Peter Gabriel - Scratch My Back (2010)

ik denk dat Scratch my back toch een klassiek gevalletje begint te worden van Like it or not.

Gabriel laat weinig ruimte voor discussie. Hij creëert een sfeer, past daar al zijn keuzes aan covers op aan.
Het is geen album geworden waarbij je een minder nummer kunt skippen, het is geen cd met extreme verschillen in aanpak en kwaliteit.

Ik vind het wél goed gedaan, het sfeertje bevalt me en Peter Gabriel heeft 'zijn' covers uitzonderlijk sterk onderhanden genomen.

Ik kan mij aan de andere kant voorstellen dat, als je de sfeer en aanpak dit keer niet bevalt, het ook niet meer goed komt op andere delen van dit album.

Vandaar mijn Like it or not gevoel bij Scratch my back. Ik ben wel erg benieuwd naar Peter Gabriel die zichzelf gaat coveren (op New Blood zoals door ChrisX werd gemeld). Dat lijkt mij op voorhand ook een erg hachelijke onderneming, vandaar dat het mij prikkelt.

het verschil tussen arangementen(covers in dit geval) en de originele compositie is er uiteraard. Stom van me om dat door elkaar te halen. Voor de duidelijkheid, veel van de orginele composities vind ik juist erg goed(heroes en street spirit bijvoorbeeld), maar de huidige arangementen doen me niets.

En ja ik probeer juist wat vlammend de schrijven om een inhoudelijke discussie te ontlokken. Ik heb deze CD al voldoende beluisterd(4 maal of zo) en ik begrijp de arrangementen die gebracht worden wel. Ook snap ik wel dat dit een hommage-album is aan veel 'hedendaagse" artiesten. Ik kies er voor dat niet mee te nemen in mijn beoordeling. Ik beoordeel het product, niet de reden of de impact van het product.

Ten slotte die vind ik productie gewijs niet kil, wel arangementgewijs. Er had meer gedaan mogen worden met dynamiek bijvoorbeeld. Het kabbelt mij te veel.

P.S adele-cover van love song vond ik prachtig. Inderdaad een goed voorbeeld van wat een ander arrangement voor een compositie kan betekenen.

Ook ik beoordeel natuurlijk het product. Maar zelfs een mindere Gabriel is meer dan 0,5* waard. Tenzij ook dat inderdaad onderdeel is om een 'zware inhoudelijke discussie' uit te lokken.

Vocaal is het precies waar hij op dit moment wel zijn: fragiel en breekbaar. Zo heeft een tijdje terug deze kale versie van Here Comes The Flood gedaan:

PG @ Guitar Centre

Let wel, hij doet dit heel bewust want hij kan wel degelijk die hoge noten uit het verleden nog halen zoals hij dat ook deed tijdens de New Blood toer tijdens San Jacinto (tweede set met eigen nummers):

PG - San Jacinto live 2010

Zoals altijd vaart PG gewoon zijn eigen muzikale koers. Het feit dat een album als SMB zo veel tegenstrijdige reacties oproept is in mijn ogen alleen maar een goed teken.

Nee, natuurlijk niet. Maar je lijkt met je eerste opmerking - "heeft Gabriel het eindresultaat wel gehoord" - te suggereren alsof Gabriel bij God niet meer wist wat hij aan het doen was en zich blind staarde op de (technische) uitwerkingen van de originele composities waardoor hij ook de kwaliteit van zijn werk volledig uit het oog verloor.

Maar dat is gewoon grote onzin. Dan heb je niet goed naar dit album geluisterd. Zoals hiervoor door Musician al is geconstateerd, is over dit album heel goed nagedacht. Gabriel heeft een ode willen brengen aan verschillende muzikanten en muziekstukken (recent en wat ouder) en daar een bepaalde, geheel eigen en vooral ook consistente sfeer aan willen meegeven, ook al gaat het vaak om composities waarvan de originele uitvoeringen sterk van elkaar verschillen. En dat is erg knap.

