Opeth - Still Life (1999)

Benighted is echt prachtig. Verder idd Face of Melinda en The Moor ook uitschieters.

Bijzonder sfeervolle plaat van Opeth. 'Blackwater Park' inmiddels al aangeschaft, en dit wordt dan de volgende om ook op CD te kopen. Favoriete nummers heb ik niet, ik beluister de plaat gewoon als één lang nummer. De grunt van Åkerfeldt vind ik trouwens fantastisch.

Dit is het oudste Opeth album dat ik heb. Sfeervol album weer, met vooral langere nummers. Ik heb de luxe digipack uitvoering.

Deze weet mij niet echt te raken. Ik vind de cleane vocals overgeproduced en klinken alsof het Michael niet is. Nog altijd redelijk metal gerichte songs, waar voor mij weinig of geen sfeer inzit, behalve dan The moor, Face of Melinda en misschien nog net White Cluster. Voor mij begint het nieuwe Opeth vanaf BWP, deze is eerder een overgang.

Niet Mikael? Als dit Mikael niet is dan is hij dat ook niet op de volgende albums.

Schitterende Opeth plaat, de riffs zijn opnieuw geweldig.
De grunts en cleane vocalen van Mikael blijven fantastisch!
De afwisseling tussen de harde en zachte stukken is hier zeer goed gedaan.
Mijn favoriet is The Moor op de tweede plaats komt Face of Melinda.

Dan vind ik 4,5 sterren toch een erg hoge score, als dat je mening over de plaat is. Iedereen beoordeelt albums op zijn eigen manier natuurlijk, maar 4,5 sterren wil bij mij zeggen dat het een fantastische plaat is.

Je hebt gelijk. Ik ben deze plaat meer gaan beluisteren en zo mijn score aangepast, zonder er commentaar bij te geven. Op die manier komt het allemaal wat raar over.
Still Life is beter geworden. Ik had gewoon meer tijd nodig om in deze te komen. Bij Orchid, Deliverance en Watershed was ik meteen mee.

Dat is bij mij en Opeth eigenlijk altijd het geval. Eerst een paar keer goed luisteren, en dan komt het allemaal pas goed binnen

Niet zo goed als opvolger Blackwater Park, daar zijn de songs gewoonweg nog beter, maar dit is wel een sfeervol en meeslepend album. Hier en daar iets teveel rustige songs/ passages, maar over het algemeen een mooie plaat.

Dit album is enorm gegroeid in mijn waardering. Niet alleen vind ik het een uitstekend album maar ook een van de beste Opeth platen geworden. Daarom verheef ik Still Life tot de hoogste sterren.

Naar aanleiding van het het topic ‘De metalen twijfels van AOVV’, waarin de desbetreffende user op zoek gaat naar het juiste metal album om in zijn top 10 te zetten, neem ik zijn shortlist volledig door. Vandaag trap ik af met deel 1: het vierde album van metalgrootheid Opeth.

Ik heb Still Life nu verschillende keren beluisterd en ik moet zeggen, ik ben onder de indruk. Op zich niet een verrassing, ik had namelijk best hoge verwachtingen. Het gaat hier namelijk om Opeth, een band waar ik nog véél te weinig van ken maar wat ik ervan ken bijzonder goed is. AOVV’s topic is een mooie aanzet om wat meer van ze te ontdekken (het volgende album uit de shortlist is ook van Opeth namelijk, ben benieuwd!).

Onder de indruk dus, al vanaf het moment dat de gitaarriff zich voor het eerst inzette bij The Moor. Onder de indruk ook vanwege het feit dat dit mij ook daadwerkelijk pas dik uur later weer loslaat, toch geen vanzelfsprekendheid. Dit krijgt de band voor elkaar door middel van werkelijk fantastisch gitaarspel, schitterende gevoeligere stukken en die grunts, o, die monsterlijke grunts. Onmenselijk haast. Wat dat betreft moet ik stiekem toegeven dat ik het misschien wel jammer vind dat er ook nog clean gezongen wordt. Die cleane zang is namelijk prima, bij wijlen zelfs erg mooi, maar het kan geenszins op tegen het geweld van Akerfeldts strot als hij het op een grunten zet. De muziek lijkt dan op te veren en ik dus ook. Aan de andere kant, misschien zouden die stukken minder opvallen als het aan één stuk door zo doorging en zijn ze nu extra speciaal. Hoe dan ook, het is een schitterend en overigens ook erg constant album (al denk ik dat Face of Melinda wel mijn favoriet is ). Ik trap af met 4*, maar dat zou zomaar nog meer kunnen worden, wie weet. Misschien vind ik hem nu al zowat beter dan Blackwater Park zelfs. Maar om daar zeker van te zijn zal ik die nog eens opleggen, vandaag maar weer eens doen

