The Sisters of Mercy - First and Last and Always (1985)

Als ik 'gothic' wil zien en de akoestiek wil meemaken, ga ik tegenwoordig naar De Dom - buitengewoon fraai voorbeeld van hooggothiek. Jammer dat ze inde 17e eeuw te weinig pegels hadden om het middenschip te ondersteunen met steunberen en luchtbogen.

Helemaal ineengepletterd tijdens een heftige storm in de jaren '70 van de 17e eeuw.

Dit album is naast een live-dubbel lp van Fields of the Nephilim het enige van de Gothen dat ik nog een beetje kan pruimen. Tand des tijds weet u wel

Eerlijk gezegd vind ik dit eerder potsierlijk dan beklemmend (dat dachten we toen); ik draai dit wel eens om te laten horen dat niet alles in de jaren 80 alternatief én top was. En vervolgens kan je erna bijv. Mighty Lemon Drops, Cocktail Trio, Kamelenjongen of anders draaien - het effent ahw het pad.

Okee, als jullie in herhaling vallen, dan ik ook.

Ik vind dit een erg goed en onderhoudend album.
Songsgewijs sterker dan de voorafgaande, losse ep's
en qua sfeerzetting aangrijpender dan het werk van The Mission.

Black Planet, No Time to Cry, Marian, Nine While Nine
en het ondergewaardeerde A Rock and a Hard Place zijn mijn favorieten.

Als er iemand kon lachen met de pose van Eldritch
dan was het Andrew zelf wel ... playing his game.

Waarvan akte!

Je noemt net die krenten uit de pap, of die kersen op de taart ('k ga er even vanuit dat jullie die gezegdes ook gebruiken) die eea nog verteerbaar maakten.

Laat ik het dan anders fraseren: zou ik een Martiaan moeten inwijden in de geneugten van aardse muziek uit de mid-80's en de betrokkene had een aantal uren met mij door te brengen, dan zou dit album niet aan de beurt komen.

Misschien zou ik wel 2 -3 tracks voor hem op een cd-rom zetten, zodat hij het in zijn spaceship zou kunnen beluisteren - vooropgesteld dat ie de juiste apparatuur had.

Voor mij komt de genade in muziek niet van deze Zusters, maar dat is waarschijnlijk ook weer de val van de herhaling. Dus - gaarne doorhalen wat niet gewenst/van toepassing is. Klachten naar postbus 51 in Den Haag

Ik ben ook niet overenthousiast over de kwaliteit van het songmateriaal. Redelijk, maar geen topkwaliteit binnen de new wave/post-punk van die tijd. En dan is het met zo'n stemgeluid - en de sfeer die het neerzet - voor mij moeilijk om de muziek ook maar enigszins serieus te nemen. Het feit dat ook Eldritch de band en vooral zichzelf als een grote grap zag, doet aan die luisterbeleving niet af.

Ik verontschuldig me nergens voor. Gothic is troef en de Sisters komen uit.

O ja, en Gary Marx is idd de drijvende kracht achter de band. Wayne Hussey's a poof.

Kom, kom, sterke songs levert hij hier af.
En die akoestische gitaartoets is ook van hem, dacht ik.

Zuster Tim heeft anders wel een hoofdrol gespeeld in All about Eve, met tasty morsel/damsel in distress Julianne Regan - vond die band altijd een soort muzikale Beauty and the Beast, maar wel prettige muziek, en die stem...

De titel van dit album heb ik altijd als een symbool gezien: één is genoeg (voor altijd).

The Eden House is een recent project (o.a. Fields of the Nephilim leden en Julianne Regan) uit de Gothic-koker.

wat wilt het zeggen wayne hussey's a poof kan iemand me dat uitleggen

Poof = homo.

Of anders gezegd vermoed ik dat hij niet zo dol op Wayne is. (Wie wel, trouwens?)

ik

Hij kan niet zingen, heeft slechte teksten en ziet er niet uit. Wat nu?

kijk iedereen zijn mening dat is zo een artiest daar ben je voor of tegen ik kijk alvast uit naar sinners day ( vriendelijke groetjes ) wat nu?