Het resultaat mag mss niet in overeenstemming zijn met je persoonlijke voorkeuren en smaak, en je mag het saai vinden (te weinig dynamiek), maar om zo maar te roepen dat Gabriel hier een broddelwerkje aflevert (want dat is wat je eigenlijk zegt) doet ernstig tekort aan het grote vakmanschap waarvan ook dit album weer blijk geeft.

Luister nog maar eens naar 'Listening Wind'.



Ook bij deze opmerking vraag ik me af of we wel naar hetzelfde album hebben geluisterd. "Leeg en kil" kun je dit toch niet noemen, zelfs al is het niet je kopje thee. De strijkarrangementen klinke overwegend warm. Een "kille" Gabriel is een contradictio in terminis.

En waardeer je klassieke muziek? Ik kan me best voorstellen dat als je niet gewend bent om naar klassieke muziek te luisteren, dit album je (veel) minder aanspreekt. Wellicht mis je ritmiek (een 'beat')? Waarmee natuurlijk niet is gezegd dat je als liefhebber van klassieke muziek dit album meteen geweldig zou moeten vinden.

Ik vind dit dus prachtige uitvoeringen. We horen (en zien) een heel ingetogen Gabriel. Nummers ontdaan van de (wat) bombastische elementen van de originele opnames. De sfeer is er nu een van berusting en reflectie. En daar kan ik van genieten, al neem ik het slechts met mate tot me......anders word ik een beetje week van die (soms te zoete) strijkers.

Gabriel heeft niet door dat hij in dezelfde trucjes vervalt. Zoals ik eerder al noemde: eenzijdige instrumentatie, op 3/4e van het nummer ineens de dynamiek laten aanzwengelen, etc.. Verder vind ik het een beetje een loze opmerking, aangezien ik net zo goed kan zeggen dat jij niet goed naar het album hebt geluisterd.



Kwestie van smaak. Het blijkt dat Misterfool dit ook zo ervaart. Als ik reacties terug ga lezen staan er misschien nog wel meer soortgelijke opmerkingen. Qua instrumentatie is het gewoon redelijk leeg: stem, af en toe piano, strijkers die het gros van de tijd niet al te bombastisch spelen, en een enkele keer een koor.



Ik waardeer klassieke muziek absoluut, maar dit album daarmee vergelijken vind ik wat kort door de bocht gaan. Drums zorgen doorgaans voor een voller geluid, maar ook zonder drums kun je een mooi vol geluid zien te krijgen (zie bijv. Live at Massey Hall of Le Noise van ome Neil).

Je hebt niet gelezen wat ik schreef. Gabriel heeft nummers uitgezocht die sterk van elkaar verschillen en deze vervolgens zo bewerkt dat het eigenlijk geheel nieuwe werken geworden zijn. Daarbij heeft hij er, zo lijkt mij, heel bewust voor gekozen de uitvoeringen volgens een (min of meer) zelfde formule te doen, zodat de op zichzelf bonte verzameling van covers een eenheid vormen met een consistente sfeer. Alsof de nummers altijd al bij elkaar hoorden en voor dit album gecomponeerd zijn. Dat ontgaat jou kennelijk.

Iets anders is dat het eindresultaat niet jouw (en Misterfool's) smaak is. Jullie vinden het saai. Dat kan natuurlijk. Maar om jullie "gelijk" dan voorop te stellen en dit af te doen als een broddelwerk is m.i. misplaatst.



Gabriel kiest op dit album voor ingetogenheid en (een betrekkelijk) minimalisme. Dat bevalt je of niet. Maar het heeft niets te maken met "kille" of "lege" (i.e. inhoudsloze) muziek. Zoals ik al zei, op mij komt de muziek "warm" over.



Ik zeg ook niet dat dit "klassiek" zou zijn. Wel dat ik me kan voorstellen dat als je helemaal niets met klassiek hebt, dit album je wellicht minder aanspreekt vanwegen de "klassieke" sferen. Helaas zijn er genoeg mensen die alles wat "klassiek" aandoet meteen als "saai" afserveren.

Overigens ben ik het wel met jullie eens dat de strijkarrangementen soms te zoet zijn, hier en daar op het randje van kitscherigheid. En ook had er wat mij betreft wel iets meer dynamiek in gemogen. Of dit album "werkt" hangt ook af (zoals zo vaak) van de stemming waarin je verkeert. Ik luister dit album niet al te vaak. Ik geniet met mate.

