Yeasayer - Odd Blood (2010)

oke sorry, ik had beter moeten lezen in je eerdere bericht. Maar Love Me Girl neigt meer naar eurodance dan naar dubstep volgens mij, maar ik weet niet wat jouw definitie van dubstep is, bij ons klinkt dat heel anders...

Een van de hipste bandjes van het moment is het New Yorkse Yeasayer, een van de zogenaamde Brooklyn-bands die net als Animal Collective muziek maken die New Weird America wordt genoemd en daarin Afrikaanse ritmes met psychadelische rockgeluiden en een flinke dosis elektronica met elkaar weten te mengen. Zelf noemen ze het Middle Eastern-psych-snap-gospel. En met net een nieuwe CD (Odd Blood) uit, een concert in Paradiso waar Abel en ik zeker heen gaan en bovendien een plekje in de uitzending van morgen (luisteren!) is het belangrijk dat deze band op onze blog niet vergeten wordt.

Zoals uit de beschrijving hierboven hopelijk mag blijken is Yeasayer een nogal eclectisch groepje dat allerlei vreemde stijlen met elkaar vermengd. Dat klinkt meteen door op eerste nummer The Children: een slome beat met op de achtergrond ‘experimental sounds’ en een lome, zwaar vervormde stem die daarbij zingt. Dit klinkt weird, dit klinkt nieuw. Dit klinkt leuk! ‘Wat is dit?’ denk je, en ‘hier wil ik meer van horen!’.

En dat mag! Want na een volwaardige introductie met The Children komt meteen het hoogtepunt en de single van dit album, Ambling Alp. Dat begint met geluiden van water en vogels maar dan zet er een goede beat in die inderdaad wel wat Afrikaans heeft en horen we de stem van zanger Chris Keating. Die is niet slecht hoewel niet erg bijzonder. Wat meteen opvalt is hoe vrolijk deze muziek wel niet is; helemaal geen depressieve indiemuziek zoals bijvoorbeeld The Veils. Nee, dit is overweldigend vrolijk, catchy met een hook. Van de smurfenstemmetjes halverwege wordt ik helemaal vrolijk en live moet het ook een knaller zijn!

Ook het psychedelische en het ‘flowerpower-gehalte’ valt te horen, bijvoorbeeld op het begin van Madder Red met al die spacede geluiden. Maar dan zet die diepe beat in en ondanks het minimale geluid hebben we weer te maken met een echte indiepopsong. Dat komt vast door die ‘oeh’-koortjes. Ook de wilco-achtige gitaar die rustig op de achtergrond blijft is natuurlijk iets wat we bij Beautiful Freaks helemaal te gek vinden. Dat en alle andere kleine details maken de liedjes van Yeasayer zo speciaal.

Dezelfde formule met goeie popbeats, lekkere zanglijnen en op de achtergrond aangenaam gestoorde geluiden keren eigenlijk in elk nummer van Yeasayer terug en maken het album zo goed. Het wordt namelijk nooit echt experimenteel, het blijft altijd poppy, vrolijk, ja, het plezier spat er vanaf. Maar zonder flauw of melig te worden. Eigenlijk is alles bij Yeasayer perfect gedoseerd en zo komt het dat een band met zoveel tegenstellingen toch een totaal eigen geluid weet te krijgen. Afrikaanse ritmes tegenover het New Yorkse stadsgeluid, experimentele geluiden naast popbeats en vrolijk maar toch serieus te nemen; Yeasayer is het allemaal.

Na het rustige I Remember begint ONE weer lekker wild, met dit keer echte ritmes die zo van Vampire Weekend zouden kunnen zijn en weer de perfecte Yeasayer-mix die hierboven beschreven is, inclusief de psychedelica zonder geforceerd ’60s te klinken. Wel mis ik echte uitschieters bij Yeasayer, echt vrolijke indiehitsingles als Ambling Alp. De nummers zijn wel blij maar daarin heel gematigd. En dat geld eigenlijk voor alle aspecten van de Yeasayer-sound: het had nog net iets meer gemogen. Nummers die uitmonden in een totale kakafonie van gitaargefreak, ritmes waarvan je denkt ‘wat is dít?’ (denk aan Radiohead ten tijde van Hail to the Thief) of echt uitbundige zang zoals David Bowie in Heroes gebruikt; ik denk dat Chris Keating dat zeker aankan.

