The Psychedelic Furs - Talk Talk Talk (1981)

Dit is ook een van die leuke bandjes uit de jaren 80, waar sindsdien niets meer van is vernomen.. Pretty In Pink is een erg leuke nummer evenals Dumb Waiters en Into You Like A Train.. de rest ken ik niet van deze plaat.

Oh ja! The Psychedelic Furs! Waar is de tijd... krakers zoals "Heaven" en de van deze LP afkomstige "Pretty in Pink".... jeugdsentiment....

Alsook een mooie herinnering aan één van DE jaren'80 films bij uitstek - samen met "The Breakfast Club" dan : "Pretty in Pink". Zowel de film als de soundtrack erbij is - zeker voor 'een kind van de jaren '80/ al wie in de jaren '80 jong was (zoals ondergetekende) - een absolute MUST !

Trouwens een verder voortreffelijke soundtrack idd: met o.m. muziek van NEW ORDER en dus THE PSYCHEDELIC FURS

TPF hebben best een aantal goede albums en dito signles gemaakt, maar idd. daarna: niets meer van vernomen... of toch? Is de zanger later niet solo gegaan?

Richard Butler heeft vorig jaar idd nog een solo-cd afgeleverd.
Roger O' Donnel( die onder andere ook in The Cure heeft gezeten) is trouwens ook nog actief dacht ik.

O'Donnell schreef ook een par mooi tracks voor Disintegration like Untitled en nummer fear of ghost. erg muzikaal man! Furs is verder aardige band origin uit London en meesterlijke bombast van butler. Goed plaat dit.

Hmm, dit is een kleine ontdekking voor me. No Tears en Mr. Jones zijn erg lekkere nummers! Muziek waarbij je onmogelijk stil kunt blijven zitten. 4,0*

Dat drumwerk in It Goes On!

ik hou van 80s muziek
the cure, depeche mode, new order, kan er geen genoeg van krijgen
ik heb zelfs een zwak voor spandau ballet , duran duran en flock of seagulls
the psychedlic furs zijn ook een bandje die ik erg kan waarderen.


pretty in pink is een classic pop nummer, die saxofoon in dat liedje is geweldig!

ik vind deze plaat heel wat en hij komt regelmatig uit de kast, maar het debuut komt nog vaker uit de kast.

Zoals zoveel bandjes hebben ze hun debuut nooit meer kunnen evenaren. Maar inderdaad een lekkere plaat. Hierna werd het toch wel minder maar ook elke plaat hierna heeft wel een erg goed nummer. "President Gas", "The ghost in You" zijn ook wel erg mooi.
Het grappige is wel dat ik de Furs tegenwoordig nog erg vaak draai en dat kan ik lang niet van al die leuke jaren '80 bandjes zeggen.

Ok Spandua Ballet, je kunt ook te ver gaan Djeff. Mijn respect daalt heel erg.

Voor the Furs heb ik altijd een zwak gehad, in een tijd dat psychedelische elementen in muziek volstrekt niet werden gewaardeerd kwamen zij met spookachtige saxofoons en die rare stem van Richard Butler. 'No easy street' vind ik nog steeds een prachtig nummer. Die Butlerbroertjes hebben later overigens Love Spit Love geformeerd en hebben met een cover van de Smiths (How soon is now) nog best succes gehad. Je kent hem vast wel: het is de openingstune van Charmed.

Ik heb dus weer een afwijkende versie met ekstra bonus-tracks.
11. Mr Jones (single version)
12. So Run Down (early version)
13. All Of This And Nothing (demo)

Wat is dit toch heerlijk om weer eens te horen!

Ik geef meer de voorkeur aan hun opvolger maar desalnietemin een fijn geluid.

Heerlijke plaat nog steeds.
Donkere waverock met de grafstem van Richard Butler en dikwijls een saxofoon.
Maar o zo toegankelijk, meezingbaar en beklijvend.
De helft van deze nummers had zo de Top 40 ingekund.
Allereerst Pretty In Pink (bekend van de film), maar ook Dumb Waiters, It Goes On, No Tears en Mr. Jones.
De rest van de nummers doet er weinig voor onder.
Sterk wave-album uit 1981 wat toch wel een heel goed jaar was.
Lijkt ook een beetje op Billy Idol trouwens.

Op vinyl, CBS, Hollandse persing en in nieuwstaat.
LP nr. 617 en 4 sterren.