Het ontgaat mij helemaal niet, ik vind dat eenzijdig en gemakzuchtig van Gabriel. Ik zet mijn eigen gelijk bovendien helemaal niet voorop. Dat ben jij zelf aan het doen door te stellen dat het absoluut niets te maken heeft met 'kilte' of 'leegheid', iets wat qua sfeer niet eens objectief te toetsen is. Als argument daarvoor zeg je 'op mij komt het 'warm' over' --> dat is niet meer waard dan als ik zeg dat het kil is.

Qua instrumentatie is in ieder geval nog redelijk aan te tonen dat de muziek in ieder geval niet 'vol' is.

Ik word ontzettend moe van blatende muziekpubers of muzikale blaatapen.

Dat je dit niks vind, daarmee kan ik leven; dat je 't een laag cijfer geeft ook - al is een 0,5 belachelijk en zegt dat meer over je eigen onvermogen tot muzikaal inleven en je drang tot profileren.

Ik zou werkelijk willen dat er een leeftijd gebaseerd filter op posts zat, zou me dit soort ongein bespaard blijven.

Ik zal even me tot de feiten beperken:

* leeftijd en aantal uren geluisterde muziek levert een ervaringscurve - die valt niet te ontkennen. In al je wijsheid doen alsof je de luistervaring van muziekliefhebbende 40gers en 50gers kunt benaderen is - op zijn zachtst gezegd - irreëel; stel je dan wat bescheidener op.

* Peter Gabriel heeft - net als Sting - een zeer omvangrijk oeuvre en hebben echt hun verdiensten al ruinschoots gehad voor de muziekwereld. Beiden volgen een zeer eigenzinnige koers en laten zich - afgezien van die enkele reünie van The Police - zeker niet paaioen door de commercie. Dat hebben ze ook niet nodg; er was een inmiddels verdwalde user hier op de site - Father M - die het Sting uiterst kwalijk nam dat hij geen rock meer zoals The Police maakte. Nogmaals, beide heren, zowel Sting als Peter Gabriel (kijk ook wat hij met artiesten op zijn eigen label Real World doet) gaan vorlstrekt integer en gedreven door hun eigen artistieke norm hun gang.

Daar doen de muzipubers op MuMe niks aan af. En nou kappen we met dit geneuzel.

Misschien moet opa Mjuman dan maar lekker in het bejaardentehuis gaan zitten luisteren. Daar past deze saaie plaat van Gabriel goed bij.

Het is bijzonder treurig dat je te pas en te onpas iets moet melden over leeftijden, en dit ook nog op denigrerende wijze doet. Heb je soms last van een midlifecrisis? Of is het gewoon je eigen onzekerheid, beseffend dat je al halverwege het leven bent?

Inhoudelijk draag je bovendien helemaal niets bij met dit soort berichten.

Ik moet zeggen dat dit zogenaamde 'geneuzel' wel een erg interessante discussie heeft voorgebracht, eentje die (al dan niet gevoerd door muzipubers) wel goed onderbouwt is. Daarbij is dit een discussie site, daar horen discussies gevoerd te worden. En ook 'muzipubers' (hoe kom je erop!?) hebben het recht hun mening te verkondigen. Dus beste Mjuman, waarom ineens die elitaire en denigrerende stellingname? Ik ben het vrij oneens met Stijn_Slayer, maar een muzikale blaataap? Misschien moet je maar een website starten voor muziekveteranen.

Maargoed, om het even ontopic te houden.. Ik vind dit album van PG vol emotie zitten, die naar mijn mening ingetogen en (dus ook) oprecht overkomt. Zeer zeker niet kil, eerder enorm melancholisch. PG heeft de magie om een van mijn persoonlijk meest gehate nummers te veranderen in oprechte emotie, zij het dat datzelfe nummer het toppunt van depressie vormt op dit album. Ik heb het natuurlijk over Street Spririt (Fade Out).

Lijkt me een strak plan - maar goed, lees verdulleme m'n argumenten dan ook zonder je blind te staren op de labels die ik hanteer.