Mag dit album in AOVV’s top 10?
Ik zou er allesbehalve rouwig om zijn als dat gebeurt. Het is niet het beste metal album dat ik ken, maar nu al één van de beste (van het bescheiden aantal dat ik ken, dat moet er direct bij gezegd worden). Het bevat alles wat een goed metal album mijns inziens moet bevatten: emotie, schitterend spel en hele ladingen sfeer. Van mij mag het dus!

Mooi stuk!
Heb hem gisteren ook nog eens gedraaid, nadat ik hem had gekocht.
En inderdaad een schitterende plaat. Dat laatste halfje zal er wel nog bijkomen met de volgende luisterbeurten. En dan wordt het spannend welke nu de beste Opeth wordt voor mij, BWP of deze.

Zo heb ik mijn biefstuk ook het liefst...

Hihi. Aangepast

Leuk idee, Niels! Het zou me trouwens verbazen mochten er veel albums tussenstaan die je slecht vindt..

Dat is precies de reden dat ik dit onderneem

Dat gitaarspel in de tweede helft van Face of Melinda is toch zoooo mooi

De 5.1 mix is echt fantastisch! Vooral op het eerste nummer komt dat prima tot zijn recht. Verder een ongelooflijk sterke plaat van Opeth, die ik helaas te lang heb uitgesteld. Het trekt de impact die Blackwater Park ḫeeft tocḫ wel in twijfel.

Omdat het fragmentarische toch vooral aan de post-Blackwater Park-albums wordt toegeschreven, kon ik het niet laten om ook dit album eens te beluisteren. Toch weet het me maar niet te grijpen, ik vind het zelfs wat saaier dan Blackwater Park, Deliverance, Ghost Reveries en Watershed. Een nummer als Benighted vind ik wel mooi en de opener vind ik ook behoorlijk.

Dat moment voor de solo in White Cluster is echt magistraal. Die lange schelle harde grunt, die prog-rock achtige gitaarriff, de vele geniale drum-fills en dan die hele vette solo om vervolgens op te gaan in rust en dan die o zo mooi refrein.

Ja, ik ben een liefhebber.

Ik deel ongeveer je mening jasper. Dit album mist in het geheel wat pit en beklijft mij ook minder dan de albums die je vernoemt. Samen met Morningrise een van de wat mindere albums naar mijn mening, maar nog steeds heel erg goed.

Ik vind dit album druipen van de sfeer. Het is vooral dat element dat mij enorm grijpt op dit album. Persoonlijk vind ik dat hier Mikaels beste vocalen op staan. Niet zo zeer door de techniek (integendeel), maar juist door de melancholie en tragedie die erin te horen is. Het is vooral een emotioneel album. Dit album en ik hebben een lange tijd op elkaar gewacht en eindelijk hebben na een hele lange tijd elkaar gevonden. Ik wist dat er een dag zou komen dat dit album mij in z'n geheel zou pakken en dat heeft het uiteindelijk gedaan. Ik vind wel dat dit album beter op z'n recht komt op een koude donkere dag of nacht met onstuimig weer.

Over die sfeer en Mikael's vocalen, daar kan ik me in vinden. Ik kan me wel voorstellen dat dit album me op een keer ook in zijn geheel opeens helemaal overtuigt, terwijl ik er bij Morningrise zekerder van ben dat ik daar voor mezelf alles al heb uitgehaald wat er in zit.

Als je werkelijk alles uit Morningrise had gehaald, had je wel ingezien dat dat wel hun beste album is .

Dit album is wel één van Opeth's meest sfeervolle. Een sfeer die het mooie verhaal goed ondersteunt. Er is inderdaad wel wat emotie in Mikael's stem te horen, al vind ik wat emotie betreft Morningrise toch wel uitblinken.