Gaan zingen bij The Legendary Pink Dots?

Ik zit hier naar het eerste album van Roxy Music (1972) te luisteren.

And guess what?

Some Kind of Stranger deed me denken aan New Dawn Fades van Joy Division.
Maar beide nummers en vooral Some Kind of Stranger gaan terug op If There Is Something.

Dat hoor ik daar echt niet in terug Dazzler

Ik hoor het heel duidelijk, zeker in het tweede gedeelte van het nummer.
Hetzelfde akkoordenschema, dezelfde gedreven zang en zelfs elementen van de melodie.
Toen ik If There Is Something vandaag voor de allereerste keer heel aandachtig beluisterde
(ik heb mezelf net alle Roxy Music cds aangeschaft), maakte ik onmiddellijk de link.

Roxy Music aan de zusters linken geeft blijk van erg veel kracht aan de genade hechten.

In mijn muzikale universum (en da's niet zo groot) wil ik Roxy best linken, aan Japan, David Bowie of Magazine, maar de zusterlijke genade eraan verlenen, dat gaat niet lukken.

Vanaf 1.40 in If There Is Something komt het akkoordenschema
van Some Kind of Stranger naar boven drijven. In de saxmelodie zitten
kleine hints die aan het refrein doen denken. Het lukt als je ook probeert
om Some Kind of Stranger mee te zingen van zodra Bryan Ferry het zingen
herneemt op een meer dramatische wijze dan in het eerste gedeelte.


Je zou ook eens kunnen luisteren naar beide songs.
Dan nog eens terugkomen en zeggen wat je wel en niet hoort.

Klinkt altijd overtuigender dan a priori stellingen poneren.

Ik zeg dat de Roxy Music song mij heel duidelijk aan de Sisters song doet denken.
DjFrankie zegt dat hij dat niet hoort. Jij poneert dat beide artiesten niet aan elkaar gelinkt
kunnen worden. Wij vergeleken twee songs. Jij linkt bands aan elkaar.

Probeer eens mee te stappen in de discussie in plaats van clevere oneliners te fabriceren.

Da's het enige waar ik goed in ben, klaarblijkelijk.

En - sorry hoor - akkoordenschema's om daar mee aan te komen, er zijn gewoon vaste gehanteerde schema's (blues, reggae zijn de klassieke voorbeelden - Satisfaction is er zo een); het gaat niet om de akkoorden; sinds wanneer ben jij muzikant, trouwens?

Het doet mij sterk denken aan een niet-schrijver de klachten heeft over de beperktheid van het Futhark, het oudste runenalfabet (voor alle duidelijkheid).

De wens om iets te willen herkennen is vaak een drijfveer om dat ook effectief te doen.

Me dunkt dat jij met je 12 berichten inmiddels wel erg bezig bent om jouw standpunt erin te kloppen met jouw hamertje, over in herhalingen vallen gesproken.

Het is het galmend effect in de gitaarakkoorden, daar hoor ik het wel in terug.
Inderdaad ook dezelfde soort galm wat Joy Division ook in New Dawn Fades gebruikt; en zelfs vaker.
Het zou mij echter niet opgevallen zijn als dazzler het niet genoemd had.
Maar als je er op gaat letten, dan denk ik wel te begrijpen wat hij bedoeld.

Dat de band na dit album uit elkaar viel, is zeker te begrijpen.
Eldritch had voorheen wel al naam gemaakt met The Sisters Of Mercy, op dit album is zijn zang zeker niet de sterkste factor op Marian na.
De toekomstige leden van The Mission zijn op First and Last and Always meer bepalende voor het geluid.
Op Floodland is de zang een stuk sterker, maar klinkt het muzikaal door het productiewerk van Jim Steinman totaal anders.
Beide albums hebben mijn muzikale voorkeur; zo ook de eerste 2 albums van The Mission.

dit is gewoon een erg tof album. ik hou van die donkere stem (die op floodland al weer veel minder klinkt, sowieso is dat hele album niet zo geweldig) en de drumcomputer is ook top. Marian is wat mij betreft een van de beste new wave nummers.