Ik zal het nog eens uitleggen:

Als je muziekliefhebber bent, luister je al snel naar muziek en liefst zoveel mogelijk. Iemand van 40 - nb ik heb het over muziekliefhebbers - heeft gewoon minimaal (gesteld dat je vanaf 0 luistert) tweemaal zoveel tijd muziek geluisterd - stel dat je je vanaf je zesde/zevende zou beginnnen dan is het zelfs 2,5* zoveel. De kan si is reëel dat je dan een veel breder referentiekader en lusiterervaring hebt opgebouwd - en dat is gewoon een meetbaar, kwantitatief iets - ok, voorbehoud mbt bepaalde individuele eigenschappen.

Verder ik maakte ook een punt tav de artistiek integriteit van Gabriel (in vergelijking met Sting), zijn drang/behoefte om grenzen te verkennen en zich te vernieuwen ipv steeds het oude vertrouwde reideltje af te draaien - ook al verwachten velen dat.

Iedereen mag zijn meinig verkondigen, maar houd je dan wel aan de feiten en aan verfifieerbare/dan wel falsifieerbare zaken. Een uitspraak als "het album is kil en hol" voldoet daar niet aan. Daar kan ik nix mee - een uitspraak als "ik ervaar het album als kil en hol"is heel wat anders; die nodigt uit tot discussie; Iig tot de vraag: "leg eens uit waarom je dat album zo ervaart".

Waaraan ik mij stoor zijn die uitspraken over persoonlijke beleving van muziek (i.e. waardeoordelen) die hier met alle stelligheid als feiten worden opgedist. Misterfool geeft zelf toe dat ie graag provoceert - welnu ik wil graag discussiëren maar dan obv feiten en niet obv kreten en ongesubstantieerde waardeoordelen ("Het is kil"). De door mij gehanteerde labels vloeien ook voort uit ergernis over gang van zaken elders op de site. Imo speelt naast commuicatie over het wat en hoe van en bij albums/muziek ook het aspect informatie uitwisselen een belangrijke rol en dat laatste aspect mis ik hier regelmatig.

Dat ik mijn mening graag vlammend verwoord, betekend niet dat ik provoceer Mjuman. Ik wil hier geen scheldpartij over en weer, maar een inhoudelijke discussie. Probeer A.U.B niet mijn woorden te verdraaien. Muziek is geen exacte wetenschap, iedereen geeft hier een waardeoordeel. En als je zoveel kritiek hebt op andermans toon, keer die spiegel dan ook eens naar je zelf. Waarom altijd die misplaatste arrogantie. Jouw mening is niet verheven boven de mijne. Ik heb meerdere redenen gegeven waarom ik dit geen goed album vind. Het kabbelt mij te veel. De arangementen zijn mij te kil. Er wordt te weinig naar een emotionele climax toegewerkt zowel binnen de nummers als over het gehele album genomen. De vioolarangementen komen behoorlijk kitscherig op mij over en de referentie van de originele composities hangt boven deze argementen als een zwaard van Damocles. Ik zie genoeg redenen om voor dit album 0.5 ster te geven. Ik ga dat heus niet verhogen omdat hier toevallig de naam Gabriel boven staat. Hoeveel ik de rest van zijn werk ook waardeer.

