menu

Opeth - Still Life (1999)

mijn stem
4,21 (315)
315 stemmen

Zweden
Metal
Label: Peaceville

  1. The Moor (11:28)
  2. Godhead's Lament (9:50)
  3. Benighted (5:02)
  4. Moonlapse Vertigo (9:02)
  5. Face of Melinda (8:01)
  6. Serenity Painted Death (9:12)
  7. White Cluster (10:02)
totale tijdsduur: 1:02:37
zoeken in:
avatar van Tribal Gathering
3,0
Tja, Still Life......

Mijn eerste kennismaking met Opeth was Ghost Reveries, nadat ik de zanger had gehoord op Ayreon's the Human Equation. Ik ben niet echt een fan van grunts dus het was een beetje een gok, maar Ghost Reveries pakte me gelijk en heeft me nooit meer losgelaten. Het is een werkelijk fantastisch gevarieerd album.

Een maand later wilde ik een ander album luisteren en na het lezen van diverse positieve recensies is het deze maar geworden. Na een keer of zes luisteren moet ik echter bekennen dat ik het een redelijk saaie plaat vind.

Alle vergelijkingen met Ghost Reveries pakken uit in het nadeel van Still Life. De productie, de zang, de composities en de variatie. Wat waarschijnlijk ook meespeelt is dat ik niet zo'n fan ben van de traditionele metalsound, iets wat buiten de akoestische intermezzo's duidelijk aanwezig is.

Al met al een wat tegenvallende maar zeker geen slechte plaat.

avatar van james_cameron
3,5
Niet zo goed als opvolger Blackwater Park, daar zijn de songs gewoonweg nog beter, maar dit is wel een sfeervol en meeslepend album. Hier en daar iets teveel rustige songs/ passages, maar over het algemeen een mooie plaat.

avatar van niels94
4,0
Naar aanleiding van het het topic ‘De metalen twijfels van AOVV’, waarin de desbetreffende user op zoek gaat naar het juiste metal album om in zijn top 10 te zetten, neem ik zijn shortlist volledig door. Vandaag trap ik af met deel 1: het vierde album van metalgrootheid Opeth.

Ik heb Still Life nu verschillende keren beluisterd en ik moet zeggen, ik ben onder de indruk. Op zich niet een verrassing, ik had namelijk best hoge verwachtingen. Het gaat hier namelijk om Opeth, een band waar ik nog véél te weinig van ken maar wat ik ervan ken bijzonder goed is. AOVV’s topic is een mooie aanzet om wat meer van ze te ontdekken (het volgende album uit de shortlist is ook van Opeth namelijk, ben benieuwd!).

Onder de indruk dus, al vanaf het moment dat de gitaarriff zich voor het eerst inzette bij The Moor. Onder de indruk ook vanwege het feit dat dit mij ook daadwerkelijk pas dik uur later weer loslaat, toch geen vanzelfsprekendheid. Dit krijgt de band voor elkaar door middel van werkelijk fantastisch gitaarspel, schitterende gevoeligere stukken en die grunts, o, die monsterlijke grunts. Onmenselijk haast. Wat dat betreft moet ik stiekem toegeven dat ik het misschien wel jammer vind dat er ook nog clean gezongen wordt. Die cleane zang is namelijk prima, bij wijlen zelfs erg mooi, maar het kan geenszins op tegen het geweld van Akerfeldts strot als hij het op een grunten zet. De muziek lijkt dan op te veren en ik dus ook. Aan de andere kant, misschien zouden die stukken minder opvallen als het aan één stuk door zo doorging en zijn ze nu extra speciaal. Hoe dan ook, het is een schitterend en overigens ook erg constant album (al denk ik dat Face of Melinda wel mijn favoriet is ). Ik trap af met 4*, maar dat zou zomaar nog meer kunnen worden, wie weet. Misschien vind ik hem nu al zowat beter dan Blackwater Park zelfs. Maar om daar zeker van te zijn zal ik die nog eens opleggen, vandaag maar weer eens doen

Mag dit album in AOVV’s top 10?
Ik zou er allesbehalve rouwig om zijn als dat gebeurt. Het is niet het beste metal album dat ik ken, maar nu al één van de beste (van het bescheiden aantal dat ik ken, dat moet er direct bij gezegd worden). Het bevat alles wat een goed metal album mijns inziens moet bevatten: emotie, schitterend spel en hele ladingen sfeer. Van mij mag het dus!

avatar van RuudC
4,5
Ik stapte destijds in bij Blackwater Park en Still Life heeft nooit echt de aandacht gehad die het verdiende. Dat geldt eigenlijk voor alle platen voor BWP. De kwaliteit is bij Orchid al aanwezig en de groei hoor je goed op My Arms, Your Hearse en nog sterker op Still Life. Wat een vakmanschap zeg! De band is hier duidelijk beter op elkaar ingespeeld en ook qua geluidskwaliteit is er progressie geboekt. Hoewel mijn voorkeur nog steeds gaat naar BWP tot en met Watershed, zit Still Life net tegen dat niveau aan te hurken. Prachtigsongs als The Moor en White Cluster horen wat mij betreft tot het beste wat Opeth uitgebracht heeft. De overgangen tussen kalme en harde stukken lopen net weer wat lekkerder. Opeth doet het geweldig hier, maar het plafond is nog niet gehaald.

