Japan - Oil on Canvas (1983)

Lastig album om iets zinnigs over te vermelden, voor een live album is het enerzijds verdomd statisch gespeeld en lijkt het geheel wat zonder bezieling en passie gespeeld, maar is het ook niet het soort muziek waar je volgens mij live veel bezieling in kunt stoppen en komen de nummers in de studio versies veel beter tot hun recht.

Anderzijds is het toch weer goed genoeg gespeeld om bij tijd en wijle toch weer te denken dat je naar een studioalbum luistert, ware het niet dat je af en toe aan het einde van een nummer wat publiek hoort.

Tegenstrijdig, ik weet het, maar dat is dan ook het gevoel dat ik bij dit album heb. Desondanks goed genoeg voor 3,5 ster, maar al met al luister ik dan liever naar "Excorsing ghosts", weliswaar geen live album, maar wel veel mooiere studio versies van veel van deze tracks.

Toch een halfje erbij. Ondanks het wat statische ogende spel...is het wel verdomd goed gespeeld.

Japan had ook waanzinnig goede muzikanten. Op bas Mick karn, Drums Steve Jansen en keyboards Richard Barbieri. David Sylvian op gitaar. Misschien de minste muzikant van het stel, maar zijn stem en composities maken dat ruimschoots goed.

Tja, te steriel en te weinig toevoegend aan de studioversies. Mooie nummers als Nightporter of Ghosts zijn hier zelfs een stuk minder dan de studioversie.

Dit album zojuist gekocht op lp om te proberen, maar als ik 't zo lees kan ik beter een ander album pakken ter kennismaking?

Beetje overbodig. Mix is ook niet top. Japan was meer van de studio. Originelen worden zeker niet overtroffen.

Onbegrijpelijke lage waardering voor deze wereldgroep.

Even een oude koe uit de sloot gehaald. Als zeer groot Duran Duran liefhebber was het bij mij wel bekend dat Japan een enorme invloed op DD heeft gehad (Maar ook T-Rex en Roxy Music). Vooral Nick Rhodes lijkt zich erg aan Sylvian vast te klampen in de 80's ook qua uiterlijk.

Ik heb me ondanks mijn DD voorkeur nooit echt gewaagd aan het luisteren van Japan (uiteraard wel eens wat gehoord, maar nooit dieper op in gegaan)

Met de aanschaf van dit album (waar dus niet echt positieve reacties op zijn, want studio is beter) kan ik alleen maar concluderen dat ik Japan dus wel moet kunnen waarderen, want wat ik op dit album te horen krijg, bevalt me zeer goed. En ik sta daar blanco in, want ik ken de studio versies dus niet zo goed. Misschien dat ik met terugwerkende kracht de kritieken hier kan ondersteunen, maar voorlopig bevalt het me goed.

Mijn 1e link die ik legde was Gary Numan (wie was er eerder? )

Welk studio album zal ik mee gaan beginnen?

Luister naar YouTube - Japan: Adolescent Sex, en leg vervolgens de link met het eerste album van Duran Duran.
Waarschijnlijk spreekt jou dan het debuut van Japan - Adolescent Sex wel aan.
Maar ook een nummer als YouTube - Japan Quiet Life van hun derde album Quiet Life heeft nog die sound.
Hun tweede album ken ik niet, dus daar kan ik geen oordeel over geven.
De laatste twee albums hebben meer Oosterse invloeden.

Poeh... Japan kent een aantal behoorlijk verschillende ontwikkelingsfases. De start (eerste twee albums) was art-rock, een soort funky New York Dolls, daarna doken ze de verstilling in, vergelijkbaar met de ontwikkeling die David Bowie een aantal jaren daarvoor doormaakte.
De samenwerking met mn Ryuichi Sakamoto in die tijd gaf een sterke oosterse invloed. Met name hoorbaar op het laatste studio album.

Ik schat in dat de middelste periode je het 'makkelijkst' af gaat, Quiet Life en Gentlemen Take Polariods dus. Probeer de laatste eens, daar staat veel materiaal op dat ook op deze liveplaat te vinden is.

Zo zie je, zoveel mensen.....

