Opeth - Still Life (1999)

Hier op hoor je al de toekomstige Opeth sound. Sommige nummers zijn wat minder maar er staan ook prachtnummers op.

Juist omdat dit een beetje een overgangs cd is tussen de oudere (meer underground) Opeth en de wat meer toegankelijker Opeth sound vind ik hem zo geniaal. Ik weet niet welke nummers minder zijn op deze cd allemaal zijn ze even mooi.

Ow, ik vind Benighted een van de mindere nummers, en ook Serenity Painted Death is niet echt denderend

Deze zou genoemd zijn naar Van Der Graaf Generators 'Still Life'. Iemand meer info hierover?

voordat ik begin te schrijven over hoe prachtig deze cd is, wil ik eerst Eddie hartelijk bedanken dat hij mij deze plaat heeft aangeraden

Misschien is deze plaat inderdaad iets beter dan "Ghost Reveries". De rustige stem van Akerfeldt geeft me op nummers als "Benighted" en "Face of Melinda" kippevel. Ook kan ik ontzettend genieten van die sfeervolle stukjes als in het begin van "The Moor". En ook op de andere nummers blijf ik me verbazen over de genialiteit ervan. Ik zet, net als bij GR, rustig in met 4.5*, maar ik heb het vermoeden dat ik dat laatste halfje er wel bij ga doen.

Mijn interesse is gewekt, met The Moor als eerste download van deze band. Ik ben totaal overrompeld. Ik heb wellicht andere referentiepunten, maar ik hoor er flarden My Dying Bride ( grunt en cleane zang ) maar ook oude Satyricon ( de prachtige akoustische gitaren tussen het electronische gitaar-geweld doen me denken aan Dark Medieval Times).

Een leuke introductie, ik zal in ieder geval sterk om me heen kijken of ik het album op de kop kan tikken.

Goede plaat inderdaad, maar nog net iets minder strak m.b.t. sommige van de composities en vooral de cleane zang dan bijvoorbeeld Blackwater Park.

Dit is nog duidelijk een plaat uit de groei periode van Opeth. Hier werden ze met elke plaat nog een stukje beter. Niets ten nadele van Opeth maam sinds black water park zitten ze wel aan de top van hun kunnen.

Mooi als je de stemmen bekijkt, op één na stemt iedereen dit album op den duur de hoogte in. Karakteristiek van een Grote Plaat. 4*

Beste plaat van Opeth naar mijn bescheiden mening. Ik draai hem soms nog steeds vijf keer na elkaar en telkens is het ten volle genieten. Dit in tegenstelling tot Ghost Reveries die ook een superplaat is maar die ik ondertussen al een beetje beu gehoord ben. Ik krijg er maw geen kippevel meer van terwijl dat bij deze telkens gegarandeerd prijs is.

Ik heb Opeth altijd al een goede band gevonden, zoals heel vaak begon ik bij het debuut, en bij die plaat was ik al verkocht, maar daarna leken ze met elk album de lat weer een stukje hoger te leggen, met als hoogtepunt dit meesterwerkje. Ik zeg niet dat ze hierna slecht zijn geworden, maar dit hebben ze nooit meer weten te evenaren, hoewel Blackwater Park wel in de buurt komt.

5* dus, uiteraard

Het eerste negatieve berichtje over deze plaat geloof ik.

Ik vind het niet best.
Ik vind die melodietjes van die gitaar wat peppi en kokki aan doen. De zanglijntjes ook overigens. Verder vind ik het slappe hap eigenlijk. Gezapig ook wel.

Je hebt zo'n vreselijk term AOR (adult oriented rock). Dit voelt voor mij als de metalvariant ervan: AOM.

hebben meer mensen doing, doing, toet, toet hakken en zagen gehoord in de riffs tussendoor ?

Haha, ik bedoelde eigenlijk wat simpeltjes

Gezaagd wordt er overigens wel op dit album.

gehakt ook wel

Sorry maarruh, als je Opeth, en met name dit album, "wat simpeltjes" vindt, dan ben je echt een beetje doof. Meningen verschillen, maar Opeth is -objectief gezien- de meest complexe popmuziek die ik ooit heb gehoord, zeker op dit album. En die Peppi-en-Kokki-melodietjes, dat is natuurlijk een argument van het niveau lik-me-vestje. Serieus: slap, gezapig en simpel zijn de laatste woorden die van toepassing zijn op deze muziek... en als je het pretentieus vindt, ga dan gewoon naar techno luisteren of zo, lekker simpeltjes.

Dan heb je nog een hoop te horen... objectief gezien.

