Peter Gabriel - Scratch My Back (2010)

Ik vind bij die cover juist origineel en cover redelijk op elkaar lijken.

Nou ja, ieder z'n ding.

Hier is mjuman en hij bevestigt dat ie een levend perzoon is.

Mens van vlees en bloed en onderhevig aan emoties heeft ie ervaringen elders op de site breder getrokken dan wenselijk. Dus "muzipubers" als label was een generiek aanduiding voor datgene wat - thank you Ad Brouwers - o.m. Father M. als uitermate storend beschouwde.

Waar ik me aan erger is het volgende:

* slecht onderbouwde kritieken
* perzoonlijke inzichten en meningen, opgedist als feiten
* geen rekening houden met reputaties en artistieke attitude van artiesten
* 'haatstemmen' van 0,5 * uitdelen

Ik heb dit album vandaag nog eens gedraaid en ik kan/moet helaas bevestigen dat ik het geen topalbum vind - verrassend dat wel; maar voor mij is het eerder de neerslag van een project op cd dan een bewuste release van een nieuw creatief werk. Ik zie dit echt als een inbetweenie, integer en een poging tot grensverleggen.

En verder: "stick and stones may break my bones, but names will never hurt me".

Kom ik ga m'n stramme spieren insmeren, pak de rollator en ga de hond uitlaten.

Opschieten, Huize Avondrust sluit de deuren vroeg op zondagavond.

Dat weet jij net goed als ik, ouwe rakker, je kunt ook gewoon sms'en - we zien elkaar zo in de Frivole Violist!

Ik zzzet de vvvvvlez jjjenefur fffast op tavel....hik.

Dagje weg, gelijk heel wat boeiende discussie gemist.

De ene jongere is de andere niet, net als dat ook het ene oudje de andere weer niet is. Een afgewogen oordeel geven over een 30 jaar oud album dat je door en door kent of vijf stukjes vluchtig beluisteren via internet en dan oordelen is natuurlijk ook geen vergelijk. Van dat laatste springt mij ook het glazuur van de tanden.

Wie de schoen past trekke hem aan is hier uiteraard van toepassing. Maar ik vind wel dat elke mening er één is en smaakvol een reactie geven met weglaten van eerder gebruikte superlatieven of negatieve kritieken is al moeilijk genoeg. Het is onbegonnen werk iemands standpunt te beoordelen op basis van achtergrondkennis, leeftijd e.d. Het verbaast mij soms wat jongeren al weten van een oude artiest.

Beduidend meer vaak dan dat ik zelf weet van de jongere garde muzikanten.

Na een lange voetbalcarriére speel ik nog steeds niet in een veteranenelftal (zaterdag kreeg ik nog een rode kaart wegens het van achteren haken van een 19-jarige opponent die mij te vlug af dreigde te wezen hoewel het ter aarde storten behoorlijk werd overdreven) maar om dezelfde redenen dat ik nog in een algemene voetbalcompetitie speel, vind ik het delen van een mening over een album met jongere luisteraars, die blijkbaar toch nog geïnteresseerd zijn in oudere muzikanten, ook boeiend.

De interactie tussen jong- en oud blijft daarom aardig en laten we ons bij Scratch my back niet vergissen: dit album is pas een jaar oud en het algemene verhaal dat oudere albums bij 'ouderen' in de meningsvorming 30 jaar hebben kunnen rijpen, gaat hier niet op.

Dat gezegd hebbende moet ik ook erkennen, dat Scratch my back bij mij niet dezelfde vlinders in mijn buik heeft gebracht als menig ander album van Peter Gabriel. Het is vooral een 'mooi' album, gedurfd ook en een nieuwe variant in zijn werk. Maar ik pas, na twee nieuwe luisterbeurten, het aantal sterren nog even licht aan aan mijn daadwerkelijke beleving.

PETER GABRIEL - SCRATCH MY BACK
"If you’re going to reinterpret something, then really do something. Nail your colours to the mast and say, ‘This is different, and it isn’t everybody’s cup of tea." ~ Peter Gabriel

De thee heeft bij sommigen blijkbaar een bittere nasmaak, zo afgaande op vele reacties en stemmen. Mijn vraag is: heeft iedereen wel de moeite gedaan om het kopje vredig, rustig en geduldig te consumeren? Want het blijven covers, een 'genre' apart.

