Yeasayer - Odd Blood (2010)

Dit heeft toch nog maar vrij weinig raakvlakken met Animal Collective, behalve dan misschien dat de muziek van beiden elektronisch aandoet. Animal Collective werkt veel meer met lagen over elkaar en steunt veel meer op 'herhaling' van klanken om er vervolgens nuanceverschillen in te brengen.

Dit Yeasayer album gaat daarentegen meer richting 80s synthpop met een licht psychedelische inslag.

Wat is I Remember een ongeloolijk goed nummer
Het album begint zeer goed, maar vanaf Rome vind ik er echt niets meer aan

Odd blood is mijn eerste kennismaking met Yeasayer.
Als ik op het eerste nummer af zou gaan dan had deze band nooit een eerlijke kans gekregen bij mij (kan ik echt totaal niet plaatsen op dit album).

Vanaf het tweede nummer valt op hoe rijk gearrangeerd deze muziek is met in elk nummer een leuk detail of instrument. De ene keer swingend, een andere keer gevoelig.

Ook heeft een van deze zangers een erg prettige stem (weet niet welke en of er uberhaupt over twee zangers gesproken kan worden).

Ik begin met 3,5* maar kan nog opgehoogd worden. Leuk fris bandje.

Zal verder ook het eerste album is gaan ontdekken.

Heeft me nog niet echt overtuigd dit, eerste album is echt een geweldig stukje muziek, maar dit haalt het er niet bij. Het klinkt allemaal wel 'anders' en alternatief, maar toch niet met de klasse van het debuut. Ik ben snel geneigd door te skippen naar het volgende nummer.

Helaas half puntje verlaagd. De scherpe kantjes maken meestal dat je een album keer op keer blijft draaien. Deze scherpe kantjes mis ik op dit album. Ik ben bang dat deze eind februari niet meer op mijn Ipod voorkomt omdat ik hem "stukgedraaid" heb zonder nieuwe dingen te ontdekken.

Eigelijk valt het me tegen. De sound is gewoon compleet anders. Dansbaar maar spijtig genoeg ook oppervlakkiger. Die unieke wat spiritutele (bezwerende) sound is weg. Gedurfe switch maar voor mij niet zo'n interessante.

ik vind het wel een mooie plaat dit , ambling alp schuurt toch wel tegen een perfect popliedje aan , en zo zijn er nog wel een paar , maar ik begrijp dat de voorganger nog beter is?

ga ik dat ff checken. ben er iig bij in amsterdam binnenkort..

oh het tweede gedeelte is wel iets minder dan de eerste helft vind ik tot dusver

DIt is mijn eerste aanraking met Yeasayer en ik kan er geen genoeg van krijgen. Heerlijk vrolijk album! Ga snel hun eerste album uitproberen.
Ik zie trouwens dat er een aantal "Rome" wat minder vinden. Ben ik het helemaal niet mee eens, super lekker nummer waar ik absoluut niet stil op kan zitten! Ambling Alp en O.N.E vind ik persoonlijk tóch de beste.

't is kwestie van smaak. dit is wat zoeter klinkende synthpop. de vorige was bezwerender en erg uniek qua sound.
en ambling alp is idd een topper..

Ik heb vandaag Odd Blood voor het eerst geluisterd, en hij viel mij echt tegen. Waar ik All Hour Cymbals geniaal vond om zijn mix van electronica, folk en wereldmuziek, mis ik dat hier allemaal. Op het eerste gehoor klinkt het allemaal nog wat te gehaast. Het blijft ook allemaal niet echt hangen. Het enige nummer wat de eerste keer bleef hangen was Madder Red.
Ik denk dat ik deze cd nog een paar keer moet luisteren.

Ik vind hem redelijk afstandelijk klinken. Bij al hour cymbals werd ik er na de eerste keer helemaal ingezogen, bij deze blijft dat vooralsnog uit.

Ben zeer benieuwd naar de uiteindelijk hoes.. Heeft iemand hem al? Is het zo indrukwekkend zoals het lijkt? Ik laat het op 4* staan, verveelt nog steeds niet, overtuigd ook niet altijd..

Hij ziet er heel bijzonder uit met glimmende letter op het digipack, ik zou zeggen kopen!
Heb ik ook gedaan

Groeiplaat van het gezelschap. Na enige luisterbeurten verhoog ik mijn waardering!

Met dit tweede album wilde Yeasayer iets anders dan hun debuutalbum All Hour Cymbals (2007). De wereldmuziek hebben ze achter zich gelaten, en het maakt plaats voor andere invloeden. In eerste instantie wilde de band dat Odd Blood een ambient album werd, maar dit zetten ze in de ijskast en hebben nu gekozen voor electropop. In The Children, maar ook elders op dit album zijn dubstep-invloeden te horen. Voor de rest is dit openingsnummer experimenteel waarop vooral de stemmen vervormt zijn, en er ook met potten, pannen en flessen geluiden zijn gecreëerd. Na dit monotone openingsnummer volgt het melodieuze Ambling Alp, de bijnaam van een Italiaanse bokser uit de jaren ‘30 en ‘40. Dit heeft wat weg van het psychedelische Animal Collective geluid van hun debuutalbum, dat overigens elders op het album nauwelijks meer aanwezig is.