Gelukkig kan ik wel lezen zeg! Ik heb geloof ik niet gezegd dat dit album simpetjes is. Alleen de melodietjes.



Hoezo? Als iets simpel op mij overkomt, dan is dat toch gewoon zo...



Ik snap niet zo goed dat als je me eerst verwijt dit simpel te vinden, je me vervolgens aanraadt iets simpels te gaan luisteren.

Verder ben ik blij dat jij het niet slap en gezapig vindt

Tja, Still Life......

Mijn eerste kennismaking met Opeth was Ghost Reveries, nadat ik de zanger had gehoord op Ayreon's the Human Equation. Ik ben niet echt een fan van grunts dus het was een beetje een gok, maar Ghost Reveries pakte me gelijk en heeft me nooit meer losgelaten. Het is een werkelijk fantastisch gevarieerd album.

Een maand later wilde ik een ander album luisteren en na het lezen van diverse positieve recensies is het deze maar geworden. Na een keer of zes luisteren moet ik echter bekennen dat ik het een redelijk saaie plaat vind.

Alle vergelijkingen met Ghost Reveries pakken uit in het nadeel van Still Life. De productie, de zang, de composities en de variatie. Wat waarschijnlijk ook meespeelt is dat ik niet zo'n fan ben van de traditionele metalsound, iets wat buiten de akoestische intermezzo's duidelijk aanwezig is.

Al met al een wat tegenvallende maar zeker geen slechte plaat.

Dit is zo'n plaat waar je je tijd moet voor nemen en je met niets anders bezig houden. Moeilijk om 2 favoriete nummers uit te kiezen, bij mij is dat te zien in welke stemming ik ben. 4,5*( met veel kans dat er een halfje bijkomt).

Toegegeven, de albums die hierna uit zouden komen klonken nog net iets volgroeider, maar het ontloopt elkaar allemaal niet veel. Op deze plaat komt Opeth al heel dicht bij perfectionering van hun sound. Still Life komt voor mij heel dicht in de buurt bij mijn favoriete Opeth plaat Blackwater Park (okee, Damnation is mijn favoriet maar die is hier niet mee te vergelijken). Daarom: 4,5*

@Jazper: Sorry, mijn reactie was nogal overdreven als ik 'm nu teruglees, maar je moet begrijpen dat ik Still Life heel hoog in het vaandel heb staan... dat objectief gezien enzo slaat natuurlijk nergens op... maar ja, peppi en kokki hebben er ook weinig mee van doen, natuurlijk.

Ik las net in een oude Aardschok dat de titel van het Iron Maiden nummer komt.

Dat bedacht ik me laatst ook, toen ik Piece of Mind van Maiden luisterde. Overigens haalt Opeth veel namen van andere bands, Deliverance is een amerikaanse band - staat zelfs op de site geloof ik - en Blackwater Park is (was) een proggroep uit de jaren '70.

Heerlijke plaat. Ik heb m nu op mn headphones staan en weet gelijk al niet meer waarom ik deze een 4 heb gegeven en niet hoger. Nu toe maar dan. 4.5*

Het punt wat ik altijd met Opeth heb is dat de nummers niet blijven hangen. Voor mij is het dus ontoegankelijke muziek. Dat wil niet zeggen dat ik het slecht vind, integendeel, ik kan er goed naar luisteren. Zeker naar dit album, omdat er genoeg variatie is met volop rustige stukken. De rustige Opeth verteer ik beter dan de grunts. Still Life is net als Roundhouse Tapes een verwijzing naar Maiden.

Dit album is nu ook in 5.1 surround sound mix uitgebracht.

Dit is verruit de beste plaat van Opeth, onovertroffen en dit zal ook nooit meer gebeuren. Stil Life is het meest unieke werk van de meest unieke band ter wereld.
Ik kan hier elke dag naar luisteren en steeds weer nieuwe geniale dingetjes (her)ontdekken.
Natuurlijk als je niet van metal houdt zal je het niet met mij eens zijn, maar ik vind dat mensen die niet van dit genre houden er ook niet op moeten stemmen, ik ga ook niet op een of andere country-plaat die ik bij iemand in de auto heb gehoord stemmen en vertellen dat ik er geen reet aan vind.
Dus ik houd van metal, en ik vind Still Life de beste metal-plaat.. 5+/5

Net deze plaat gekocht en ik ben naast The Moor, Godheads Lament en Face of Melinda toch vooral ook onder de indruk van het artwork... fenomenaal

Na de nodige luisterbeurten (met boekje!) zal er vast ook nog wel een halfje bijkomen.

Machtig album met Godheads Lament, Face Of Melinda voorop.
Deze luistert heerlijk weg als je hem eens goed kent.

5*