Peter Gabriel - Scratch My Back (2010)

Ik ben eruit.
Er zitten toch wel een paar juweeltjes tussen, zoals The Boy in the Bubble, Flume, Listening Wind, Apres Moi en Philadelphia.

Street Spirit (Fade Out) vind ik in vergelijking met Radiohead's originele versie minder geslaagd.

Door de composities een geheel eigen geluid te geven, ben ik me ervan bewust dat deze cd voor sommigen behoorlijk omstreden is. Ik vind het daarentegen getuigen van lef en creativiteit om op je 60ste nog zo'n project als deze aan te durven. Geniaal dus.

Toch geef ik niet de volle 5 punten en waarom niet? Wel, zoals reeds beschreven door o.a. barrett gooit dochterlief met haar op z'n zachts gezegd niet al te beste stem roet in het eten.

Verrast wordt je zeker, aloewel... Het doet mij enorm denken aan de gekende ballets van Gabriel zoals Father Son enz;...

Nu missen deze ballads wel het nodige pit, piano en strijkers is mooi maar deze blijken toch duidelijk te kaal te zijn om alleen deze plaat te dragen. Graag had ik hier wat meer franjes gezien.

Over de songkeuze niets dan lof maar alsje dan bijvoorbeeld The Boy in the Bubble of Streetspirit beluisterd dan merk je dat hij de oorspronkelijke songs helemaal aanpast zodat het onmiddelijk een heel ander verhaal lijkt te zijn. Dit kan ik vaak appreciëren maar op deze plaat vind ik dat de meeste songs toch in een redelijk saai jasje worden gestoken.

Eind afrekening wordt dus een 2*

Ik hou van bombast, ik hou van strijkers, ik hou niet van de stem van Peter Gabriël; nooit gedaan ook.
In eerste instantie dus een release waar ik geen belangstelling voor had totdat ik er toevallig achter kwam dat het een cover album was met een aantal nummers die ik persoonlijk erg hoog heb zitten en dan ook nog eens in een symfonisch jasje...... en *klik*, de knop ging om en play werd ingedrukt.
Heel even was er vertwijfeling: dit leek ik zowaar leuk te gaan vinden totdat ik weer tegen zijn stem aanliep waarna ook de bombast me ging tegenstaan. Ik die notabene zo'n opmerking moet maken: ik hou er normaal juist zo van.
Maar bah, zoveel mooie nummers die worden aangedikt en volgepompt, en dan die gruwelijke zang (sorry liefhebbers; ik kan er niks aan doen). De rustiger nummers kunnen me ook niet echt bekoren: ik ervaar het als nepsentiment (wat het vast niet zal zijn).
Nee, het is mij wel duidelijk dat ik zoals altijd gewoon weg moet blijven bij Peter Gabriël. Ik weet dat de liefhebbers mij totaal niet zullen begrijpen en me met het grootste gemak om de oren kunnen slaan qua hoge stemmen van mijn kant voor andere albums met een hoge dosis kitsch of 'klassiekerigheid'.
Zelf kan ik alleen maar blij zijn met dit feit, omdat ik besef dat het niet een automatisch gegeven is dat strijkers de boel makkelijk kunnen opkrikken voor mijn oren. Blijkbaar lukt het niet altijd en blijkbaar heb ik dus ook een aversie tegen bepaalde stemmen zoals zoveel anderen aversie hebben voor veel nogal uitgesproken stemgeluiden in de muziekwereld die ik nu juist wel goed waardeer.
Scratch My Back? Nee dank u.

Bombast? Aangedikt? Volgepompt? Luisteren we wel naar dezelfde plaat?

Deze plaat is toch niet bombastisch? Bij vlagen misschien, maar over het algemeen behoorlijk ingetogen. Een introvert album ook.

Toch vrees ik dat deze plaat wat betreft de beoordeling hetzelfde lot beschoren gaat worden als If on a Winter's Night... van Sting. En dat heeft denk ik niet te maken met de kwaliteit van beide albums, als wel met het feit dat de gemiddelde luisteraar niet erg gecharmeerd is van ingetogen muziek met klassieke (strijk)arrangementen. Men mist, denk ik, het rockinstrumentarium en vindt de sfeer te deprimerend. Dat kan natuurlijk, ieder heeft zijn voorkeuren. Maar zegt dat iets over de kwaliteit van dit album? Ik zou denken van niet.

Gabriel heeft zich ingelaten met een gewaagd project. De nummers die hij heeft uitgekozen zijn meestal behoorlijk radicaal onder handen genomen en uitsluitend van strijkarrangementen voorzien. Het resultaat mag er nmm zijn; alles behalve saai. Gabriel laat mi juist horen hoe boeiend een cover-album kan zijn - heel wat beter dan bv. "The Search of the Lost Boys" van Simple Minds (de bonus-cd bij Grafitti Soul).

Het is wel een echte luister-cd. Een introvert album dat ik het liefst tot mij neem op de late avond in alle eenzaamheid bij gedimd licht. Muziek die uitnodigt tot reflectie. En daarvoor moet je in de stemming zijn.

