Japan - Oil on Canvas (1983)

Nightporter is een geweldig nummer, de rest ken ik niet, kan iemand mij vertellen of de rest van de nummers van dezelfde kwaliteit is..

Methods Of Dance, Visions Of China, Ghosts en Gentlemen Take Polaroids zijn ook erg goed.

JA!

Nightporter is op deze CD minder dan op bv Excorsising ghosts. Die versie is stukken meeslepender.
Voor de rest is Oil on Canvas aardig, maar niet substantieel anders dan de studioversies van de composities.
Eigenlijk daarom ook enigzins teleurstellend. Een 2,5

Japan vindt ik typisch een studiogroep. Het lijkt wel of ze zich niet thuisvoelen op het podium, dat stralen ze ook uit.
Excorsising ghosts is veel meer een aanrader.

Weer ben ik het eens met je. Japan was geen live-band.

Ook eens al vind ik deze cd als overzicht best te pruimen. Moet overigens zeggen dat de live cd van Sylvian met Fripp wel weer toegevoegde waarde heeft op t studiowerk.

Bij Japan heb ik altijd een dubbel gevoel gehad; enerzijds goede muziek, bijzonder bij vlagen, anderzijds blijft het vaak zo afstandelijk, alsof er geen zweet aan te pas komt.
Op deze livecd wordt dat nog bevestigd.

Op zich ben ik het wel met je eens, maar ik zie het niet echt als een minpunt. Zweet hoort bij Rock 'n Roll, en Japan kun je toch nauwelijks een rockband noemen. Verstandelijk, romantisch en een tikkie decadent. En eerder ruikend naar een zwoel parfum dan naar menselijk zweet.

Van zweet gaat je make-up doorlopen. Dat is geen gezicht.

Japan ooit eens in een grijs verleden zien optreden......

duurde amper 50 minuten (was voor die tijd erg kort) en stonden het gehele concert met de ruggen naar het publiek. ( drummer kon je ook al geen glimp van zien, want die zat ingemetseld)

Geen live-band idd.

het lijkt me ook geen live band, maar dat is al genoeg gezegt lijkt me

desondanks is het een erg mooi plaatje

3.5*

typisch dat deze japan klassieker zo relatief laag gewaardeerd wordt alhier ...

Oil on Canvas maakt mijns inziens één ding duidelijk: wat een goede muzikanten, vooral Karn/Jansen. Het zijn inderdaad geen entertainers, zeker Sylvian niet. Maar wat een fantastisch live optreden, alleen Nightporter vind ik licht tegenvallen.

Oil on Cavas [live]...Het is dat [live] erbij staat vermeld...want behalve dan ook nog dat publiek op het eind...zou ik het echt niet geweten en gehoord hebben.
Dat is ergens wel een compliment zou je kunnen zeggen. De muziek word goed gebracht, strak, compact en in de puntjes verzorgt. Er is geen vlekje te bekennen op dit album. Het voelt aan als een operatie; steriel, plaatselijke verdoving, geen onnodige handelingen en de status van de patient erbij.

Kende eigenlijk niets van Japan, behalve Secret of the Beehive van David Sylvian...wat ik by the way...zeer mooi vind.
Japan doet hier hun ding en dat doen ze goed.

Afstandelijk op het autistische af. Klinisch als een chirurg. Ontdaan van alle emoties, meer ter kennisgeving.
Japan [Live] is muziek in de overdrachtelijke zin van het woord.
Na het beluisteren voel ik me alsof ik een geestelijk klysma heb gehad.
Geen euforie, geen depressie, niets, nada, rein gar nix.
Dit is een audiotieve meditatie geweest...ook wel eens fijn.

Maar dan toch liever een studioplaat...Live voegt niets toe.

Laat dat nou precies het hele probleem zijn dat ik met Japan heb. Ik voel er niks bij. Ik hou van emoties in muziek en zang. Komt bij dat ik het (misschien ook daardoor) nogal saai vind. Japan is dus niet zo voor me weggelegd. Ik blijf het een soort van ingetogen vorm van Duran Duran geflambeerd met Roxy Music glamour vinden. (Ook al zal het ten strengste verboden zijn Japan te vergelijken met Duran Duran, gezien Japan al veel eerder bestond, het is gewoon zoals ik het hoor.)

Overigens vind ik sommige nummers ook wel lekker klinken hoor zoals bijv. Canton, met dat lekkere oosterse soundje.

Vreemd hoe gevoelens in muziek of het ontbreken daarvan door een ieder anders worden ervaren. Ik vind Japan/David Sylvian juist één en al gevoel, hetgeen hand in hand kan gaan met perfectie. En ja...het is vloeken in de kerk om deze band te vergelijken met Duran Duran. Japan heeft een artistiek en creatief gehalte waar het bubble gum mega naar verkoopcijfers hunkerende Duran Duran niet bij in de schaduw kan staan. Bovendien heeft Sylvian één van de mooiste stemmen die ik ooit heb gehoord. Een stem vol van emotie en schoonheid.

Ik weet dat het slecht van me was om dat te doen, maar ik kon geen betere manier vinden om te omschrijven hoe ik Japan ervaar. Ik hoop dat je het me niet al te kwalijk neemt. Het was in elk geval niet mijn bedoeling Japan-liefhebbers hiermee te beledigen o.i.d.