Japan was eerder actief als Gary Numan.
Aan New York Dolls moest ik ook wel denken, ook het uiterlijk.
Maar net als Duran Duran hebben ze zeker geluisterd naar Bowie, T-Rex en Roxy Music).
Op de eerste albums klinkt David Sylvian scherper qua stemgeluid, je hoort in Japan de opkomst van de punk in de zang.
Later is hij trager en sensueler gaan zingen.
YouTube - Sylvian & Sakamoto - Forbidden Colours

David Sylvian solo is ook de moeite waard. Hij was uiteindelijk wel de man bij Japan die met de ideeen kwam aanzetten.
Briliant Trees, zijn debuut, is een aardige instapper. Nog helemaal in de jaren 80. Fraaie plaat.

Pakt het stilisische van japan je bij de lurven, dan is Secret Of The Beehive een absolute must.
Naar mijn idee sowieso één van de mooiste albums allertijden.

Maar goed, waarschijnlijk loop ik wat op de zaken vooruit

Secret Of The Beehive wilde ik ook nog noemen, ik vind dat album in het verlengde van het nummer Ghost liggen.
Toevallig deze week nog twee albums van Japan gekocht.
Live vind ik ze trouwens bijna hetzelfde klinken als op de studio albums.
Zegt wel iets over de kwaliteit van de artiesten.
Rain Tree Crow - Rain Tree Crow (1991) is eigenlijk ook nog een album van Japan, hier werkten wel alle leden aan mee.

En als je toch bezig bent, ik waardeer de solocarriere van de inmiddels overleden klasse bassist Mick Karn ook zeer.
Die heeft daarnaast met drummer Steve Jansen (broer van Sylvian) en toetsenist Richard Barbieri (nu in Porcupine Tree) ook een paar mooie albums nagelaten.

Dusseh.. vervelen hoeft niet.

En on-topic: ik heb een bootleg "Live at Hammersmith Odeon, February 1981" met een levendiger geluid. Dat vind ik de vijfsterrenliveplaat van Japan (realiseerde ik me vanavond).

Dan kun je je via Dalis Car - The Waking Hour (1984) vervolgens in Bauhaus gaan verdiepen.

Berouw komt een beetje na de zonde. Eigenlijk had ik Japan ooit in het echt live willen zien, maar het is er niet van gekomen en ze zijn te vroeg uit elkaar gegaan.

Oil on Canvas laat je dan een beetje delen in hoe dat dan zou hebben geklonken. En dan had ik het nog steeds graag een keer willen zien.

Dit live album blijft redelijk dicht bij de originele opnames van de laatste drie studio albums. Nou ja, een iets spannendere uitvoering.

Ik leg overigens nauwelijks een link tussen Duran Duran en Japan. Eerlijk gezegd vind ik dat een beetje een belediging voor de laatste.

Waar Duran Duran vooral de harten van tienermeisjes wist te veroveren, was Japan voer voor het wat oudere, serieuze avant garde publiek, zijnde vooral afkomstig uit de wave hoek. De muzikale verschillen zijn ook navenant.

Ik moet daarbij zeggen, dat Duran Duran ín latere jaren (ze konden ook niet anders) erg hun best hebben gedaan dat imago wat kwijt te raken en ook met wat meer serieuze, minder hitsige en door draaimolens gekenmerkte muziek te komen. Daar zijn ze ook wel gedeeltelijk in geslaagd.

Maar Cantonese boy of Nightporter is bepaald geen The Reflex of New moon on Monday.

Hahaha, maar nu heeft mevrouw Musician ook nog wat leuks te beluisteren!

Deel je mening deels, DD heeft ook wel wat klassemateriaal aan het vinyl toevertrouwd... Maar Japan is wel hors-categorie. En van flinke invloed in het overcrossen...

PS als je je handen op de genoemde bootleg kan leggen, blind aanschaffen. Beluister hem nu en eh... krachttermen mogen niet he?

@ Musician:
Nee, je moet eerder YouTube - Japan Quiet Life en YouTube - Duran Duran - Planet Earth met elkaar vergelijken.

Een vriend van mij heeft Japan ooit wel eens live gezien, maar vond het een kille zakelijke bedoening.
Dat was duidelijk de latere periode. Ik hoor dat inderdaad ook terug op Oil On Canvas.
Ik wezen ben ik wel een liefhebber van Japan. Sylvian is zelfs één van mijn favoriete vocalisten/componisten.
Die man kan een prachtige sfeer neerzetten met weinig middelen.
Maar Ik heb Japan altijd meer van de studio gevonden. Ik heb het idee dat ze live niet zo veel konden toevoegen. De muziek was op een bepaald moment zo sferisch en bedachtzaam, en in het oude materiaal waren ze veel minder geinteresseert geraakt. Die klinken hier ook wat vlakjes.

