Peter Gabriel - Scratch My Back (2010)

ach, ze doet haar best

Ik wacht gewoon tot de release (blijkbaar de enige...) en ga voor de 2 disc versie.

Dat krijg je dan als dochters echt willen zangeres zijn en papa zijn dochter gelukkig wil zien...

Ik voel me al een stuk minder alleen

Ik ben eruit.
Er zitten toch wel een paar juweeltjes tussen, zoals The Boy in the Bubble, Flume, Listening Wind, Apres Moi en Philadelphia.

Street Spirit (Fade Out) vind ik in vergelijking met Radiohead's originele versie minder geslaagd.

Door de composities een geheel eigen geluid te geven, ben ik me ervan bewust dat deze cd voor sommigen behoorlijk omstreden is. Ik vind het daarentegen getuigen van lef en creativiteit om op je 60ste nog zo'n project als deze aan te durven. Geniaal dus.

Toch geef ik niet de volle 5 punten en waarom niet? Wel, zoals reeds beschreven door o.a. barrett gooit dochterlief met haar op z'n zachts gezegd niet al te beste stem roet in het eten.

Hier is een podcast te beluisteren waarin Gabriel een toelichting geeft op het project en de nummers van het album. Zeer de moeite waard om eens naar te luisteren.

Hij is onder meer erg ingenomen met de versie van Listening Wind. Die cover was een uitdaging.

Edit: de link hierboven verwijst enkel naar het eerste deel van de podcast. Er zijn nog twee andere delen. Die kun je hier vinden. Wel even scrollen.

....dacht dat in 2006 vanuit Downunder de (ver-)nieuwde Peter Gabriel was opgestaan.....Voor de 'naar vernieuwing zoekende' Gabriel-liefhebbers, check 'Gotye' met 'Like Drawning Blood'...

Dat lijkt me én vergezocht en véél te veel eer voor meneer Gotye, die tot nu toe een stuk of vijf leuke muzikale puzzeltjes (en maar 1 album) heeft gemaakt.
Like Drawing Blood... nee, geef mij dan maar die twee rode bloedlichaampjes van de grote Engel

Vind hem wel mooi, maar toch beetje bloedarmoede en de begeleiding vind ik ook niet echt geweldig, al die stijkers...... en bij openingsnummer Heroes moest ik ff slikken, dat nummer is echt om zeep geholpen

In Muziek > Nieuws > Peter Gabriel:

Deze oude GENESIS icoon (59) heeft een prima album afgeleverd genaamd: "Scratch my Back"

Zijn stem komt nu nog veel meer naar de voorgrond, omdat Guiters & Drums ontbreken.

De opening is een puike uitvoering van het nummer Heroes (van Bowie).
(anderen vinden het nummer om zeep geholpen. Het is maar hoe je het bekijkt. Dan wordt tegenwoordig dus alles om zeep geholpen, omdat alle oude nummers gecoverd worden en in een houseversie worden gezet)

Gabriel gooit het dus over een totaal andere boeg en ik moet zeggen een MUST voor de fans (die eindelijk weer eens verrast worden?

Bericht verwijderd

Verrast wordt je zeker, aloewel... Het doet mij enorm denken aan de gekende ballets van Gabriel zoals Father Son enz;...

Nu missen deze ballads wel het nodige pit, piano en strijkers is mooi maar deze blijken toch duidelijk te kaal te zijn om alleen deze plaat te dragen. Graag had ik hier wat meer franjes gezien.

Over de songkeuze niets dan lof maar alsje dan bijvoorbeeld The Boy in the Bubble of Streetspirit beluisterd dan merk je dat hij de oorspronkelijke songs helemaal aanpast zodat het onmiddelijk een heel ander verhaal lijkt te zijn. Dit kan ik vaak appreciëren maar op deze plaat vind ik dat de meeste songs toch in een redelijk saai jasje worden gestoken.

Eind afrekening wordt dus een 2*

Hahaha, een eindafrekening, pakweg drie weken vóór de release.
Nu maar hopen dat het geen groeiplaat is

Ik kan nog wel even wachten voordat ie wordt geluisterpaalt.