Helemaal mee eens, maar voor mij komt die pas ten volste naar voren op zijn solo-albums. Zeker op Secret of the Beehive o.a.

Reptile 71, smaken verschillen en dat is maar goed ook. Tja...en de vergelijking met Duran Duran komt hard aan, Japan heb ik altijd meer gezien als het broertje van Roxy music en David Bowie, ergens in die hoek, hoewel Japan en Sylvian moeilijk in een hoek te plaatsen zijn, wel enorm veel invloed gehad op allerlei vaak fouten groepjes uit de jaren 80. Bandjes die nooit hebben begrepen wat Japan echt inhield, net zoals Roxy music en Bryan Ferry vaak onbegrepen zijn.

en gelijk heb je devil , veel meer roxy dan duran , en sylvian kon een neef van bowie zijn , technisch zeer hoogstaand vooral die mick karn op bas , prachtig , art rock live , en toch zijn ze live heel goed , prachtige klank heeft die geremasterde versie !

Simon Lebon probeert toch echt wel het stemgeluid van David Sylvian te immiteren.
Qua sfeer vind ik A Blue Nile wel een voorbeeld van volgeling.
Zo ook Black.

Simon Lebon probeert het, maar kan nog niet in de schaduw staan van David Sylvian, die heeft qua zangstijl en subtiliteit meer een link naar Bryan Ferry of Antony. Het verschil tussen kunst en kitch!!

Simon en David heb ik zelf nog nooit aan elkaar gelinkt. Das voor mij hetzelfde als Bruce Springsteen linken aan Jimmy Sommerville.

In een oude popfoto (!) uit 1984 een 'interview' met Duran Duran opgeduikeld - nou ja, meer een soort paspoort - waarin de heren unaniem Japan als favoriete band kenmerken. In de tempostukken hoor ik ook dat DD zich door Japan heeft laten inspireren. Uiteraard prefereer ik dit werk van Japan boven welke van DD dan ook...
Japan heb ik nooit live gezien, Sylvian 1 keer in Carre, samen met Robert Fripp. Hoewel muzikaal erg sterk, miste het veel aan uitstraling.
Dat ervaar je op deze plaat ook wel, maar als geheel vind ik dit het sterkste werk van Japan - een soort van ideale verzamelaar. Want een reguliere plaat van Japan kan ik moeilijk van begin tot eind uitzitten - het klinkt regelmatig tenenkrommend gedateerd. Deze 'live' draai ik nog wel...
Voor degenen die Japan/Sylvian niet wensen te linken aan Duran Duran: een vergelijking die ik eens hoorde wil ik je niet onthouden; de stem van Sylvian zou erg lijken op die van Level 42-voorman Mark King...
Het duurt wel even voordat je dat beeld kwijt bent!

De geremasterde versie voor 0,50 eurocent op koninginnedag op de kop getikt, de plaat kende ik al maar viel me toendertijd flink tegen.
Voor dit geld gaat dit album in de herkansing, kan ik me geen buil aan vallen al vermoed ik dat ik toch de voorkeur zal geven aan hun studio platen.

Nee ik trek dit album niet, de studio albums van de band vind ik vele malen beter, ik heb de plaat de afgelopen dagen meerdere malen beluisterd maar het werd een bezoeking voor me.
Het komt Live in ieder geval niet op me over, zelfs een prachtnummer als Nightporter hebben ze op dit album vakkundig om zeep geholpen.
Om positief te eindigen: Voices Raised In Welcome Hands Held In Prayer & Canton vind ik wel erg mooi , dat dan weer wel.

Het klonk live erg goed en zeker de stem van David Sylvian,
Het is dat ik het plubliek hoorde, anders zou ik gedacht hebben dat het een studio cd was.
Een band met een aparte sound en een zanger met een aparte stem(geheel eigen stijl).
4.5 ster

Japan live en ondanks de prachtige songs en niet geringe muzikale capiciteiten , is de groep toch minder indrukwekkend dan op de reguliere studioalbums .
Het komt er niet echt lekker uit . Ik ben hier niet de enige in (zie boven .)

Op een bepaalde manier komt het wat ongeinspireerd over . Sylvian zingt nonchalant en op een manier dat veel minder spontaan overkomt .
Des te meer duidelijk dat de groep al aan het uiteenvallen was . Het komt over als verplichte kost en de wat bedrukte atmosferische sfeer die de groep op hun albums zo pakkend weet neer te zetten , valt hier nogal in het niet .
Duidelijk een plaat die mij nogal overbodig in de oren klinkt . De meeste nummers vind ik overigens perfect , dus de voldoende halen ze wel , maar ik hoor 10x liever de originele uitvoeringen . Is ook zeker niet makkelijk te overtreffen .

Zweet hoort bij live, tja was ein gelul (heb de Ramones zo'n 10x live gezien dus ik weet wat zweet is), bij Kraftwerk zweten ze ook niet maar live een magische ervaring.
Als ik zo the art of parties hoor is het wel echt heel anders dan de tin drum versie, die slag gitaar van die Japanse gitarist vind ik prachtig. Ook sons of pioneers vind ik bv behoorlijk anders klinken.
Je moet een plaat beoordelen wat je hoort niet vergelijken met studio versies.
Ik vind het prachtig, heel veel gedraaid en soms nog wel 's.