Na die kritiek klinkt ook Love Me Girl weer als een geniaal liedje. Space-synths openen het nummer met geluiden die zo op The Flaming Lips’ versie van Dark Side of the Moon hadden kunnen staan (maar dan ingehoudener), mompelende stemmen en dan langzaam opkomend die bezwerende beat. Als de zang invalt verandert het nummer in gladde R&B behalve dat de ‘rythm ‘n’ beat’ van Yeasayer van een totaal andere orde zijn. Toch blijft ook dit nummer weer hangen in zijn eigen sound en de muziek is gewoon erg goed alleen had nog beter gekund.

En aangezien de sound van de band in al zijn veelzijdigheid juist weer zo eenvormig is valt er weinig meer te zeggen. Ja, ook Rome bevat weer catchy deuntjes, droge geluidjes, sterke zang naast al het andere kenmerkende, Strange Reunions klinkt al even vreemd als de opener met een naar de achtergrond gemixte stem en gewoon weer coole beats en gave geluiden en is net als het opzwepende (ik hoor zelfs My Life in the Bush of Ghosts terug maar het mond uit in geluiden die aan Bowie’s Berlijnse periode doen denken) Mondegreen met overstuurde gitaartjes een geweldig nummer.

Ook het afsluitende nummer Grizelda brengt geen verandering in de geperfectioneerde geluidsbrei van het hipste bandje van Brooklyn en zo wordt ik achtergelaten met honger naar meer van deze te gekke sound. Steeds vaker luisteren tot ik elke experimentele noot op Odd Blood kan plaatsen en het hele album heb doorgrond. Maar tegelijkertijd zal ik zelfs dan niet tevreden zijn. Hopelijk kan ik het met Odd Blood nog uit tot Yeasayer zijn derde album met een totaal andere sound vult, of overtuigt het optreden volgende maand zo erg dat ik alsnog heilig overtuigd raak van de Yeasayer geluidsmix. Voorlopig blijf ik met gemengde gevoelens die prachtige tweede van Yeasayer nog maar luisteren. Jaarlijstjesmateriaal!

Eerder gepubliceerd op: Odd Blood: De perfecte Yeasayer geluidsmix - Beautiful Freaks - beautifulfreaks.burgerwaanzin.nl

Mooie recensie, maar de informatie die je in je eerste alinea hebt staa, slaat meer op het eerste album (werd toen idd vaak als beschrijving gebruikt), maar van die 'hippie' wereldmuziek-stempel lijken ze nu juist af te willen komen. Tenminste zover ik in interviews heb gelezen en in de muziek terughoor.

Voorlopig is dit album een tegenvaller. Yeasayer is een kant op gegaan die niet de mijne is. Op een paar nummers na (Ambling Alp, I Remember) vind ik dit te veel synthipop en verlang ik terug naar de chaotische crossoverpop. Helaas.

Je hebt gelijk; de groep is lang niet zo 'hippie' meer als op All Hour Symbals. Toch wijst bijvoorbeeld het koortje in Madder Red of de spacede geluiden aan het begin van sommige nummers erop dat ze nog altijd die invloeden hebben, net als de wereldmuziek, een nummer als ONE of Mondegreen heeft toch van die typische Vampire Weekend-achtige Afrikaanse ritmes en die sound zit door het hele album heen.
Eigenlijk is het zo dat de band behalve hippie wereldmuziek nu vooral veel meer is en nog andere inspiratiebronnen heeft aangeboord voor hun liedjes.

Met je laatste zin ben ik het niet helemaal eens, maarja dat heb ik hier al genoeg laten weten..

Kom er niet doorheen...wat een verschil met de voorganger! Ik weet niet wat voor muzikale richting ze zijn ingeslagen maar ik kreeg er bijna de slappe lach van. Bespeurde zelfs jaren '80 disco a la Pet Shop Boys bbbrrr....

Ik ga een halfje omlaag. Er staan te weinig nummers op die me echt overtuigen..