Nou, door al dat "gekibbel" over dit album heb 'm na lange tijd weer eens gedraaid. In het begin draaide ik 'm bijna stuk. En in mijn ogen is hij écht zo slecht nog niet. Het is wel een album, dat je niet elke dag moet draaien. Het idee achter het album vind ik zo gek nog niet. (lees Wikipedia). Dat muzikanten, die zich al lang hebben bewezen, zich aan dit soort projekten wagen, alleen maar te prijzen is. Zeker voor liefhebbers. Voor diegenen, die dit helemaal nix vinden en denken dat Peter Gabriel nog net zo jong is als hij er op de platenhoezen uit de 70's vergissen zich natuurlijk gruwelijk. Dat je dit album niet mooi vindt, kan ik me voorstellen, maar het het is geen "verplichte"kost. Bovendien zitten er "On en Off" knoppen op elk toestel. Je kunt zelfs "skippen".
Ik ben het met Mjuman eens, dat, als je zonodig een waardering wilt geven. Doe het dan met goede inhoudelijke argumententen. Stijn geeft dan nog een 2.5. Daar kan ik mee leven. Misterool, met zijn 0.5, diskwalificeert zichzelf. Die wil, volgens mij, even laten zien dattie ook nog leeft en op een toetsenbord bezig kan zijn.
Ik ben 57 en zal, als zodanig, wel als een ouwe zak weggezet worden. Dus kom maar op met je kritiek opzetten. Ik heb mijn lleven al muziek geluisterd, gekocht, gewaardeerd en ook veracht. Dat heet keuzes maken of "smaak", whatever.
Ik heb me gelukkig met muziek bezig gehouden, die ik niet mooi vond en nog steeds vind. En verder geniet ik meer van de muziek dan kritiek te leveren op de rest. Dat is ook precies de reden dat "good old Father McKenzie" met MuMe gekapt is. En ik kan je verklappen: Dat vind hij nog steeds en ik ga na het lezen van de discussie over dit album er ook steeds meer zo over denken

Ik heb zelden zo'n dom argument gelezen waar het over de beoordeling of iemands persoonlijke smaak van muziek gaat. Als iemand deze plaat slecht vind is dat iemands mening. Ook als iemand de arrangementen en de orkestratie kil vind aanhoren en aanvoelen is dat een prima persoonlijk argument. Ik vind dit ook de slechtste plaat uit mans gehele oeuvre.
Leeftijd heeft niets te maken met goede of slechte smaak, dat is terreur van bejaarde. Leeftijd is nooit een argument. Een aantal luisterjaren gebruiken als argument om iemand de mond te snoeien

Ik begrijp dat er al drie digitale releases verschenen zijn van het "I'll Scratch Yours.." project.

Bijvoorbeeld een cover van Come Talk To Me door Bon Iver.

Of er nog meer gaat komen, weet ik niet. Het lijkt erop dat het project is stilgevallen.

Ik ben best een groot liefhebber van de muziek van meneer Gabriel. Sinds ik Sledgehammer hoorde op een oude verzamelaar van mijn pa, heb ik bijna zijn hele oeuvre beluisterd. Enkele van zijn albums behoren zelfs tot mijn lievelingsalbums. Zelf had ik nog nooit een Gabriel-release meegemaakt. Toen ik een ruim jaar geleden las dat Peter eindelijk een nieuw album zou uitgeven, was ik enorm benieuwd. Dat het album enkel uit covers bestond leek mij geen probleem, in tegendeel het stemde mij gematigd enthousiast. Het coveren van nummers is geen gemakkelijke opgave, al helemaal niet als de nummers van zichzelf al erg bekend zijn. Vertrouwen had ik echter wel, Peter Gabriel had me nog nooit teleurgesteld. Helaas mijn verwachtingen werden zeker niet ingelost. Mijn aanvankelijke glimlach, maakte plaats voor teleurstelling. Dit was bepaald niet de kwaliteit die ik van Gabriel verwachtte.

Maar wat maakt dit album nou tot een van de grootste wanproducten die ik ooit gehoord heb. Strijkers vind ik altijd instrumenten met een dubbel gezicht. Het kan natuurlijk een prachtig instrument zijn. Klein en fragiel, maar toch zeer nadrukkelijk aanwezig. Nadeel is, dat het ook wel een heel kitscherig instrument is. Het instrument heeft van zichzelf geen pit en kan daardoor druilerig en saai aanhoren. Bovendien willen veel artiesten nog wel eens het gebruiken in de trant van: “kijk wij kunnen ook klassiek doen”. Helaas is dit laatste het geval op dit album. Nergens geven de strijkers de arrangementen emotionele diepte. Vaak komt het bij mij niet verder dan: aanstekers in de lucht en zwaaien maar. Hier en daar een eenzame piano, maar voor de rest weinig in het oog springende instrumentatie

