Peter Gabriel - Scratch My Back (2010)

Ook muzikaal is dit verre van geldklopperij. Of je er nou van gruwelt of bij wegsmelt; dit is geen commerciële muziek.

Het is gewoon onzin wat je zegt. Enig idee hoeveel het kost een orkest mee op toernee te nemen? Als Gabriel geld had willen binnen harken, was een plaat en tour als deze wel het laatste waar hij mee op de proppen was gekomen.

Dat je het geen mooie plaat vind is prima, maar ga dan geen drogredenen lopen verzinnen om je mening kracht bij te zetten.

Second that!

Mooie discussie over het fenomeen Peter Gabriel. Ik heb een tijdje geworsteld met dit Scratch my Back album. Wat na vele luisterbeurten overblijft is toch wel de waardering voor de originaliteit (gedurfde uitspraak bij een coveralbum) van dit album. Het is zijn interpretatie van songs die hij mooi vindt. De manier waarop is, op zijn zacht gezegd, gedurfd en daardoor alleen al de moeite waard. Natuurlijk telt mee dat het PG is die dit album heeft gemaakt. Volgens mij telt de wil om snel geld te verdienen voor deze man niet meer mee. Hij is echt wel 'binnen' en daardoor onafhankelijk w.b. zijn inspiratie. Verder een album die w.b. audiofiele kwaliteiten zijn weerga niet kent. Wonderschone produktie.

Een nummer helemaal omgooien, het arrangeren, kan bovendien net zoveel tijd kosten als het schrijven van een nieuw nummer. Het is niet zo dat Gabriel de bladmuziek heeft geregeld en het orkest dat maar letterlijk liet naspelen.

Precies. Vandaar ook mijn opmerking dat het erg origineel is gedaan en ik daar bewondering voor heb. Met hetzelfde gemak had hij nieuw werk geschreven. Dat hij dat niet heeft gedaan kenmerkt de echte artiest in hem. Compleet onafhankelijk en gedreven door inspiratie.

Klopt weliswaar maar nu wordt het de hoogste tijd voor nieuw materiaal!!

Amen...

Verder hoop ik natuurlijk ook op nieuw materiaal

Veel reacties zijn herkenbaar, Scratch My Back is geen makkelijk album dat je zo even wegluistert. Het fragiele punt, vind ik, is Gabriels stem, die sommige songs onvoldoende weet te dragen, zoals in Flume en in Philadelphia. Dat doet enigszins afbreuk aan de originele aanpak, met het orkest en de ingrijpend verandere arrangementen. Toch: Scratch My Back onderhoudt wel. Ik heb er een tijd intensief naar geluisterd, en zet hem nog steeds wel eens op: lekker traag en gedragen. Erg mooi vind ik de tragiek van The Boy In The Bubble, de kracht van My Body Is A Cage en de intensiteit van I Think It's Going To Rain Today. Stuk voor stuk nummers die ook als origineel al de moeite waard waren, maar met Gabriels interpretatie nog beter uit de verf komen.

Na Scratch my back en new blood wordt deze als triologie afgerond met de cd 'And I Scratch yours". Deze cd komt op 2 september uit.

Op 'And I Scratch yours' coveren de artiesten die op scratch my back staan een nummer van Gabriel, en geven daar een geheel eigen interpretatie aan.
Ben benieuwd waar Bowie mee gaat komen.

Ben benieuwd wanneer Peter Gabriel eindelijk weer eens met een zinvol vervolg op Up gaat komen!

Nou eehhh met niks... Was overigens al langer bekend hoor dat Bowie en Radiohead niet met het vervolg zouden meedoen.

I Don't Remember - David Byrne
Come Talk to Me - Bon Iver
Blood of Eden - Regina Spektor
Not One of Us - Stephin Merritt
Shock the Monkey - Joseph Arthur
Big Time - Randy Newman
Games Without Frontiers - Arcade Fire
Mercy Street - Elbow
Mother of Violence - Brian Eno
Don't Give Up - Feist feat. Timber Timbre
Solsbury Hill - Lou Reed
Biko - Paul Simon

Deze setlist mag er ook wel zijn. Jammer dat Bowie heeft bedankt, de arogante ...
Maar er is een andere David voor in de plaats gekomen, en zeker niet de minste.

Ik vind dit album heel zinvol. Covers met een eigen interpretatie, uniek en gedurfd.

Gedurft? Ja. Maar de instrumentatie is wel zeer eentonig.