Het is toch een gekend fenomeen in muziekwereld: de versies die men het eerste hoort, reeds kent, zal men bijna altijd prefereren. Daarom dat het ook meerdere luisterbeurten vraagt, en een sterk muzikaal inlevingsvermogen, eer men andere interpretaties ook kan appreciëren. In die zin vraagt een album als dit meerdere toeren rond je speler dan een 'ontoegangkelijk groeiplaatje'.

En toch is dat blijkbaar bij sommigen niet goed bevallen. De thee blijkt te saai en/of te bombastisch. Waar men die woorden vandaan haalt, dat weet ik niet; want die definiëring gaat echt niet op bij dit album.

Bombastisch is het allesbehalve. Eerder intiem. Een naakt en breekbaar album, maar toch met een vriendelijke en uitnodigende sound. Het pakt wonderwel goed uit, dit uitstapje van Gabriel.

Ja, inderdaad: ik vind het een geslaagd experiment. Allereerst is het blijk van een eerlijkheid van Gabriel. Hij doet nog steeds wat 'ie wil doen, en mijdt het nieuwe niet - zoekt het net op.

Z'n tracklistkeuze is aangenaam verrassend. Enkele klassiekers, die door de nieuwe inzichten een andere gevoelenswereld en dimensie met zich meekrijgen; en ook enkele nieuwe en beloftevolle namen volgens Peter (bijvoorbeeld Elbow en Bon Iver), die zich zeer vlot en spontaan naar de sound van het album ombuigen.

Het stemgeluid lijkt vertrouwt met de klassieke arrangementen, en baant zich er als een metgezel doorheen. Het kli(n)kt!

Mindere momenten zijn er niet echt, maar het nummer die me altijd het minste bijblijft is Philadelphia (de Neil Young cover).

Heroes klinkt heerlijk hopeloos, dwangmatisch. The Boy In The Buble vind ik beter dan het origineel, één van de hoogtepunten op het album. Enkele dromerige interpretaties zoals Mirrorball en Flume. Listening Wind slaagt erin om die authentieke, inheemse sound over te brengen; en er is ook plaats voor liefdevolle tederheid bij The Power Of The Heart (sorry Reed: ik blijft grote fan, maar dit is alweer beter dan het origineel - een topper!) en The Book Of Love.

Een emotionele ode. Top onder-de-lakens-en-genieten plaat.

Ik lees in je stuk toch een beetje dat je deze plaat eigenlijk niet slecht zou moeten kunnen vinden.

Je gaat er wellicht enigszins aan voorbij dat je globaal twee manieren van coveren hebt:

1. je probeert dicht bij het origineel te blijven
2. je probeert het origineel dicht bij jou te brengen

Gabriel heeft voor het tweede gekozen, wat te prijzen valt. Een album vol met nageaapte nummers lijkt me zonde van de tijd en de moeite, vooral leuk voor de completist.

Echter, je kunt proberen aan elk nummer een eigen (unieke) draai mee te geven of je kunt aan alle nummers precies dezelfde draai te geven. Ook in dit geval heeft Gabriel voor het tweede gekozen, hij heeft de nummers in een bepaald format gegoten.

Als dat format je niet ligt dan ben je snel klaar met dit album. Dan kun je het honderd keer luisteren maar dan blijft het resultaat hetzelfde. Of het daarmee saai is: nee, eerder eentonig.

Ik kan me rdeelijk in de post hiervoor vinden, al pakt mijn totaalbeoordeling iets hoger uit en dat komt omdat ik respect wil tonen voor Peter Gabriel als artiest.Het is veelzeggend dat dit album al een paar maanden de kast niet is uit geweest: het doet me gewoon te weinig, thee, cappucino of glas wijn.

Het is even leuk, maar het wordt op een gegeven moment een Matroesjka-truuk: in een pop, zit een kleinere pop en daarin zit weer ... Gabriel herhaalt zich net iets te veel om de spanningsboog erin te houden. En zo wordt het album op een gegeven moment OLM, relax-time quality time soundtrack en dat zijn we niet gewend van Moribund the Burgemeister, residentie houdend op Solsbury Hill.

Kortom, een slap bakkie, niet echt mijn kop thee - en de handen wel boven de lakens houden, Ferre

Gabriel gaat inderdaad bij ieder nummer uit van hetzelfde perspectief, en ze zijn in dezelfde lijnen uitgewerkt.