Bovendien vraag ik me soms wel af of Gabriel goed geluisterd heeft naar de identiteit van de liedjes welke hij gecoverd heeft. Beste voorbeeld is Heroes van David Bowie. Het origineel is juist zo mooi door de wanhoop die Bowie in zijn stem legt. Nu nog even Keihard leven, wie weet kan het morgen niet meer! Natuurlijk moet Gabriel een ander geluid laten horen, dat is immers het idee van een cover, maar dat doe je niet door alles wat mooi is aan het origineel weg te halen en slechts leegte terug te geven. Dit nummer is zo enorm ingetogen alsof Gabriel bang is dat de hele wereld hem weg wil duwen. In de “uithalen”, als je ze al zo wil noemen, neemt hij doelbewust gas terug. De strijkers worden nog aangesterkt, maar het heeft geen zin. Gabriel lijkt er haast geen zin in te hebben. Dit is niet meer tot het bot wegsnijden, het bot is ons ook ontnomen. Armoede in detail en gevoelswaarde.

Natuurlijk is het niet alleen maar gekabbel wat op deze plaat te vinden is. Hier en daar probeert Gabriel nog wel een beetje en climaxmerking er in te gooien. Door instrumentatie wat aan te laten zwellen bijvoorbeeld en een enkele maal zelfs met een uithaal te komen. Overtuigen doet het echter allerminst. De stem van Gabriel klinkt vaak matjes, bedrukt en laat geen indruk op mij achter. Het lijkt wel of hij door middel van andermans teksten niet goed zijn eigen gevoelens kan uitdrukken. Ook helpt het niet echt dat dit album instrumenteel gezien niet echt divers is.

Bij vorige albums wist Gabriel nog goed uit te pakken met prachtige dynamische composities, als Darkness. Deze vond ik persoonlijk zowel emotioneel indrukwekkend als verassend. Na een aantal nummers van dit album is de verassing er wel af en ik wordt verder niet echt geraakt door dit album. Peter Gabriel blijkt een niet al te beste vertolker van andermans songs.

Jammer vind ik het dat, doordat ik de laagst mogelijke score geef, er gelijk maar wordt aangenomen dat ik niet met inhoudelijke argumenten kom. Dat terwijl ik juist al de hele tijd gezegd heb dat ik dit album kil vind, dat de emoties niet op mij overkomen, dat ik de briljante dynamiek van de voorganger mis, dat ik de instrumenten kitscherig vind klinken. Ik vind de nummers in het niet vallen bij de originelen en eigenlijk zonder uitzondering de slechtste composities van Gabriel. Alles wat Ik van Gabriel verwacht en mooi vind, is niet te vinden op dit album. Daarvoor komt niets in de plaats. Ik kan dan helaas niet anders dan de minimale score geven. Niet omdat ik zo’n hekel heb aan Gabriel. Verre van: het is een van mijn favoriete vocalisten,maar puur en alleen omdat ik helemaal niks met dit album kan en omdat dit album met elke luisterbeurt minder aantrekkelijk wordt. Dat enkele users hierdoor denken dat ik wil provoceren is zeer spijtig, dat is verre van mijn bedoeling.

Ik vind "terreur van de ouderen" wel leuk gevonden en moet er eigenlijk ook om lachen, maar ik denk dat Mjuman iets anders bedoelde met zijn opmerking . De "muziekbeleving" bij jongeren toch wat anders is dan in het verleden. Tegenwoordig rijdt men met oordopjes op de fiets, gaat met trein, bus, tram of whatever. En hebben gelijk een mening over een cd op mp3. Er zijn ook tijden geweest, dat je op je fiets ofzo een lp of cd ging kopen als je die leuk vond en daar ging je thuis of bij vrienden van genieten.
Tegenwoordig "zap"je even het internet af, beluister je even een albummetje af en plak je er gelijk maar en oordeel aan vast. En dan krijg je veel van die inhoudsloze opmerkingen en dat irririteert mij ook enorm soms. En dat zal wel iets van "tijdsgeest" hebben, maar nix over ouderdom.

Goeie typering: 'bedrukt', dat maakt het album voor mij juist zo goed. Ik heb de meeste moeite met 'Heroes' gehad op dit album, maar juist door het bedrukte overtuigde het me nu deze week toch.

