Peter Gabriel - Scratch My Back (2010)

Er zijn genoeg nummers die daar meer voor in aanmerking komen dan tracks van deze Gabriel. Deze CD creëert wat mij betreft zeker een begrafenissfeer maar is als muziek daarvoor niet goed genoeg.

Nog één keer gebrobeerd... Hoe is het mogelijk dat zo'n groot arties zo iets kan maken. Waarom? Wordt hij nu echt oud? Street spirit is echt niet om aan te horen! Boy in the bubble is ook zo.... niks... Ik heb het origineel maar weer aangezet. Wat een heerlijk nummer. Ik ben van mening als je covers maakt, moet je het anders doen en misschien wel beter dan het origineel. Dat het anders is is inderdaad gelukt, maar het resultaat is om te huilen!

Als ik dit zo lees heb ik echt het gevoel dat ik kennelijk naar een totaal andere plaat aan het luisteren ben. Zijn de versies die Gabriel hier presenteert dan niet anders??? De meeste zijn bijna niet meer te herkennen, behalve aan de hand van de tekst. Gabriel laat met de meeste bewerkingen juist zien dat je van andermans werk iets geheel eigens kunt maken. Diepe buiging dus wat mij betreft.

En de cover van 'Boy in the Bubble' vind ik juist erg goed. Een van de beste van het album. Gabriel geeft het nummer een geheel andere sfeer mee die nmm ook beter past bij de tekst dan het origineel.

Ik kan me voorstellen dat luisteraars de sfeer te deprimerend, stemmig en klassiekerig vinden. Het is allemaal erg naar binnen gekeerd. Dit werk staat wat dat betreft diametraal tegenover een 'Sledge Hammer' of 'Big Time' of zo. Maar om dit project af te serveren als waardeloze rommel van een gevallen en oude artiest, doet geen recht aan Gabriel en is ook gewoon niet waar

Dit wordt denk ik zo'n 'love it or hate it'-album.

Ik vind dit een heel wisselvallig album. Mirrorball vind ik namelijk echt verschrikkelijk, terwijl ik My Body Is A Cage zelfs beter dan het origineel vindt. Dat zijn dan het dieptepunt en hoogtepunt en de rest zit er allemaal ergens tussenin. Ik vind dat Gabriels bedoeling heel goed is geweest, maar dat het goede idee soms niet helemaal lekker uit de verf komt. Er had naar mijn mening veel meer in gezeten.

Een cover album brengt geweldige discussies, prachtig!!! en dat is het ook gedaan!!! geweldige nummers, als orgineel en nu als als cover blijven de meeste prima overeind, daarom zijn het ook geweldige nummers...op dit album toch hoogtepunt als Listening Wind en Flume...een geweldig luister album ligt al dagen laat in de avond in mijn cd speler en hoe meer ik het hoor hoe geweldiger het klinkt.....voor mij een schitterend begin van het jaar!!!!

Ik schrik hier van de redelijk negatieve kritieken. Ik heb nog niets gehoord, maar het zou al zéér raar moeten lopen dat een klasbak als Gabriel van dit coversalbum weinig of niets bakt....
Ik ga in elk geval niet verder op wat negatieve besprekingen, ik ga maken dat ik het album gewoon kan beluisteren..... om me zelf een mening te vormen, natuurlijk.

Peter Gabriel is nooit na één of twee keer beluisteren gelijk goed. Dus zeker een cover album niet. Eerst moeten de orginele uit het geheugen worden gewist en daarna moet de 'doordachte en niet over één nacht ijs cover' van PG inslijten. Dat duurt wel even. Pas na veel en intensief luisteren hoort men de klasse van Peter Gabriels werk. Zo is het altijd al gegaan en dat zal met deze plaat niet anders zijn!!

Cover albums worden per definitie afgezeken op MusicMeter. Voorbeelden? Mooie cover albums van Toto of Simple Minds krijgen een slechte beoordeling. Met "Scratch My Back (2010)" lijkt het dezelfde kant op te gaan. Ik ben het eens met bovenstaand bericht van devel-hunt: zeker weten dat Peter Gabriel met zijn "cover" album de niet-bevooroordeelden onder ons wederom zal weten te overtuigen van zijn klasse!!

Ik woon momenteel in een land waar de stroom nogal eens uitvalt.
Aldus geschiedde gisteravond weer eens. In plaats van boos te worden heb ik er een gewoonte van gemaakt mijn ipod op te zetten en naar muziek te luisteren.
Wat heb ik intens genoten van deze cd.