First and Last and Always is mijn blindste aankoop ooit. Nou stelt dat 'ooit' niet heel veel voor voor een 19-jarige, maar toch. Ik doe eigenlijk nooit blinde aankopen en met de aanschaf van dit album heb ik dus wel een gokje genomen. Ik had ooit eens een paar nummers van The Sisters of Mercy beluisterd en ik had het gevoel dat ik dit wel zou kunnen gaan waarderen. Dus toen ik vorige week dit album (inclusief bonustracks) zag liggen voor een zacht prijsje besloot ik hem toch maar mee te nemen.

Spijt heb ik daar absoluut niet van. Black Planet stelde me meteen heel erg gerust. Dit nummer vind ik overigens een van de beteren van dit album. Samen met Nine While Nine is het denk ik wel mijn favoriet van dit album. Marian en het titelnummer bevallen me ook heel goed en eigenlijk kan ik op dit hele album geen nummer aanwijzen dat ik niet goed vind. Alleen Possession komt dicht in de buurt.

De donkere en sombere sound van dit album bevalt me wel. New wave in een zwart jasje. Een lange zwarte jas beter gezegd. Hoewel ik in eerste instantie wel wat schrok van Eldritch's stemgeluid ben ik er eigenlijk heel snel aan gewend geraakt. En het heeft zeker zijn charme. Ik ben blij met dit album!

PS: Ik heb niks tegen de Duitse taal, integendeel zelfs, maar dat Ich höre dich rufen Mariaaahaaahaaahaaan! klinkt echt voor geen meter

Probeer dan ook eens de opvolger van deze plaat, Floodland.

Possession is echt een "groeinummer", met dat nummer kon ik ook vrij weinig in het begin. Pas later ben ik ook deze op zijn juiste waarde gaan schatten. Er staat inderdaad geen enkel zwak nummer op deze cd, zelfs de bonusnummers op de heruitgave zijn de moeite meer dan waard.

En inderdaad, Black Planet en vooral Nine While Nine zijn de absolute toppers van deze cd, samen met Some Kind Of Stranger. Ik voorzie een mooi plaatsje in je top 10 voor deze kanjer.

Hoho, niet teveel op de zaken vooruit lopen!

Eerst maar eens afwachten wat voor beoordeling eruit gaat rollen. Ik zit nog te dubben tussen 4 en 4,5 sterren. Als Possession inderdaad een groeinummer blijkt te zijn, kan het zelfs nog wel hoger worden. Ooit.

De bonusnummers vind ik niet allemaal even overweldigend, maar die heb k ook nog niet zo vaak gehoord. Leuk dat ik die nummers erbij krijg, maar het gaat natuurlijk vooral om de eerste 10. En die laten toch een beduidend betere indruk achter.

Possession is inderdaad een groeinummer, ik vond dat eerst ook niet zo. Black Planet is by far mijn favoriete nummer, maar SKOS mag er ook zijn.

Van de bonustracks is Blood Money mijn favoriet.

Hier staan heel wat meer nummers op die vroeger op ep's terug te vinden waren. Van de bijgevoegde nummers vind ik poison door, Burry me deep en blood money heel mooie nummers.

Lekker donkere muziek. Black Planet, Possession en Some Kind Of Stranger zijn momenteel favoriet en van de bonusnummers Bury Me Deep.

Altijd jammer gevonden dat ze nooit een tweede elpee in deze samenstelling hebben gemaakt.First and last and always is weliswaar sterk maar ik heb altijd het gevoel gehad dat er meer in deze band zat.Misschien had de titel me moeten waarschuwen.Ach ja ik vermaak me nog steeds prima met nummers als No time to cry,Some kind of stranger en Possession.Ook met alles wat daarvoor kwam en en met niks wat daarna kwam.