Da's een keuze die past bij de stijl. Niks mis mee wat mij betreft.

Iedere artiest gaat een keer op een zekere leeftijd aan het coveren, zo soit, wat mij betreft. Zelden is het ook echt leuk, dus Gabriel vormt hier geen uitzondering.
Maar om daar nu drie albums op deze wijze mee bezig te zijn.....

Ja, de gemiddelde Peter Gabriel liefhebber is verwend, dat krijg je met albums als Up en Us en dan alles wat we zo goed van hem kennen uit de jaren '80.

Ik ben er ook van overtuigd dat Peter Gabriel ons nog eens zal trakteren op een mooi eigen nieuw album dat elke concurrentie weer voor even de mond snoert. Maar dat zal geen album zijn dat zal lijken op Scratch my back of New blood.

De vraag is dus niet óf we zo'n album zullen krijgen alleen de vraag is wannéér we dat album eindelijk mogen verwachten.

Hoe vaker ik het album beluister, hoe beter ik het vind.

ondanks dat ik het een mooi album vind hoop ik toch op weer eens een echt ouderwets Gabriel album

Helemaal mee eens! Ondertussen is dit album uitgegroeid tot een bescheiden pareltje...

Wonderschoon album met sfeervolle vertolkingen van liedjes van bandjes waar ik zelf dus op een enkele na geen nummer van kende. Heerlijk de oogjes dicht en onderdompelen maar!

Dit is op zijn minst een apart album te noemen van Peter Gabriel. Heel sfeervol, en een heel eigen interpretaties van bestaande nummers. Je moet er wel voor in de stemming zijn om er naar te luisteren, en af en toe zak je weg in de "zachtheid" van de muziek, maar het is ontegenzeggelijk erg mooi...

Apart... Is ook het eerste wat ik dacht na het beluisteren van dit album. Totaal anders dan wat ik van Gabriel gewend ben, maar op één of andere manier wel bijzonder te noemen. In tegenstelling tot Roberto ken ik wel alle nummers, alleen zijn die zo uit hun verband getrokken dat je bij sommige pas na een minuut door hebt welk nummer het is (als je natuurlijk niet naar de tracklijst kijkt ).
Het is zo apart, dat ik nog even geen stem weet uit te brengen. Nog een paar maal beluisteren.

Hier en daar word ik wel geraakt door de nummers, vooral de covers van Arcade Fire, Lou Reed en Talking Heads vind ik tof. Maar als geheel blijft het album onder een soort stolp van strijkers liggen. Dat maakt de plaat als geheel toch maar moeilijk te verteren.

Niets is minder waar. Prachtig die stolp van strijkers!

Het nummer “My Body is A Cage” wordt mooi toegepast in de, voor mij, zeer te waarderen serie Dark - Seizoen 2 (2019) - TvMeter.nl. Het nummer komt in de finale van de laatste aflevering en echt op z’n Gabriels.

En toch.... Geef mij maar de originelen. Heroes had hij moeten laten. Het heeft zo'n intellectueel soundje. Mij te veel van het goede. Hij had Let's dance moeten doen, als er toch een Bowie nummer op had gemoeten.
Maar goed, door Après Moi ben ik wel gaan luisteren naar Regina Spektor! En voor die ontdekking ben ik Gabriel weer dankbaar.

Nog even geen sterren.

Meegenomen uit de KLW.
Na 1 keer luisteren vind ik het niet erg sprankelend en kom niet verder dan 2 sterren.

In mijn reis door alle Gabriel-albums blijk ik deze al eens beluisterd te hebben. En eigenlijk ben ik nu meer geraakt dan 11 jaar geleden. Ik kan mij absoluut voorstellen dat vele fans dit album “niet te pruimen” vinden. Het valt totaal uit de toon van de vorige albums, laat staan zijn eerste 4 solo projecten. Nee, hier zou je dan bij in slaap vallen of rillingen over de rug krijgen.
Maar toch vind ik dit een Gabriel die ik ook graag hoor. Ingetogen, gewaagd (want het zijn nogal klassiekers die je raakt) en een totaal andere kant uitgaand. Niet alles is even raak, maar op één of andere manier passen de nummers wel allemaal bij elkaar zoals Peter het brengt. De eerste 5 tracks zijn de betere en daarna zwakt het iets af. Totaal een andere weg inslaand, is dat toch iets dat hij vaker doet (ik denk aan OVO en het album dat hierna komt).