Dat lijkt me iets te veel eer voor dit album. Ik vrees dat dit album de meeste mensen compleet onberoerd zal laten. En dat is misschien maar goed ook.

Nog een paar keer geprobeerd, maar nee, ik blijf hem niet OK vinden, jammer, wordt de eerste Peter Gabriel die ik in zijn geheel links zal laten liggen.

Zal ik hemm dan maar niet kopen, Arend? Ik kan me niet voorstellen dat gabriël rotzooi op de markt brengt. Peter Gabriël staat altijd garant voor kwaliteit. Dat het een cover album is, maakt mij in zijn geval eigenlijk des te nieuwsgieriger. Patti Smith heeft ook een coveralbum uitgebracht een paar jaar geleden en die klinkt als een trein, alhoewel ik eigenlijk geen liefhebber van covers ben. Dus ik doe wat ik altijd doe. Wachten tot hij uitkomt, verschillende keren beluisteren en dan gewoon kopen. Wat Patti Smith kan, kan Peter Gabriel zeker ook.

In tegenstelling tot wat gebruikers hier vaak beweren zijn "coveralbums" vaak verrassend goed. Voorbeelden? Simple Minds, Toto, Rush zijn in het verleden met sterke "coveralbums" op de proppen gekomen. Het "coveralbum" van Patti Smith ken ik niet maar ik geloof je graag Ad. Dus daarom "Scratch My Back (2010)" maar snel beluisteren en vervolgens downloaden of kopen. Peter Gabriel weet ons altijd in positieve zin te verrassen. Met "Scratch My Back (2010)" is dat niet anders!!

Hans, het coveralbum, waaraan ik refereer is het album Twelve uit 2007. Geweldig! Die zou ik dan ook maar gelijk downloaden.

Je beweert het alsof het zo is maar het is natuurlijk slechts jouw mening. Persoonlijk vind ik de door jou genoemde voorbeelden van coveralbums echt stuk voor stuk volkomen ruk met Simple Minds met stip op 1.

Een enkele keer vind ik zelf (= mijn mening) een cover van een individuele track geslaagd maar een volledige plaat met covers vullen vind ik zo armoedig en gemakkelijk en is wat mij betreft gewoon het verstoppen van volledig gebrek aan inspiratie.

2 geslaagde covers (naar mijn mening) die me te binnen schieten:
-All Along the Watchtower door U2
-Rockin' in the Free World door Big Country

Deze CD van Gabriel volledig gevuld met covers vind ik zelf geen succes. Ik kan mij er niet toe zetten deze CD te draaien omdat ik hem gewoon vreselijk vind en zonde van de man zijn talenten. Maar ook dit is natuurlijk slechts een mening van een Gabriel liefhebber.

Ik lees vaak dat een artiest een cover (album) opneemt uit respect en bewondering voor de artiest die hij of zij covert. Persoonlijk vind ik het interessant om te horen welke "eigen draai" aan een bepaalde cover wordt meegegeven. Wat mij betreft dus geenszins armoede of gemakzucht. En ook Gabriel klinkt op "Scratch My Back (2010)" niet bepaald inspiratieloos.

Ja inderdaad dat heb ik ook al 100-tig keer gelezen. Ik heb nog nooit nergens gelezen dat een artiest vertelde dat hij geen inspiratie meer had en uit verveling maar een coverplaat is gaan opnemen.

Hierin geef ik Peter Gabriel dan echter wel het voordeel van de twijfel omdat hij inderdaad een volledig eigen draai aan de nummers heeft gegeven.

