouwens ook en ook die van Pump mag er wezen. Deze hoes vind ik niet bepaald mooi, maar ik vind hem wel grappig.

Ach, eens moet de eerste keer zijn toch

De hoes van Pump gaat inderdaad nog wel, maar vooral deze vind ik helemaal niks. Wie zet er nu de onderkant van een koe op een albumhoes?

De muziek op deze plaat is overigens prima.

Ik vind het best wel een briljante hoes .
Ik kon er wel om lachen toen ik het voor het eerst zag. En nu nog wel eigenlijk.

Verder vind ik alleen de hoezen van Pump en draw the line wel vet

Ik heb die "cowskin" hoes en die vind ik zowiezo wel poepiekoel, er schijnt ook gee enkele uitgave daarvan hetzelfde te zijn.....

Poepiekoel?

poepie(koe)l

Ik vind dit toch wel een erg sterk, zwaar rockend album. Het enige minpuntje eraan is dat er misschien net iets teveel tracks opstaan, een 2 à 3 mindere nummers die voor mij niet hadden gehoeven.

Maar tot en met Walk on Down vind ik het allemaal zeer lekker. Frisse nummers, vette riffs en solos en Steven die lekker smerig klinkt.

Ook de rest van plaat is meer van hetzelfde. Alleen Shut Up and Dance, Gotta Love It en Amazing zijn er voor mij teveel aan en zijn ware skipnummers.

Vaak wordt er verwezen naar een album als Toys in the Attic, als zijnde de toetssteen voor Aerosmith abums. Wel, ik vind dat niet zo krachtig klinken als Get A Grip. Ook Steven was toen nog niet op zijn hoogtepunt.

Het album begint erg sterk met de lekkere rocknummers als Eat the Rich (een van de beste Aerosmith nummers vind ik dat) en Get a grip, maar daarna zakt het allemaal in in oversentimentele classic rock balads, en ballads van Aerosmith pakken naar mijn gevoel bijna altijd slecht uit.

De eerste ballad volgt toch pas op track 9?

Jep dat klopt rafke pafke. Daarvoor is het heerlijke onvervalste Aerosmith rock wat je te horen krijgt. Niks mis mee en het behoort tot het betere uit hun toch al indrukwekkende oevre.

Lage eindscore.. Erg jammer...

Heerlijke sleazy hardrockplaat, welke van begin tot eind helemaal klopt.
Poepcommercieel maar erg fantasierijk, lekker smerig, hard en gewoon heel goed geschreven en gespeeld.

Nogmaals, erg jammer, van de eindscore...

Ik snap het gezeur om de ballads niet. Cryin' is een soort ballad en dat is pas nummer #9 dan volgt nog een smerige rocker en dan pas ballad nummer 2...

De hele plaat rockt, man....

Mee eens Ozric! Het komt denk ik doordat de 3 ballads van dit album (Crying, Amazing en Crazy) zulke joekels van hits werden. Daar kunnen sommige mensen kennelijk niet zo goed tegen en doen dan voor het gemak een heel album maar af als 'mislukt' of 'slecht'.

Zoals Metallica met Nothing Else Matters en Exteme met More Than Words...

Je kan een plaat niet een slecht cijfer geven afgaande op enkele hits.

Elke onnozelaar weet dat de singles van een plaat de meest simpele, commerciele nummers zijn. De radiovriendelijke nummers.

Deze plaat dendert en knalt 8 nummers lang je speakers uit. Dan vind ik het wel tijd voor een ballad. Een bluesballad nog wel, dus niet een akoestisch niemendalletje...