Ik hou van bombast, ik hou van strijkers, ik hou niet van de stem van Peter Gabriël; nooit gedaan ook.
In eerste instantie dus een release waar ik geen belangstelling voor had totdat ik er toevallig achter kwam dat het een cover album was met een aantal nummers die ik persoonlijk erg hoog heb zitten en dan ook nog eens in een symfonisch jasje...... en *klik*, de knop ging om en play werd ingedrukt.
Heel even was er vertwijfeling: dit leek ik zowaar leuk te gaan vinden totdat ik weer tegen zijn stem aanliep waarna ook de bombast me ging tegenstaan. Ik die notabene zo'n opmerking moet maken: ik hou er normaal juist zo van.
Maar bah, zoveel mooie nummers die worden aangedikt en volgepompt, en dan die gruwelijke zang (sorry liefhebbers; ik kan er niks aan doen). De rustiger nummers kunnen me ook niet echt bekoren: ik ervaar het als nepsentiment (wat het vast niet zal zijn).
Nee, het is mij wel duidelijk dat ik zoals altijd gewoon weg moet blijven bij Peter Gabriël. Ik weet dat de liefhebbers mij totaal niet zullen begrijpen en me met het grootste gemak om de oren kunnen slaan qua hoge stemmen van mijn kant voor andere albums met een hoge dosis kitsch of 'klassiekerigheid'.
Zelf kan ik alleen maar blij zijn met dit feit, omdat ik besef dat het niet een automatisch gegeven is dat strijkers de boel makkelijk kunnen opkrikken voor mijn oren. Blijkbaar lukt het niet altijd en blijkbaar heb ik dus ook een aversie tegen bepaalde stemmen zoals zoveel anderen aversie hebben voor veel nogal uitgesproken stemgeluiden in de muziekwereld die ik nu juist wel goed waardeer.
Scratch My Back? Nee dank u.

Je hebt het in ieder geval geprobeerd aero, misschien dat de tegenhanger straks wel leuk wordt (als die nog uitkomt) de gecoverde acts die Peter Gabriel coveren...... dan hoor je hem niet, als goed is

Moet er echt voor in de stemming zijn om dit album te luisteren. Anders is er echt geen bal aan...

Hé Aero, je houdt niet van DE STEM (!) van Peter Gabriél. Sorry, maar juist zijn fantastische stemgeluid is zijn handelsmerk!!

M.i. sla jij de plank volledig mis.

Naar nu blijkt (wist ik aanvankelijk niet) zijn het allemaal covers van andere artiesten. Juist door het ontbreken van (vooral) drums en gitaren een geheel ander soort plaat.

Subtitel: Music For Funerals

Ik kan er nauwelijks aan wennen en zet de cd met tegenzin op. Dat was toch niet de bedoeling van muziek?

Mensen zijn vrij om niet van een stem te houden, toch?
Ik kan bijvoorbeeld niet tegen Antony, maar snap best dat anderen er heel opgewonden van worden.

Gabriel kan bij mij weinig fout doen. Hij heeft nu eenmaal een stem die bij mij in goede aarde valt. Ik krijg zelfs geen begrafenisstemming van dit cover-album.

gabriel wat is er met je gebeurt. nog nooit heb jij iets verkeerd uitgebracht. altijd was het weer inspirerend en vol met allerlij invloeden. voorganger up was mischien wel het beste wat je ooit uitgebracht hebt. maar wat is dit. allerreerst is het een covergebeuren. Peter Waarom. je eigen teksten schrijven werkte altijd geweldig. why change a winning team. ten tweede waarom moest het zo depressief.

er staat een cover van een van mijn favo bands op(radiohead) maar om in die sfeer te blijven is dit album een lange we suck young blood. sorry peter 2*

Bombast? Aangedikt? Volgepompt? Luisteren we wel naar dezelfde plaat?

Deze plaat is toch niet bombastisch? Bij vlagen misschien, maar over het algemeen behoorlijk ingetogen. Een introvert album ook.

Toch vrees ik dat deze plaat wat betreft de beoordeling hetzelfde lot beschoren gaat worden als If on a Winter's Night... van Sting. En dat heeft denk ik niet te maken met de kwaliteit van beide albums, als wel met het feit dat de gemiddelde luisteraar niet erg gecharmeerd is van ingetogen muziek met klassieke (strijk)arrangementen. Men mist, denk ik, het rockinstrumentarium en vindt de sfeer te deprimerend. Dat kan natuurlijk, ieder heeft zijn voorkeuren. Maar zegt dat iets over de kwaliteit van dit album? Ik zou denken van niet.

Gabriel heeft zich ingelaten met een gewaagd project. De nummers die hij heeft uitgekozen zijn meestal behoorlijk radicaal onder handen genomen en uitsluitend van strijkarrangementen voorzien. Het resultaat mag er nmm zijn; alles behalve saai. Gabriel laat mi juist horen hoe boeiend een cover-album kan zijn - heel wat beter dan bv. "The Search of the Lost Boys" van Simple Minds (de bonus-cd bij Grafitti Soul).