Ik vind dit voor "DE nieuwe van..." wel een beetje tegenvallen, simpelweg omdat het covers zijn. Ik verwacht toch dat er binnen afzienbare tijd een plaat komt die nieuwe Gabriel bevat .
Afgezien daarvan moet ik zeggen dat de manier waarop hij deze songs overdoet, mij erg aanspreekt. Want i.t.t. zijn gehele oeuvre, m.u.v. 'Scratch' en 'Security' en enkele stukken op 'So', werkt hij alle bombast de deur uit en dat levert fijne, kaalgeschuurde resultaten op. Waar ik vooral van kan genieten is dat hij hetzelfde doet t.o.v. de meeste songs op deze plaat. Heroes van Bowie is natuurlijk geweldig, maar het wordt met veel bravoure gebracht - het is ook goed meezingen geblazen aan de bar met de maten. Het is een soort filmisch anti-helden beeld wat opgeroepen wordt.
De wanhoop die ook uit het origineel spreekt, maar naar mijn mening teveel wordt overwoekerd door de muzikale omlijsting, komt in Gabriels versie centraal te staan. Er klinkt ook een soort van "berusting in het lot" in zijn stem, dat zich mengt met de wanhoop uit de tekst. En dat levert een ontroerend resultaat op!
Dat komt zeker terug in Street Spirit. Die tekst komt hier hard aan, komt m.i. zelfs beter uit de verf dan in de originele versie.
Tussen genoemde nummers zitten nog 10 andere, die zich allen hullen in soberheid. Dat maakt een complete luisterbeurt niet al te makkelijk, want eigenlijk ben ik anders gewend van Peter Gabriel. Het werk vanaf 'So' wordt gekenmerkt door uitgekiende arrangementen en veelal een opwekkende sfeer. Dat is hier absoluut niet het geval. Ik denk dat we kunnen spreken van zijn eerste volledig melancholische album. En natuurlijk bekruipt mij het gevoel dat Peter het zo zoetjes aan wel gezien heeft. Zestig is voor een man in zijn positie - een vrijwel vlekkeloze staat van dienst - een mooie leeftijd. Als dit een afscheidsplaat blijkt te zijn, dan is het duidelijk aan wie hij de 'fakkel' wenst door te geven. Elbow, Bon Iver en Radiohead zijn niet de minste. Tegelijk kan je dit werk opvatten als een eerbetoon aan oudgedienden als Bowie en Neil Young. Toch blijf ik, zoals gezegd, hopen op DE nieuwe Gabriel!

Het lijkt erop dat citizen zichzelf enigszins tegenspreekt .

Nee hoor. Ik begrijp het zo dat hij liever een album met eigen werk (geen covers) had gehoord, maar dat hij het album als cover-album wel geslaagd vindt. Dat kan toch?

En zo is het!

Het feit dat het covers zijn maakt mij niet zoveel uit, vind de plaat vooral een slaapverwekkende gaaaaaaapplaat. Maar iedereen zijn ding hoor, ik draai maar weer even die nieuwe Massive Attack, vinden ook heeeeel veeeel mensen niet goed, ik lekker wel

Ik vind het allemaal ontzettend mooi. Het enige is dat het wel onzettend somber en donker is. Voor de rest vind ik ze goed gecoverd, al ben ik het wel een beetje met het grote deel eens dat het een beetje inspiratieloos is. Want ik had ook liever een nieuwe plaat van Peter gehad met nieuwe composities, maar ik vind het niet slecht wat ie ervan heeft gemaakt.

Ik vind het alleen zeker geen slaapverwekkende muziek. Ik kan me er zeker in vinden en kan er wel goed naar luisteren. Alleen is het een beetje somber allemaal.

mooi gedaan Peter!

Als het om het waarderen van een nieuw album gaat, heb ik zelden zoveel verdeeldheid en discussie meegemaakt.
Zowel 1,0/ 1,5* als 4,5* zijn rijkelijk aanwezig.
Er werd al beweerd dat dit album de meeste mensen onberoerd zal laten.
Wel, het tegendeel wordt bewezen, want deze ouwe rot houdt ons wel degelijk bezig.

Ik behoor tot degenen, die deze cd weten te waarderen. De klassieke orkestrale tough vind ik geniaal, maar ik begrijp ook mensen die deze cd helemaal niks vinden.
Dit zal altijd een omstreden album blijven.

Zoals ik al eerder zei: een 'love it or hate it'-album.