Maar ik vind de nummers, in hun fundament, al zodanig verschillende ladingen hebben dat de songs toch divers en verscheiden/verschillend overkomen. Zo zou The Book Of Love en The Power Of The Heart als twee gelijkaardige nummers gezien kunnen worden - maar de éne is heerlijk cynisch, de andere net niet.

Dat zo'n plaat na een tijdje ééntonig wordt voor sommigen kan ik snappen, maar ik houd net van de manier waarop Gabriel het hier uitwerkt; het concept van een song uit te kleden tot/naar z'n essentie, en het een unieke twist mee te geven met arrangementen. Ik vind het een heerlijke sound, en net daarom stoort het me allesbehalve dat het gehele album op dergelijke wijze is uitgewerkt. Het zorgt ook voor éénheid, een bepaalde opbouw. Het lijkt ergens naar toe te werken, met het bijna schizofrene Street Spirit als afsluiter. Ieder nummer vanuit een ander standpunt onder handen nemen: dat lijkt misschien interessanter, maar zou het totaalpacket dan niet minder consistent zijn?

Verder wel 'grappig', Mjuman, die referentie naar Solsbury Hill. Want zo'n werk vind ik net minder; ik vind dit veruit één van de beste Gabriel platen (INC. de Genesis periode!).

Beter is niet geheel adequaat, authentieker is het juistere woord. Beter is heel duidelijk:
dit album bijv. vanaf de eerste drumbeat zit je gekluisterd in je stoel; ja toe, maar draai de volumeknop maar naar rechts, en laat je meeslepen.

En live is dit helemaal prachtig - Jaap Edenhal, midden jaren 80 - het concert begon met Rhythm of the Heat en de trommerlaars kwamen op door de zaal heen.

Dit album is salonmuziek voor dertigers/veertigers die eens bijdetijds willen doen. Ga terug, jongeling, wijd meer aandacht aan het oudere werk - om mijn part aan die met de schittrende duetten (met Kate, Sinead) - a propos duet; een van de mooiste uitvoeringen ooit (Liz Frazer met Paul Buchanan):

http://www.youtube.com/watch?v=byBzRI1Z5LE

Allemaal goed en wel - maareuh, één iets: ik heb al alle albums, los van de E.P.'s en het Duitstalige album, van Gabriel beluisterd

Of denk je nou echt dat ik nog maar 32 albums (zie m'n stemmen) ken? Trouwens één van de betere Gabriel platen, inderdaad - maar van deze geniet ik veel meer. Warmer.

Frequentie?
Context?
Impact - vs geduld - niet alle album achtereen afwerken; laat ze 'inklinken'
Duiding?



IK denk steeds minder - ik hou me bij (waarnemings)feiten en geef mijn feiten. In 82 kwam Gabriel4 als een enorme verrassing en ik was toen net nwe speakers aan het kopen. De zorg en aandacht voor de productie straalt ook wel van dit album, maar het doet MIJ veel minder.

Vandaag weer eens gedraaid na nav een discussie hier Peter Gabriel - New Blood (2011) en stemde het weer me al niet vrolijk (herfst), dan zorgde de plaat wel daarvoor. Mijn respect voor PG is groot, maar ik lijd niet aan het onbegrensde vereringssyndroom waarvan sommigen last lijken te hebben: ik ben tot in de achtste track gekomen en toen trok ik deze goedgeproduceerde, salonfähige muzak niet meer: bah, het klinkt mooi,maar het doet me niets! Vanwege klankkleur en waardering voor PG laat ik mijn waardering nog wel op 3* staan, maar zal dit album weinig draaien. Van de weeromstuit zette ik PG3 op en toen was het echt duidelijk: dat album raakte me.

Wat een gedoe allemaal over covers en originelen. Als je het zo bekijkt dan is alle klassieke muziek hopeloos immers de echte klassieke componisten zijn allemaal dood en er zijn weinig (sic) opnames bewaard gebleven. We moeten het dus doen met interpretaties. Voor mij staat in ieder geval een ding als een paal boven water: Gabriel kan zingen. En hoe! Kippenvel en rillingen langs mijn ruggengraat. Wat is dit mooi. En wat een briljante interpretaties. Deze cd kent geen zwakke momenten, ook niet na 10 keer draaien. Het gaat alleen maar meer schitteren dit juweeltje.