Het is wel een echte luister-cd. Een introvert album dat ik het liefst tot mij neem op de late avond in alle eenzaamheid bij gedimd licht. Muziek die uitnodigt tot reflectie. En daarvoor moet je in de stemming zijn.

Ik vind het album van een behoorlijk constant niveau. De klassieke arrangementen benadrukken de in de nummers aanwezige melancholie en vestigen door de vaak sobere opzet de aandacht vooral ook op de teksten. Mooi voorbeeld daarvan is 'The Boy in the Bubble' van Paul Simon. Dat nummer ademt een heel andere sfeer dan het origineel.

Hoogtepunt vind ik de bewerking van 'Listening Wind' van Talking Heads. Heel knap dat dat nummer niets van zijn schoonheid heeft ingeboet, hoewel de "groove" uit het nummer is gehaald met Arvo Pärt-achtige strijkers. Minstens zo mooi als het origineel. Andere hoogtepunten: 'The Boy in the Bubble', 'Flume', 'Apres Moi' en ook 'Street Spirit'.

Is er ook kritiek te geven? Jazeker. Zo vind ik dat de arrangementen wel iets spannender hadden gemogen. Meer durf zoals in 'Listening Wind'. Het is allemaal net een tikkeltje teveel van hetzelfde. Er had wat meer contrast in gemogen. En ook zijn de arrangementen soms wat te zoet, zoals in 'The Power of the Heart' en 'The Book of Love'. Maar daar lijden de ballads van Gabriel wel vaker onder.

4*

Omdat ik een stemgeluid niet kan waarderen???

Daar heb ik als luisteraar geen boodschap aan natuurlijk (en zo vinden heel veel mensen de stem van Rufus Wainwright afgrijselijk die ik dan weer heel goed trek)


Ja.
Je zegt het zelf al: bij vlagen, en dan klinken de strijkers behoorlijk opgezwollen in mijn oren hoor. Ik vind het naarmate het album vordert ook niet spontaan meer overkomen. Té bedacht (zo komt het althans op mij over).

En dat is nu net het ironische. Als er iemand juist van dit soort muziek houdt ben ik dat wel en dat is ook absoluut de reden dat ik dit album ben gaan beluisteren. Maar helaas trek ik die stem niet en valt het me ook gewoon een beetje tegen allemaal. Daarmee zeg ik verder niks over de kwaliteit van het gebodene en spreek ik ook niet als teleurgestelde fanboy.
Hieruit blijkt tevens maar weer dat muziek puur een beleving is. Logischerwijze zou ik dit album op alle fronten hoog moeten kunnen waarderen maar het lukt me gewoon echt niet.

Hmmmm.. Ja... Ik weet het niet... Een beetje up tempo had voor mij wel gemogen. Het is hierdoor een plaat geworden die ik nooit in één keer achter elkaar zal luisteren. Toch jammer.

Laten we nou vooral niet zeuren over wat mooi is en niet qua stem. Een plaat kan nog zo mooi zijn, maar als de stem je niet bevalt, houdt het op.

Aaro, ook als je niet van zijn stem houdt, vind ik het dapper dat je het toch een luister kans geeft. Helaas is zijn stem in combinatie met dit album voor jou geen goede combinatie.

Ik ben wel een fan van zijn stem. Zijn stem heeft nooit qua volheid en dynamiek hoeven in te leveren en er zijn er genoeg die dat wel hebben (Bono bijvoorbeeld).

Drie sterren is toch een voldoende?

Dit album Begravenis Muziek noemen vind ik iets te kort door de bocht.
Het is zeker geen vrolijk album, maar een nieuwe Sledgehammer kun je van Gabriel echt niet meer verwachten.
Wat dan wel?
Een gewaagde verzameling covers van mainstream en alternatieve artiesten.
Niet allemaal even geslaagd misschien, maar wel gemeend en vol overtuiging gezongen en gearrangeerd. Een plaat die wat doorzettingsvermogen vereist om haar ware schoonheid te onthullen.