Wie 2,5 jaar geleden Gabriel in het Westerpark heeft gezien voelde de bui al hangen. De omstandigheden waren daar zeker niet goed (slecht geluid, heel slecht weer), maar wat er op het podium stond was niet te vergelijken met de Gabriel van de jaren 80 en 90. Een beetje stramme man, die bijzonder slecht bij stem was. Zo slecht dat de moeilijke partijen door die valse kraai van een dochter van hem gezongen moesten worden. Een behoorlijke ontgoocheling want zo vreselijk oud is Gabriel nu ook weer niet. Maar alle, de voor Gabriel zo kenmerkende, energie leek verdwenen en wat er stond was een sombere, oude man. En alles wijst erop dat het sindsdien niet beter met hem is gegaan.
Zijn stem klinkt op dit album niet al te beroerd maar alle dynamiek is verdwenen. De uitvoering van de nummers is kaal, sober, somber en altijd in mineur. Eigenlijk klinkt elk nummer als het voorafgaande. En vakkundig worden een aantal klassiekers om zeep geholpen. Street Spirit (Fade Out) is (bijna) lachwekkend, Heroes klinkt vooral naar niets en van Randy Newman’s I Think Its Going to Rain Today word ik vooral heel erg treurig. Sommige nummers zijn er ook wel op vooruit gegaan zoals The Boy in the Bubble, maar dat komt dan vooral omdat het origineel niet al te geweldig was (imo).
Maar vooral komt de vraag van het waarom bovendrijven. Zeker bij zo’n coveralbum moet er toch een zekere noodzaak in zitten. En het enige wat ik kan bedenken is dat Gabriel van zijn behandelaar de opdracht heeft gekregen om maar weer eens wat muziek te gaan maken. Een nobel streven, al is de vraag of je daar andere mensen mee lastig moet vallen. Er zijn voorbeelden van dit soort therapeutische albums die wel goed uitpakten, maar daar was de somberheid altijd gecombineerd met boosheid en/of intensiteit. En daar is hier niets van te merken. Het klinkt vlak, depressief, emotieloos en van enige gedrevenheid is niets te merken. En 12 nummers geheel van hetzelfde is dan toch iets teveel, zelfs bij zo’n vakman als Gabriel.
Gabriel staat nu niet bekend om zijn kwantitatieve creativiteit. Er zit meestal wel een paar jaartjes tussen zijn albums, dus ik vrees (maar hoop van niet) dat dit zijn zwanenzang zal zijn. Is dat jammer? Ja, toch wel. Is het erg? Nee, niet echt. Aan alles komt een eind en Gabriel heeft heel wat moois en interessants achtergelaten.
Aangezien ik iets teveel respect heb voor Gabriel en dit album niet serieus kan en wil nemen geef ik maar geen stem.
Voor de toekomst is een wonder natuurlijk niet uitgesloten, Gabriel heeft in ieder geval zijn naam mee

Nou, nou, je pretendeert hier nogal wat. Je schrijft Gabriel zelfs af . Een dolksteek in de rug door een fan? En waar baseer je dit allemaal op? Eén optreden waarbij Gabriel naar jouw mening slecht bij stem was en stram. En vervolgens koppel je dat aan deze plaat die gevuld is met stemmige covers. En dan volgt de conclusie: het is zijn zwanenzang.

Heeft het niet meer te maken met het feit dat deze stemmige, van klassieke arrangementen voorziene muziek gewoonweg niet jouw smaak is? Puur subjectief dus. Jij hoort gewoon liever een up-tempo Gabriel of meer afwisseling in sferen.

Ik vind dit denk ik het beste cover-album dat ik ken. Zeer vakkundig en met veel gevoel weet Gabriel een geheel eigen invulling aan een aantal klassiekers te geven. Dat moet je durven en dat moet je passen. En Gabriel past het! Dat heb ik nog geen enkele andere artiest zien doen. En ja, in veel nummers overheerst een deprimerende sfeer, maar dat maakt een album toch niet slecht?

En waarom zou uit het verschijnen van dit cover-album blijken dat hij geen inspiratie meer heeft voor eigen nummers? De bewerkingen zijn vaak zo radicaal dat je bijna van "eigen werk" kunt spreken. Wie weet heeft de beste man al weer eigen nummers opgenomen en verrast hij ons over een jaar of 2 met een nieuw album van eigen hand. Wie zal het zeggen.

Om nu te roepen dat dit album zijn zwanenzang is....Gabriel verdient wel wat meer respect, dacht ik.

ik volg je hierin volkomen en heb ook maar mijn stem weggehaald. ik zou het vreselijk vinden om gabriel zijn eerste onvoldoende te geven en dan ook gelijk de laagst mogelijke. Gabriel het gaat u goed en ik hoop dat u nog eens met iets moois komt. zo niet ik bedankt u voor alles moois. het is niet niks

Dat optreden heb ik gemist maar ik heb andere optredens van hem gezien (zowel live als op dvd) en dat klonk toch allemaal erg goed. Het waren ook redelijk groot opgezette shows. Dat hij nu wordt afgerekend op een buiten optreden met slecht geluid en erg slecht weer is ongepast.

Hij kwam dus ook nog stram over... Nu geloof ik meteen dat Gabriel de flik-flak niet geheel vlekkeloos zal uitvoeren maar wat bedoel je met stram?