Blackwater park vind ik de beste nummers van Opeth hebben. ECHTER het concept van dit album met daarbij de sfeer maakt dit het beste album van Opeth. Ik zou nummers niet afzonderlijk gaan luisteren, maar in 1 zit is dit album magistraal!!!

Vandaag is het de eerste keer dat ik een recensie/poging tot recensie plaats bij een plaat waarbij het etiket metal op is gedrukt. Dat metal een interessant genre is wist ik al langer, maar verder dan de heel grote namen (Metallica, Iron Maiden, Black Sabbath, Tool) ben ik nooit geraakt. Sinds kort is mijn interesse voor het genre ten volle gewekt en begin ik aan een reis door de metal wereld.

Nu zou Opeth goed in het bovenstaande rijtje passen. Onze Zweedse vrienden genieten een aardig potje populariteit. Maar dan vooral op mume en onder metalfans. Vraag op straat aan willekeurige voorbijgangers of de naam Opeth een belletje doet rinkelen en ongeveer een tiende van het aantal zielen die Iron Maiden of Metallica kent geeft een blijk van herkenning bij de naam Opeth. Zo is toch mijn aanvoelen, meld het gerust als ik me vergis. Opeth lijkt me dus een perfecte naam om mijn reis mee te beginnen.

Volgens Google Translate betekent The Moor, de hei. In het begin lijkt het dan ook of ik me daar bevind. Mysterieuze strijkers (of iets dat als een strijker klinkt, ofwel zijn mijn oren rijp voor het stort) waaien rustig, net als het getokkel dat volgt. Dan komt er een kudde bizons op de hei gesprint en trekt het nummer zich in volle glorie op gang. De zanger kan het niet laten een potje te schreeuwen. Meestal als er geschreeuw bij een nummer komt haak ik af, de bijdrage van de schreeuw aan de muziek is dikwijls het verpesten van een briljante (of minder briljante, maar die toch nog verpesten) intro of solo en ervoor zorgen dat ik weer wat Mozart ga luisteren. In The Moor stoor ik me niet aan de uithalen, ze voegen iets positiefs toe aan de muziek, wat dus (zie voorgaande regels) zeer verdienstelijk is.

De eerste minuten van Godhead's Lament kunnen me niet bekoren, maar het tweede deel maakt veel goed. Hier is de zang op zijn best en de melodie zeer goed te pruimen. Maar dan komt het derde nummer, Benighted. Een mooie intro, dat zeker, maar vanaf het moment dat de zang inzet hoeft het voor mij niet meer. De afgekuiste zang doe me geen genoegen en de melodie gaat rakelings langs me heen.

Nadat Moonlapse Vertigo aangenaam op mijn trommelvliezen heeft ingebeukt komt Face of Melinda. Het nummer begint zacht en is hetzelfde verhaal als Benighted. Uitendelijk vertrekt de trein toch, waarna het nummer aangenaam wordt, maar The Moor is mijns inziens stukken beter. Er zit ook een zacht stuk in The Moor, maar daar valt de zang me niet zo tegen als in Benighted en Face of Melinda. De laatste nummers zijn tip top in orde. Serenity Painted Death is mijn favoriet van de plaat en met White Cluster eindigt Still Life in stijl.

Het is moeilijk om een gepast adjectief op deze plaat te plakken. Overdonderend?, dat effect had de plaat niet op mij. Verdienstelijk? Dat zou deze metalgrootheid teniet doen. Ik hou het maar op de woorden die ik oma toewerp als ze vraagt hoe het met me gaat. Gewoon goed, niets meer en zeker niets minder.

Mooi stukje.
Al schreeuwt Mikael niet maar hij grunt.

Zeker prima stukje!!

Die mysterieuze strijkers in The Moor zijn echter geen strijkers, maar is gewoon het gitaargeluid (vervormd). Tijdens interviews destijds geen Mikael er prat op dat er géén toetsen op The Moor staan.

Ik heb zopas mijn cijfer van 3 naar 3.5 opgetrokken. Still Life is een geweldige plaat. Zeer sterke compositie en de zang is heel sterk. Spijtig van die grunts !!! Maar dat zal wel aan mij liggen. Verder niets op te zeggen. Ijzersterk, maar met grunts.

Ik ben alvast tot bezinning gekomen en ik verhoog met een volle ster!!! Sterke plaat.