Eagles - One of These Nights (1975)

Ik vond het een prima verandering, alleen duurde het maar één album (en eigenlijk nog niet rockend genoeg, maar enfin). Ik heb het liefste de singles eigenlijk, buiten Hotel California (het album) om.

Naast de prachtige LP hoes zijn One Of These Nights, Lyin Eyes en Take It To The Limit 3 hele sterke songs, de rest is voor mij plaatvulling. En heb ik dus eigenlijk voldoende aan hun 1e Greatest Hits LP, waar deze 3 songs ook op staan (plus dat de persing daarvan beter is).

Titelnummer & Lyin Eyes blijven de kroonjuwelen op dit album, After The Thrill Is Gone met de schitterende samenzang tussen Henley & Frey is voor mij ook een hoogtepunt.

Mwah, nog steeds ben ik niet de grootste fan van de 'Eagles'. En dat begint er steeds vaker in te slaan, vooral na het geweldige debuut kon het muziek van de heren me toch steeds minder boeien. Ook dit album geeft weer zo'n gevoel weg, waarvan ik denk dat het leuk is dat ik hem een keer geluisterd heb maar meer ook niet echt. De top nummers zijn natuurlijk 'One of These Nights' en 'Lyin' Eyes' maar daar blijft het eigenlijk ook wel bij. Het is me allemaal iets té sloom, zeker na het eerste nummer. En ik had me misschien ook wel iets beter moet inlezen dat de 'Eagles' hier voornamelijk bekend om staan, dat heb ik zelf nooit echt door gehad maar, het is niet bepaald mijn smaak, zou ik ook niet snel vaker opzetten. En misschien is dat wel de stijl van de 'Eagles', ik had toch op iets meer rock gekozen. Misschien is dat ook wel een reden waarom ik het album vaak wat aan de linker kant liet liggen, en wederom wat teleurgesteld.

Voorlopige tussenstand:
01. Eagles
02. Desperado
03. On The Border
04. One of These Nights

Dat is een te begrijpen standpunt, eens of niet. Bijzonder vind ik dan wel dat je het dreinerige Lyin' Eyes onder de "top nummers" laat vallen en dan juist geen pluspunten geeft aan Too many hands, Visions en het vooral prachtige Journey of the sorcerer.

Eens met Musician. De rocksongs zorgde ervoor dat de country gitarist het voor gezien hield en vervangen werd door rock gitarist Joe Walsh. Het ultieme rock album van de Eagles is in mijn ogen Eagles - Eagles Live (1980) . Daar schittert Walsh op met zijn eigenaardige stem geluid en gitaar leads.
One of these nights is een mengelmoes aan muziekstijlen en luistert meer weg als een verzamelalbum dan als een band effort. Voor ieder wat wils dus, maar of dat het voldoende is om de luisteraar te blijven boeien is niet aan mij. Ik geniet vooral van de vakmanschap van de heren. Soms erg gelikt, dus succes verzekerd.

Klopt ja! Ik heb het om eerlijk te zeggen even in de gauwigheid getypt, ik stond namelijk op punt om naar een optreden te gaan van de plaatselijke rockers . En dan zijn mijn opgenoemde nummers best voor de hand liggend om even zo op te noemen. 'Journey of the sorcerer' was ook zeker een nummer die je niet mag laten liggen. En ook 'Too Many Hands' en 'Visions' vond ik inderdaad ook best gaaf..

Het titelnummer behoort wat mij betreft tot een van de mooiste nummers ooit uitgebracht. De laidback sfeer, de arrangementen, de harmonieën, alles klopt aan deze song. Too Many Hands is degelijk maar heeft de ondankbare taak op de tracklist geplaatst te zijn na het titelnummer, het is echter wel degelijk een goed nummer waarbij het venijn in de staart zit, hier komen de beste ingrediënten van de Eagles tezamen in een aangename cocktail. Hollywood Waltz vormt weer zo'n typische tearjerker die gestoeld is op het country genre en dat ligt mij niet. Journey of the Sorcerer is een instrumentaal epos waarbij ik de aandacht er niet altijd bij kan houden. Lyin' Eyes is simpelweg een uitstekende compositie ofschoon ik absoluut niet van het country genre hou kun je hier niet onderuit. Het verhalende karakter van de song draagt ook nog bij aan het geheel, echter de lengte van deze toch wat eenvoudige song wordt te lang uitgerekt, een minuut of drie was afdoende geweest. Take It to the Limit is aardig maar kruipt nooit onder de huid, de samenzang is oke, ik krijg alleen het gevoel dat het herhalende karakter van het refrein een onuitgewerkt idee is, het verveelt vrij snel. Visions is een vlotte song met prima gitaarwerk, al hoe wel geen topper, vormt het voor de afwisseling een degelijke song. Na Lyin' Eyes is After the Thrill Is Gone de volgende fraaie compositie, Henley trekt de aandacht, hij blijft in mijn ogen toch de beste zanger binnen de Eagles. I Wish You Peace, de afsluiter vormt een slap einde, een tearjerker voor de grootste romantici onder ons. Het vormt voor mij de grootste dissonant op de schijf. One of These Nights blijkt dus bij vlagen te imponeren maar net zo vaak nummers te bevatten die in schril contrast staan met de songs die de boventoon voeren zoals het titelnummer en Lyin' Eyes.