Ik kom ook nog niet echt in dit album.
Het nummer Tightrope op het album Dark was the night vind ik daarentegen geweldig!

ik ga een halfje omhoog, hij blijft geweldig.
Zo ontdek ik bij elke luisterbeurt weer een leuk nieuw detail.
Nu ben ik helemaal verliefd op Mondegreen.

dus...4,5*

Nieuwe single: ONE
En nieuwe videclip van one:

Popjustice - An unexpected first look at Yeasayer's 'ONE' video

Man, ik krijg er maar geen genoeg van. Ik ga echt goed op Rome en I Remember.

clowns zijn het.. meer of minder kan ik niet zeggen over dit nummer/deze clip , album en vooral zij zelf. misschien wel hele amusante clowns voor sommigen. hopelijk een slechte knipoog?

Holy shit, check die clip gay zijn. Geloof me, ik hou van Yeasayer om bepaalde redenen (sowieso het 1e album een dikke vette 5) maarja ik kan weinig met dit blije gedoe.

Vooral de single: O.N.E. is erg lekker! De rest van het album is nog wennen. Maar het begin is er!

na die clip zijn ze in ieder geval van hun "hippie-stempel" af... Maar ze zijn wel een stapje omlaag gegaan naar de entertainment hoek van MGMT, terwijl ze daar eerst helemaal niet op leken (en er wel mee werden vergeleken).

Toch vind ik het stiekem wel een vermakelijke, leuke clip

Toch wel een teleurstelling, deze nieuwe plaat van Yeasayer. Het is zeker van voldoende niveau, maar ik was echt behoorlijk ondersteboven van het debuut. Dat klonk zo mystiek en spannend. Rock meets middle east, zeg maar. En nu zit ik niet per se te wachten op hetzelfde geluid, maar ik vind deze plaat als geheel echt een slag minder. En dan zijn mijn verwachtingen - die hoog waren op basis van het debuut - toch niet uitgekomen. Zo'n nummer als O.N.E. is bijna Yazoo-achtige muziek. Wel vind ik 'Mondegreen' een heerlijk nummer: met die fijne blazers door in het refrein. Het blijft een groep met veel potentie.

Uiteraard een kwestie van smaak, maar ik vind deze juist beter dan de vorige. Wat een topnummers, terwijl dit (soort electro) niet echt mijn genre is.
Mijn vriendin vond het een beetje Japans aandoen.....en dat was volgens mij niet als compliment bedoeld. Snap het wel een beetje, maar die kinderachtige stemmetjes trek ik boven verwachting goed.

Nah. Vorige album vond ik erg mooi, dit klinkt inderdaad een beetje als makkelijke MTV muziek. Is ook niet helemaal mijn sound (hippe electropop..). Verbaasd me ook niks dat 3FM hier mee weg loopt.

Berichten over concert Paradiso verplaatst naar Yeasayer

O.N.E. = killertrack! Extreem meezingbaar en dansbaar.

Dit album is mij erg tegengevallen! All Hour Cymbals had iets mysterieus, wat mij wel aansprak. Dat gevoel is bij Odd Blood helemaal weg. Ook erger ik mij bij sommige nrs op Odd Blood aan die quasi-emotionele leadzang..

De zang doet nogal 'plastic' aan op dit album, ik weet even niet hoe ik het beter moet omschrijven. Wordt na een tijdje een beetje vermoeiend iig.

Ambling Alp doet me trouwens erg veel aan MGMT denken.

Aantal berichten over 3FM en sukkels hier en daar verwijderd. Het mag wel weer over de muziek zelf gaan.

Hoewel O.N.E. compleet anders is dan het andere werk wat ik van deze heren ken, is het een ontzettend dikke track.

Dit album viel me enorm tegen. Hoewel ik destijds ook niet superenthousiast was over All Hour Cymbals, bevatte dat in ieder geval een aantal mooie nummers, met name Sunrise vond ik erg mooi en intens.

Odd Blood is in vergelijking met zijn voorganger meer geschikt voor de dansvloer, en de singles Ambling Alp en O.N.E. zijn op zich ook aardige nummers. Maar te vaak doet deze plaat me denken aan een soort opgepompte jaren 80 synth-disco parodie. Dit zou op zich zo erg nog niet zijn als de zanger niet zo'n vervelende, aanstellerige manier van zingen zou hebben.

The children en Ambling alp met Gamelan invloeden ,prachtig,van 3.5 naar 4

Redelijk klote-album, met O.N.E. en Ambling Alp (de singles...) als uitschietertjes

geniaal album. Heerlijk trippen

In de zin dat je O.N.E. en Ambling Alp helemaal niks vindt of dat die nog wel OK zijn?