Live klinken ze bijna hetzelfde dan op de studio albums, echt iets toevoegen doen ze niet.
Ik kan mij wel voorstellen dat een band liever geen oud werk speelt, je bent in ontwikkeling, en ik denk dat een band als Japan trotser is op het latere geluid.
Blijkbaar waren ze zoekende naar de definitieve vorm, en toen ze die vonden, was het klaar.
Zo zouden veel bands gewoon eerder moeten stoppen (U2,Rolling Stones, Simple Minds, The Cure), in plaats van jezelf continu herhalen.

De vraag is of het materiaal van de laatste drie studio albums geschikt was om live te spelen.

Met wat ik hoor, denk ik van wel. Maar zoals ik schreef, de live uitvoeringen voegen uiteindelijk niet heel erg veel toe. Dat is op zich jammer, maar de studionummers op zich waren al heel erg goed, dus moeten die nog wel zo uitgediept worden, is het niet al geweldig als het origineel zo goed wordt benaderd?

Een beetje kip/ei.

Ik geef de laatste drie studio albums van Japan hoge cijfers en live dus ook. Het is hetzelfde, van hetzelfde niveau ook maar dan live.

Je kunt je dan terecht de vraag stellen of er nog wel sprake is van een zinvolle uitgave, behalve dan dat er sowieso van zo'n band als Japan live een keer iets moest verschijnen.

Maar het voegt inderdaad weinig toe. Aan de andere kant vind ik het ook weer niet klinken als een kille zakelijke bedoening, hoewel ik begrijp wat je er mee wilt zeggen. Misschien bieden dergelijke nummers ook weinig ruimte om te kunnen soleren.

Het blijft jammer, dat Japan het gebruik van Oosterse klanken als op Tin Drum niet verder meer heeft kunnen uitdiepen. Ja, bij David Sylvian solo vind je er nog wat van terug.

Hij werkte samen met Ryuichi Sakamoto, die hem hielp in het neer zetten van het Oosterse geluid.

Ik durf wel te beweren dat Sylvian gewoon is verder gegaan waar Japan ophield. Al zijn de soloalbums redelijk gevarieerd.
Ghost is veruit zijn favo Japan song, dat heeft hij altijd beweerd en op die manier is hij in wezen verder gegaan.
Sylvian en Karn konden op een bepaald moment niet meer met elkaar door één deur en ook de andere leden hadden wat moeite met zijn benadering.
Dan houdt het op een bepaald moment op.
Japan als band had waarschijnlijk nog meer de extremen gaan opzoeken. Ze waren al op een punt aangekomen dat de vorm het belangrijkst was geworden. Commercie was geen optie meer.

De reunie werd dan ook als Rain tree Crow gedaan. Terwijl Japan natuurlijk het meest voor de hand lag. Heel apart, maar wel oprecht.

Volgens mij speelden ze in de periode net voor Rain Tree Crow al regelmatig mee op elkaars projecten.
Ze hadden blijkbaar weer zin in een gezamelijk project, maar dan zonder de commerciele druk.

@ deric raven, klopt zonder David Sylvian, maar met broer Steve Jansen hebben ze ook het album onder de naam the Dolphin Brothers uitgebracht. (met o.m. Richard Barbieri en David Rhodes (speelt in de band bij Peter Gabriel)

Ik zie hier niemand die een vergelijk maakt met Duran Duran, er is alleen gezegd dat Japan een inspiratiebron is geweest voor de mannen uit Birmingham. Ik vind dat er muzikaal ook weinig overeenkomsten zijn verder, maar zie de inspiratie bron er wel in.

En de discussie over meisjes band, en kaugomballen muziek ga ik maar niet meer aan, da's toch een gebed zonder eind. Zwaar onderschat door velen, alleen omdat het niet underground bleef, maar enorm populair werd.

Jawel, maar bij inspiratiebron denk je al gauw aan een appel die niet ver van de boom valt. En in het geval van muziek vergelijkbare genres. Als Duran Duran vindt dat Japan een inspiratiebron is geweest, en ze spreken dat uit, mag je veronderstellen dat er sprake is van enige muzikale zielsverwantschap.

Net zo goed als dat Japan zelf altijd Roxy Music opvoerde. Het leverde inderdaad in beide gevallen artrock op en het is begrijpelijk dat je beide bands tegelijkertijd goed kunt vinden. Maar veel muzikale zielsverwantschap tussen Duran Duran en Japan is er niet, er is door Duran Duran (succesvol na Japan) gewoon een andere weg ingeslagen.