Even terug in de jaren 80, het grauwe weer buiten helpt ook mee.
Het is al gezegd, 1 uit het rijtje van Comsat Angels, The Teardrop Explodes, Echo en zijn konijnen.

Deze ooit voor 2,50 gulden zien liggen, maar toen niet gekocht omdat ik dacht dat het een album was die voor de helft uit nummers van The Psychedelic Furs bestond, en de andere helft was gevuld met werk van Talk Talk.
Stom!
Niet dat The Psychedelic Furs het niveau van Talk Talk heeft, maar dit is wel een lekker postpunk plaatje.
De zang neigt wat naar Bauhaus, en Dumb Waiters heeft een tegen het vals aan klinkende saxofoon, die vreemd genoeg er heel goed bij past.
Een dromerig begin, maar uiteraard is het prijsnummer het overbekende Pretty In Pink.
Helaas hoor je deze nooit meer voorbij komen.
Deze had voor mij net zo goed mogen scoren als Don’t You van Simple Minds; beide sleutelnummers voor van die feel good tienerfilms uit de jaren 80.
Het gitaarspel is zo treffend bij Pretty In Pink, en waarschijnlijk had de band ook hoge verwachtingen toen de song gebruikt werd.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Talk Talk Talk is een mooi album, maar ik kan mij voorstellen dat de zang je naar een aantal nummers gaat tegen staan, voor mij de zwakkere schakel.

Misschien geïnspireerd door Tuxedomoon? Die waren in het jaar ervoor volgens mij "doorgebroken" bij het alternatieve publiek. Heb deze nog niet in z'n geheel beluisterd, nu maar eens doen.

Tuxedomoon vind ik geweldig, maar hoor het niet geheel terug.

Be verrast om hier Pretty in Pink in een andere versie te horen maar ik zie op Wiki dat de bekendste versie van het nummer een her-opname is. Maar dit klinkt wel leuk, wat ruwer, meer New Wave en Post-Punk. Zo ook maar eens het debut luisteren.

Overigens ben is vooral fan van het Mirror Moves album.

Is niet echt mijn ding. Ben hierop gebotst omdat dit album in het boek staat '1001 albums die je gehoord moet hebben'. Wat mij persoonlijk betreft, is dit niet het geval. Ik vind het nogal monotoon en zoals hier en daar opgemerkt begint de stem van de zanger tegen te staan na een paar nummers. Daar had voor mij zeker een album kunnen staan dat je zeker moet beluisteren. Krijgt van mij 2 sterren.

Op reis door de new wave ben ik bezig aan mei 1980, als onder meer deze tweede van The Psychedelic Furs verschijnt. Moest lachen om de anekdote van deric raven:Ach ja, ik snap het misverstand.

Richard Butler zingt weer alsof hij op de wc zit en enige obstipatie heeft. Een ietwat persende zangstijl, uit duizenden herkenbaar. En aangenaam. Talk Talk Talk is simpelweg het sterke vervolg van het toch al aangename debuut. Ergens halverwege Joy Division en Echo & The Bunnymen, maar toch vooral zichzelf.
Soms zijn de zanglijnen monotoon (opener Dumb Waiters, It Goes On), dan weer is het melodieuzer (Pretty in Pink, Mr. Jones, slotlied She Is Mine), soms is het gejaagd (I Wanna Sleep with You, Into You Like a Train, ), soms stevig (Mr. Jones, So Run Down), dan weer ontspannen (No Tears, It Goes On, All of This and Nothing). De saxofoon van Duncan Kilburn brengt bij dit alles regelmatig extra sfeer plus melodie.

Veel variatie dus. Het leverde hen hun eerste hitjes op in het Verenigd Koninkrijk: Dumb Waiters kwam in mei '81 tot #59, Pretty in Pink tikte in juli #43 aan. Het laatste nummer krijgt in 1986 als heropname een tweede leven dankzij de gelijknamige film, Talk Talk Talk haalt in de week van binnenkomst, eveneens in mei '81, meteen zijn hoogste notering op #30.

Er klonk zóveel fraais in mei '81. Red Skies over Paradise van Fischer-Z is één daarvan, maar die favoriet, in mei '81 in de Nederlandse album top 10, besprak ik al eerder. En dan kom ik chronologisch gezien bij de Simple Minds. Logischerwijs zijn hun Sons and Fascination en het tegelijkertijd verschenen Sisters Feelings Call uit die meimaand aan de beurt, maar omdat ik de voorganger daarvan abusievelijk oversloeg, keer ik eerst terug naar september 1980 en Empires and Dance.