Ik vind het album van een behoorlijk constant niveau. De klassieke arrangementen benadrukken de in de nummers aanwezige melancholie en vestigen door de vaak sobere opzet de aandacht vooral ook op de teksten. Mooi voorbeeld daarvan is 'The Boy in the Bubble' van Paul Simon. Dat nummer ademt een heel andere sfeer dan het origineel.

Hoogtepunt vind ik de bewerking van 'Listening Wind' van Talking Heads. Heel knap dat dat nummer niets van zijn schoonheid heeft ingeboet, hoewel de "groove" uit het nummer is gehaald met Arvo Pärt-achtige strijkers. Minstens zo mooi als het origineel. Andere hoogtepunten: 'The Boy in the Bubble', 'Flume', 'Apres Moi' en ook 'Street Spirit'.

Is er ook kritiek te geven? Jazeker. Zo vind ik dat de arrangementen wel iets spannender hadden gemogen. Meer durf zoals in 'Listening Wind'. Het is allemaal net een tikkeltje teveel van hetzelfde. Er had wat meer contrast in gemogen. En ook zijn de arrangementen soms wat te zoet, zoals in 'The Power of the Heart' en 'The Book of Love'. Maar daar lijden de ballads van Gabriel wel vaker onder.

4*

Ik vind dit voor "DE nieuwe van..." wel een beetje tegenvallen, simpelweg omdat het covers zijn. Ik verwacht toch dat er binnen afzienbare tijd een plaat komt die nieuwe Gabriel bevat .
Afgezien daarvan moet ik zeggen dat de manier waarop hij deze songs overdoet, mij erg aanspreekt. Want i.t.t. zijn gehele oeuvre, m.u.v. 'Scratch' en 'Security' en enkele stukken op 'So', werkt hij alle bombast de deur uit en dat levert fijne, kaalgeschuurde resultaten op. Waar ik vooral van kan genieten is dat hij hetzelfde doet t.o.v. de meeste songs op deze plaat. Heroes van Bowie is natuurlijk geweldig, maar het wordt met veel bravoure gebracht - het is ook goed meezingen geblazen aan de bar met de maten. Het is een soort filmisch anti-helden beeld wat opgeroepen wordt.
De wanhoop die ook uit het origineel spreekt, maar naar mijn mening teveel wordt overwoekerd door de muzikale omlijsting, komt in Gabriels versie centraal te staan. Er klinkt ook een soort van "berusting in het lot" in zijn stem, dat zich mengt met de wanhoop uit de tekst. En dat levert een ontroerend resultaat op!
Dat komt zeker terug in Street Spirit. Die tekst komt hier hard aan, komt m.i. zelfs beter uit de verf dan in de originele versie.
Tussen genoemde nummers zitten nog 10 andere, die zich allen hullen in soberheid. Dat maakt een complete luisterbeurt niet al te makkelijk, want eigenlijk ben ik anders gewend van Peter Gabriel. Het werk vanaf 'So' wordt gekenmerkt door uitgekiende arrangementen en veelal een opwekkende sfeer. Dat is hier absoluut niet het geval. Ik denk dat we kunnen spreken van zijn eerste volledig melancholische album. En natuurlijk bekruipt mij het gevoel dat Peter het zo zoetjes aan wel gezien heeft. Zestig is voor een man in zijn positie - een vrijwel vlekkeloze staat van dienst - een mooie leeftijd. Als dit een afscheidsplaat blijkt te zijn, dan is het duidelijk aan wie hij de 'fakkel' wenst door te geven. Elbow, Bon Iver en Radiohead zijn niet de minste. Tegelijk kan je dit werk opvatten als een eerbetoon aan oudgedienden als Bowie en Neil Young. Toch blijf ik, zoals gezegd, hopen op DE nieuwe Gabriel!

'You like it or hate it' dergelijke uitvoeringen van gekende songs.
Vooral de mensen die kiezen voor de uitvoering met bonuscd, lijken volgens mij het 'grote lot' gewonnen te hebben.
De bewerking van 'Waterloo Sunset' van The Kinks is ronduit 'WEER-GA-LOOS'.
Tijdens het één keer 'af te haspelen' van de plaat, kan inderdaad de verveling de kop op steken.
Gedurfd maar zeker geslaagd project.
'Heroes' is de gepaste blauwdruk om te weten hoe de ganse plaat klinkt.
'Sterke bal, Peter, maar bij je volgende werk toch maar weer het 'getrouwe'!

Alle respect voor dit interessante project van Gabriel. Nummers als 'Mirrorball' en 'My Body is a Cage' zijn knap georkestreerd. Toch zal ik dit album niet vaak in zijn geheel beluisteren. Het is allemaal erg traag inderdaad, en sommige nummers kunnen me nauwelijks boeien, zoals 'I Think Its Going to Rain Today' en 'The Boy in the Bubble'.

Prachtig en meeslepend, maar soms net iets té zwaarmoedig. Toch blijkt hieruit duidelijk dat Peter Gabriel een artiest is die zich blijft heruitvinden. Want om Pop/Rock songs als 'rock' fenomeen met een Philharmonisch orkest bewerken, getuigd van lef. Het eindresultaat is overweldigend mooi, maar soms ook ietwat deprimerend. Toch zou ik bij Peter's volgende album liever weer wat ritme in z'n muziek horen.

In feite is dit album klassieke muziek, en niet Rock zoals hierboven staat.