Madder Red begint heel rustig en bouwt uit tot een plechtig electronisch volkslied, met een herkenbaar refrein waar het publiek in kan participeren. Een melodieus, romantisch liefdesnummer, dat ergens ook dramatisch klinkt, volgt; I Remember. Waarin de eerste vier nummers elk een andere stijl presenteerden is dat vanaf O.N.E. anders. Hier is de electropop die ze wilden goed te horen, dansbaar en catchy. In Love Me Girl wordt de electropop nog maar eens flink benadrukt met een typisch intro voor een lekker dansnummer. Net als je je afvraagt of dit intro nog een keer overgaat in iets nieuws veranderd het nummer van stijl, hierna volgt weer de bekende tune uit het intro en loopt het over in een weer heel ander ritme. Het gevolg: drie verschillende liedjes verwerkt in één nummer.

Met Rome open je een doos die barst van de energie. Dit blijft tot het eind een hyper nummer, met het steeds terugkerende “It’s just a matter of time”, maar de zenuwachtige biepjes eromheen maken dat het niet monotoon wordt. Strange Reunions komt bij mij niet goed over. Hier is wel iets mee geprobeerd, maar het klinkt niet als een geheel. Het hypere van Rome komt ook terug in Mondegreen, waar ook een trompet en een saxofoon(?) in gebruikt zijn, en ook dit is een energiek nummer, met een vlotte beat. Het slotnummer van dit veertig minuten durende album is het wat dromerige Grizelda, waarbij je na het energieke middengedeelte van het album weer tot rust kan komen.

Een heel apart album is dit, omdat het werkelijk alle kanten op gaat, en weer heel iets anders is dan het debuutalbum. Ondanks twee vreemde nummers en wat andere gedeeltes waar je geen vat op kan krijgen is een hoop catchy en goed dansbaar, maar toch heel onderscheidend. Over veel bands heb ik al gezegd dat ze een stuk volwassener klinken, Yeasayer doet dat ook, maar dan in het kwadraat. Soms herhalen ze iets te veel, en sommige nummers moet je wat vaker luisteren om ze te doorgronden, maar het is wel vernieuwend zonder dat het doorschiet daarin. Op zichzelf is dit geen plaat die in de top 5 van mijn eindejaarslijstje gaat eindigen, maar het is wel een album dat een rijke basis kan vormen voor toekomstig werk van de electroband uit Brooklyn.

For Music Only

Hmm, ik was een beetje teleurgesteld in het begin (ook omdat ik de sound op het debuut veel aangenamer vond), maar hij is toch wel verdomde catchy en het heeft iets dat ik niet kan weerstaan. Wie weet of dit nog heel erg gaat groeien op me.

Wat is Mondegreen een fijn nummer zeg. Klinkt een beetje als Talking Heads anno 1980, met een vleugje TV on the Radio en beetje saxofoon ook nog erbij.

Verder sowieso wel een fijne plaat. Had Yeasayer tot nu toe links laten liggen (weer zo'n bandje...), maar dit bevalt me toch wel goed. Als ik deze wat beter ken, ga ik het debuut ook maar eens opzoeken.

Waarom moeite doen om je mening over een album te geven als Pitchfork alles al zegt?

Faler

Ok even serieus: MusicMeter is juist de plek waar je je EIGEN mening kunt geven. Niet zo moeilijk toch?

Ja, maar als zijn mening in dit geval overeenkomt met die van P4K is het natuurlijk onzin om hetzelfde verhaal hier nog eens op te gaan hangen.

Omdat het nogal cynisch was.

Zozo, ik maak zowaar iets los (het zal toch niet toevallig komen doordat die mening van Pitchfork afkomstig is? Het valt me op dat een groepje mensen zich een nogal vijandige houding tegenover Vorkie aanmeet).
Maar kijk eens aan, blijkbaar heb ik toch al een mening gegeven!
Bij deze moet ik eigenlijk nog even opmerken dat ik in tegenstelling tot wat ik hierboven schreef 'Mondegreen' geen teken van herstel vind, dat herstel treedt pas in werking bij Grizelda.

Eindconclusie:
Nummers 2,3,4 en 5 zijn geweldig.
De opener en de afsluiter mogen er ook best wezen, overige nummers zijn niet aan me besteed.

Je zat verassend dicht in de buurt haha

Ik hoor op dit album trouwens totaal geen dubstep? En dat zie ik staan op sommige recensies op internet...

Ik vond het toch wel duidelijk te horen, sowieso veel elektronische invloeden op dit album.

jah elektronisch sowieso, maar dubstep? Welk nummer dan?

Lees eens een paar berichten terug: The Children.

Ambling Alp doet me in het intro ook wel denken aan Burial. En in Love Me Girl is het ook overduidelijk.