Helemaal niet, het vergelijk gaat volledig mank omdat Peter Gabriel nog leeft en verder niets mankeert. Dat ligt bij Klassieke Muziek natuurlijk geheel anders.

Hier speelt nog dat het niet de PG klassiekers zijn die worden gespeeld maar nummers van anderen. Dat is dan nog een positieve wending aan het geheel.

Maar met alle respect, de weg die PG hier inslaat is een doodlopende. Iedereen die zijn (verfrissende) voorgaande werk kent kan toch niet met droge ogen 5***** aan dit album geven.

De aanpak van de kille orkestratie is een onaangename wending aan zijn carriére, geheel onnodig. En ik ga dat niet verplicht goed zitten vinden omdat het toevallig Peter Gabriel is. Waarbij aangetekend, dat het wel zo'n beetje de eerste kritiek is die ik hem in zijn lange loopbaan geef.

Voor mij is het perspectief helemaal anders. Ik heb nooit een grote bewondering gehad voor Peter Gabriel en zeker al niet voor Genesis. Gabriel was die man die in de hitparade stond met Solsbury Hill en Sledgehammer, nummers die ik maar heel gewoontjes vond zodat ik aan zijn ander werk weinig aandacht heb besteed.
Tot ik vorig jaar 'The Power of the Heart' hoorde, ineens besefte ik wat ik had gemist al die jaren: die stem, dat doorleefde, de emotionele lading en intimiteit.
Dit album is voor mij de sleutel geweest tot de waardering van Peter Gabriel, en het startpunt voor de exploratie van een gans oeuvre van een groot artiest.

Er is 1 nummer op deze cd dat ik erg goed vond en dat is Apres Moi(tenminste iets vernieuwend), en dit wordt tot mijn verbazing het slechts gewaardeerd??? Over het overige is al genoeg gezegd waaronder deze van Brunniepoo wel erg treffend is:

De cover van Flume is volledig verkracht. Gabriel is een fenomenaal zanger, maar van dit soort spul moet hij afblijven. Het is weer tijd voor inspiratie.

Hier ben ik het 100% mee eens. Dit geldt trouwens ook voor Todd Rundgren..

Ik vind het wel meevallen.

Wat is er met Todd dan? Doet hij 'Flume' ook?

Of 't inspiratie gedeelte? Live gooit Todd wel vaak z'n nummers helemaal om. Hij is een tijdje bezig geweest met bluesversies van z'n nummers en heeft een handjevol concerten met orkest gedaan.

.

Ik bedoel dat zowel Peter Gabrile als Todd Rundgren beide weer eens de studio in moeten duiken en met een gloednieuw product moeten komen met eigen nummers

Gewoon een simpele manier om aan geld te komen dit. Niet veel anders.

Dan had hij de covers wel dicht bij het origineel gehouden. Muziek is bekend even inspelen en cashen maar. Nu haalt hij de nummers helemaal uit elkaar, maakt er nieuwe arrangementen voor. Speelt dit in met een orkest (wat veel geld kost) en gaat zelfs met een heel orkest op tournee (wat nog vele malen meer geld kost) en dan krijg je dit soort simpele opmerkingen, jammer... Dit soort reacties heb ik ook gelezen bij het live album, ja stel je voor dat je ergens een live concert van uitbrengt. Volgens mij doet iedereen dat maar bij Gabriel is het opeens geldklopperij

Je mag het gerust niet goed vinden maar dat is een heel andere discussie.

Ik heb het ook al geprobeerd, maar mensen vinden dit niks, PG ging hier te lang mee door naar hun mening, en dan wordt er gelijk de term 'geldklopperij' tegenaangegooid. Onnavolgbaar.

Ja want jij hebt natuurlijk gelijk. Het is het gemak waarmee alles maar wordt gecoverd en het gebrek aan inspiratie. Liedjes schrijven kost heel veel tijd.

Een orkest meenemen op tour is inderdaad veel duurder en het is wel echt vakwerk wat Gabriel laat horen. Het is geen afgeraffeld zootje. Geldklopperij vind ik dit dan ook beslist niet. Mijn ding is 't echter niet en ik vind wel dat hij er te lang in blijft hangen.