Want ik had het toevallig ook deze week nogmaals beluisterd. In één adem. Bedrukt!...Dat is het woord en het past daarom heel erg bij deze tijd.

Ik heb door al dat gedoe hier bij dit album eens hem beluisterd. Hij is inderdaad niet echt goed, behoorlijk saai. De strijkers hadden ze ook achterwege kunnen laten, die klinken namelijk heel erg kitscherig. De versies van Gabriel voegen weinig toe aan het origineel.



Ik snap af en toe echt niet dat er af en toe zo neerbuigend wordt gedaan tegen pubers hier. Deze opmerking vond ik al helemaal raar:



Waarom zitten sommige hier zo tegen Misterfool te doen? Dat hij zijn mening niet goed geeft is onzin. Hij geeft zijn mening heel uitgebreid in plaats van alleen maar te zeggen: Dit is goed of dit is slecht.

Nou daar hebben we dan de crux te pakken: jij vind dat de grootste kwaliteit van dit album. Wat ik me heel goed voor kan stellen. Mij stuit het behoorlijk tegen de borst. Ik vind het niks en het irriteert me matenloos. Een verschil van 4 punten is dan wellicht wat groot maar ik heb dan ook nog andere punten waarin ik van mening verschil.

Misschien moeten we dan eindelijk eens van dat akelige sterretjes-waardering af.
Bijv. Grandioos-Erg Goed- Goed- Middelmatig- Ondermaats- Slecht- Absoluut Niet Om Aan te horen. Zou dat dit soort discussies kunnen voorkomen? Ik denk maar hardop!

Sjesis... hoor je zelf eens... Als Stijntje eens kritiek krijgt, moet hij even zijn balletjes laten zien. Laatste jaar ben je wel 'bijzonder' bezig op MuMe... Misschien moet je toch maar een carriere als gitarist beginnen...

Zo en nu weer on topic...

Hij heeft gewoon een punt hoor,
is het weer de tijd van het jaar dat de pubers even afgezeikt moeten worden

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit je schenen heb geraakt IntoMusic, maar als er iets speelt waar ik van moet weten wil ik dat best even bespreken met je.

Dit is niet de eerste keer dat dit soort rare termen in de strijd worden gegooid als argument. Het lijkt op een stokpaardje van Mjuman. Het slaat helemaal nergens op om denigrerend te doen over leeftijd. Ik doe één keer hetzelfde, en IntoMusic komt eraan: 'ha Stijn even in een negatief daglicht zetten'. Ik vind dat niet netjes. Mjuman doet hetzelfde meerdere malen, maar dan zie ik je niet.

Ik zou je willen vragen in een PM uit te leggen wat precies het probleem is, en anders gewoon normaal te doen. Wat is dit nu voor onvriendelijk gedoe?

@ Ad:

Ik denk niet dat Mjuman bedoeld wat je schrijft op 18:07. Uit eerdere berichten blijkt dat Mjuman zelf ook na een luisterbeurt in de platenzaak gestemd heeft. Niet dat ik daar verder een oordeel over wil vellen. Ik stem zelf ook wel eens na een aandachtige luisterbeurt, hoewel ik meestal wat meer tijd nodig heb.

Ik ben weg hier, ik heb geen zin in dit gezeik. Ga gewoon muziek luisteren en laat dit niet verder etteren.

Tja, wij worden pubers genoemt, oa. door Mjuman en dan is het een beetje raar om dan toch maar weer jong adolescenten genoemd te worden

Helemaal omdat de juiste term adolescenten is..

Ach, Ataloona, trek het je niet aan joh. Men scheert alle jongelingen over dezelfde kam, maar ik stoor me er niet aan.

Peter Gabriel is trouwens nooit m'n favoriete artiest geweest, al kan ik "zijn" Genesis-periode wel waarderen. Nooit echt zin gehad om me echt in zijn werk te verdiepen, dit plaatje toch eens beluisterd, en er staan wel mooie dingen op, maar die cover van 'Street Spirit' bijvoorbeeld vind ik echt slecht. Sorry.

Die cover van Street Spirit is alleszinds nog veel beter dan het afschuwelijke origineel.

Maar zo'n discussie ga ik wel bij Radiohead aan.