Tussenstand:
1. Still Life
2. My Arms, Your Hearse
3. Orchid
4. Morningrise

avatar van lennert
4,5
Bijna perfect. Ik moet toegeven dat ik het lastig vind om Opeth albums helemaal op waarde te schatten ten opzichte van elkaar, want ze bevallen tot nu toe allemaal. Still Life is voor mijn gevoel in ieder geval wel het meest psychedelische album dat de band heeft uitgebracht, al is het tot op dit punt ook zeker qua grunts een van de meest stevige. De songs zijn nergens zo lang als op de eerste twee albums en voelen ondanks de alsnog redelijk lange duur compact en nergens langdradig. Een favoriet kiezen is moeilijk, want eigenlijk heeft iedere song wel mooie momenten. Nu ik net las dat het ook nog eens een conceptalbum is, ga ik het de komende tijd nog maar eens aan een hoop luisterbeurten onderwerpen met het tekstboekje erbij.

Tussenstand:
1. Still Life
2. My Arms, Your Hearse
3. Orchid
4. Morningrise

avatar van ABDrums
5,0
Vorige week heb ik, eindelijk, na erg lang wachten, mijn gloednieuwe platenspeler op kunnen halen uit de winkel. Ik had er al meermaals achteraan gebeld, maar u kent het met de huidige turbulente tijden; materiaaltekorten gooiden roet in het eten. Al met al duurde het ruim twee maanden langer dan gepland voordat de platenspeler arriveerde en opgehaald kon worden. Vorige week aangesloten op m'n vrij nieuwe stereosetje, wat nu allemaal werkt als een klok. Dus ik dacht; we kunnen eindelijk vinyl beluisteren!

Ik maak even een stapje terug in de tijd, want vorig jaar was ik namelijk in Den Haag voor een romantisch lang weekendje weg met mijn vriendin. Lopende door de drukke winkelstraat, op weg naar 'een' vinyl-winkel die we hoopten tegen te komen, kwamen we zeiknat de zaak Vinyl Grove binnen (welke zelfs in het AD heeft gestaan). Daar kocht ik Still Life (een reissue uit 2012) op vinyl, na een ellenlang gesprek met de zeer hartelijke eigenaar te hebben aangeknoopt naar aanleiding van deze plaatkeuze. Want wat bleek nou, hij had wel contact gehad met ex-keyboardist van Opeth, Per Wiberg, dus zodoende raakten we aan de praat over allerlei soorten muziek.

Maar enfin, vandaag was het dus de beurt aan dit vinylexemplaar van Still Life om onderworpen te worden aan een luisterbeurt. Daarbij heb ik twee bevindingen gedaan die ik graag zou willen delen. Allereerst, en dat lag ook wel in de lijn der verwachting, verbaas ik me over de geweldige kwaliteit die vinyl met zich meebrengt. Ik luister enkel eens een cd, maar meestal val ik terug op het oude vertrouwde Spotify. Vinyl is echter een duidelijke verbetering ten aanzien van laatstgenoemde. De muziek lijkt veel meer te ademen en het geluid lijkt nog beter uitgebalanceerd te zijn, waardoor elk minuscuul detail hoorbaar is. Dat brengt me eigenlijk meteen op de kern van mijn tweede bevinding, namelijk dat ik werkelijk het gevoel heb te luisteren naar een nieuw album. De nummers klinken stuk voor stuk zoveel frisser, rijker en beter dan op een digitaal platform, dat het totaal niet met elkaar te vergelijken is. Met speels gemak veegt vinyl dus de vloer aan met haar digitale muziekproviderrivalen.

Twee conclusies dus. Eén: twijfel je over vinyl en of dat noodzakelijk is? Ik zeg 'gewoon doen, vinyl', met een uitroepteken erachter. Ik was zelf eerst ook wat sceptisch (zoveel platen heb ik namelijk niet, bang dat vinyl wat tegen zou vallen voor de prijs die betaald moet worden), maar dat is totaal onterecht gebleken. Twee: Still Life vond ik al een meesterlijk, briljant, fabuleus album waarvoor ik al superlatieven tekort schoot, maar dankzij deze vinylbeleving wordt dat oordeel alleen maar versterkt. Ik was altijd van mening dat er beslist geen twee platen van dezelfde artiest in een top tien horen, maar ik kan toch niet anders dan Still Life, naast Ghost Reveries, in mijn top tien plaatsen. Een status die deze magistrale klassieker met recht verdient, al speelt mijn persoonlijke verhaal eromheen hier toch wel een rolletje in.

Ik bespaar jullie nu een inhoudelijke analyse van Still Life, die volgt later nog wel eens. Ik ben nog eens van plan een Opeth marathon te doen, waarbij ik alle platen van de Zweedse geweldenaren nog eens achter elkaar luister en m'n bevindingen daarover hier deel. Wordt vervolgd dus.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:18 uur

geplaatst: vandaag om 02:18 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.