Mijn voorlopige top 5 :

Listening Wind
Mirrorball
Apres Moi
The Boy in the Bubble
Flume

Van de Beautiful Freaks-blog:
Gabriel begint meteen heel gewaagd met Bowie’s wereldnummer Heroes, en hij laat er niks van heel. Als hij een andere tekst zou zingen had je waarschijnlijk niet eens door dat het een cover van dat nummer was. Doorhet nauwelijks rockende arrangement krijgt het lied een heel andere betekenis. Maar wel nog steeds even hoopvol.
Het nummer begint rustig, met vioolbegeleiding, waarover Peter Gabriel ook rustig zingt. Zo halverwege het nummer beginnen de violen harder en hoger te gaan, en bouwt het nummer op. Ook Peter Gabriel gooit wat meer registers open en zoals het hoort, schreeuwt hij, als is het niet zo goed als Bowie dat kan: ‘I! I can remember! ‘ Daarna vallen er ook nog wat mooie diepe strijkers in, die de Steve Reich-achtige schelle violen een mooi contrast geven. Het nummer sterft daarna langzaam uit.
En op zich vind ik het best mooi zo, deze uitvoering, ware het niet dat het origineel niet te overtreffen valt. En als dit geen cover was geweest, had het nummer nog best wat liefhebbers kunnen hebben, maar ik denk dat het nu vooral veel mensen tegenstaat om het nummer om het maar even zo te zeggen te ‘verkrachten’. En als ik daarover nadenk, ben ik het eigenlijk wel met ze eens.

En andere in-het-oog-springende song op dit album is Gabriels cover van Bon Ivers Flume. De sfeer en uitstraling van dit nummer blijft hetzelfde als de toon van het hele album: rustig, weinig rockend, soms zelfs klassiek of zoals hiervoor op Steve Reich lijkend, met af en toe een uitspatting. Zoals hier de uithalen van Peter, waarin ik zelfs de liedjes van Genesis ten tijde van Selling England by the Pound terughoor. En de toevoeging van een piano aan dit nummer maakt dat het niet saai wordt. Het is altijd wonderbaarlijk hoeveel een paar van die akkoordjes kunnen uithalen. En als Flume ook al zo’n oude klassieker was had ik het misschien wel verguisd, maar voor het coveren van een moderne klassieker doet de ex-genesis-zanger het best aardig. Hoewel dit liedje nog net iets meer pit had mogen hebben.

En dan My Body Is a Cage van Arcade Fire coveren. Een van mijn favoriete nummers. Ik heb het origineel alleen deze week al 15 keer gedraaid. En nu zou je verwachten dat ik de Gabriel-versie wel helemaal verschrikkelijk moet vinden, maar juist het tegendeel is het geval. Ik denk dat Peter Gabriel perfect de sfeer van het nummer heeft gevangen. De lome piano die het tempo aangeeft is weliswaar niet zo mooi als een orgel, maar geeft het nummer wel een andere kleur mee. De viool verschuilt zich in het begin nog en laat zich na 1 minuut pas echt goed horen. En dat vind ik ook zo mooi aan het origineel: de eerst zo rustige begeleiding met daarop duidelijk de stem, maar later lijkt de stem bijna verzwolgen de worden door de instrumenten en moet de zanger er bovenuit schreeuwen. De stiltes in het nummer zijn in Gabriels versie nog net iets spannender en de violen daarna nog net iets dreigender dan bij Arcade Fire, en de overgave van zijn stem nog net iets meer. Ik denk niet dat ik het mooier vind dan het origineel, maar dat is ook niet wat je verwacht van een cover. Het is wel anders, en dat is wat een cover hoort te zijn!

Peter Gabriel covert Arcade Fire, Bon Iver, David Bowie en Elbow « Beautiful Freaks - beautifulfreaks.burgerwaanzin.nl

Ik heb het album nu helemaal geluisterd.... en nog een keer...
Eens moest het gebeuren: De slechtste plaat van Gabriel, tot nu toe.

Je moet maar zo denken: Elke artiest heeft een slechtste plaat.

Ik heb die bocht heel ruim en voorzichtig genomen als groot Gabriel liefhebber sinds 1978 (Heb hem in 1980 nog in Vredenburg gezien) maar na veel wikken en wegen en bijsturen kan ik echt tot geen ander oordeel komen.

En stel dat het inderdaad muziek is geschikt voor de begrafenis - Book of Love?, Power of the Heart? - is het dan dus slechte muziek? Of saai?

Ik begrijp dat bij jouw begrafenis slechte en saaie muziek gedraaid gaat worden?

Dat lees je niet zo vaak. Maar ieder zijn meug natuurlijk. Ik ben dan juist weer benieuwd hoe een liedje van Arcade Fire klinkt als het gezongen wordt door iemand die niet klinkt als een krassend krijtje op een schoolbord. Heel persoonlijk dus inderdaad.

Overigens is het voor het eerst dat ik niet in de rij sta voor een Gabriel album. Nou vind ik covers vaak al niet leuk maar Gabriel kiest er ook nog eens paar waarvan ik het origineel niets aan vind. We'll see.