Leuk te lezen Peter dat je stapsgewijs het ( voor mij ) indukwekkende oeuvre van mijn favoriete band beoordeeld.
Ben het lang niet altijd met je betoog eens ( ben wel liefhebber van het country aspect van de band ) maar soms ook wel ( Henley beste zanger en dat One Of These Nights & Lyin Eyes de prijsnummers zijn)

Een wisselvallig album. Naast enkele goede songs zijn er jammer genoeg ook heel wat mindere songs op dit album.

Ik denk dat ik 15/16 jaar was toen ik dit album kocht. Een mooie leeftijd om van alles te ontdekken ook op muziekgebied. Ik had een vriend die weg was van Yes, een andere was weer meer van de hardrock en één had zogenaamd geen enkele smaak. De muziek was toen natuurlijk overweldigend, zo veel kwam er uit en als 15/16 jarige had je echt geen idee welke stromingen er waren. In mijn opinie was er een goede stroming en een hele slechte en die laatste was gewoon de commerciële troep. NU was het natuurlijk niet makkelijk de goede muziek op het spoor te komen. Vanzelfsprekend Radio Veronica en toch ook TopPop die tussen allerlei rommel (Boney M, Middle Of The Road, Rubettes) ook de goede groepen liet horen. Al dan niet met het ballet van Penny de Jager. 'One of these days' haalde de top 40 en ik was reuze benieuwd naar het hele album. Ook op een verzamelplaat een nummer van the Eagles aangetroffen. Uiteindelijk het vinyl gekocht met de mooie reliëf hoes. Een hele investering voor een 15/16 jarige met een platte portemonnee. Het album, want zo veel had ik er toen nog niet grijs gedraaid. Soms kijk ik met weemoed wel terug op die tijd dat je een album grijs draaide, nu door de overvloed van platen die ik heb komt dat er niet meer van.
Ik weet nog dat ik helemaal onder de indruk was van 'Journey of the sorcerer' ,met dat prachtige banjo spel. Nu ben ik iets minder enthousiast over dit nummer door de wat bombastische opbouw, maar toen was ik diep onder de indruk. Banjo spel en bluegrass was voor mij nog onontgonnen gebied. Hetzelfde had ik met een lIve album van Don Mclean met daarop een paar bluegrass nummers. De folk muziek was toen ook springlevend, dus wat was er veel om te ontdekken... Van Yes, Led Zeppelin, Pink Floyd tot Eagles , Don Mc Lean en Bob Dylan. Een heerlijke tijd.
Het is moeilijk om nu dit album naar waarde te schatten, er zit teveel gevoelswaarde in. Ik heb dit album na zoveel jaar net achter the Dillards met 'Roots and Branches' gedraaid en eerlijk dat album is wel veel authentieker. The Eagles zijn echt op zoek naar populariteit, tegen een commerciële grens aan en dat op een geraffineerde manier. Soms tegen het sentimentele aan, maar de pareltjes die daar ook tussen staan laten de kwaliteit wel zien. Als 15/16 jarige zou ik het album toendertijd zeker met een 4,5 ster beoordelen, nu neig ik meer naar 3 sterren. Dat komt omdat sommige nummers al zoveel keer gedraaid zijn, dat het niet meer fris klinkt.
Laten we het houden op een mooie 3,5 ster daar kun je geen buil aan vallen. Het laatste album van banjo speler Leadon, toch wel jammer.. Toch maar weer een keer naar 'Journey of the sorcerer' luisteren.

TeacherGrappig ik vergis me ook vaak in One of these Days of Nights

Mijn favoriet is hier toch wel Lyin' Eyes

One of these days is natuurlijk ook geweldig, wel van een andere band. Daar had ik toen geen geld voor !

Al jaren niet meer gedraaid dit album, maar is toch best een lekker album. Lekker in het gehoor liggende nummers. Had eigenlijk een hogere notering verwacht voor dit album.

Uitschieters op dit albums zijn voor mij: "One of these Nights", "Hollywood Waltz" en
"Journey of the Sorcerer".

“ONE OF THESE NIGHTS” is wat mij betreft de “kantelplaat” in de geschiedenis van de Eagles. De Amerikaanse band, geformeerd in 1971 in Los Angeles, bracht zijn vierde album uit op 10 juni 1975 en scoorde daarmee zijn eerst wereldwijde commerciële succes.

Het viertal dat aan de basis stond van Eagles waren zanger/gitarist Glenn Frey, zanger/drummer Don Henley, gitarist/zanger Bernie Leadon en bassist/zanger Randy Meisner. De mannen ontmoeten elkaar in de begeleidingsband van de Amerikaanse zangeres Linda Ronstadt en gingen na een tournee verder als één band. Het debuutalbum “EAGLES” verscheen in 1972 en is een echte country-rock plaat, zoals The Byrds, Poco en de Flying Burrito Brothers die ook gemaakt hebben. “DESPERADO” uit 1973 heeft een concept en bevat iets meer rockinvloeden. Deze twee albums hebben Eagles klassiekers als “TAKE IT EASY”, “TEQUILA SUNRISE” en “DESPERADO” voortgebracht. De doorbraak in Amerika kwam met het derde album, “ON THE BORDER”. Op dit album is Don Felder voor het eerst als gitarist te horen en hij zou vast bandlid van de Eagles worden. De doorbraak van de band kwam vooral door de nummer één hit “BEST OF MY LOVE”. De door Henley gezongen ballad stond één week bovenaan de Billboard Hot 100 hitlijst.

Met de komst van Felder kwam er meer rock in de band en dat is op “ONE OF THESE NIGHTS” te horen. Het schijfje werd voor het eerst geheel door Bill Szymczyk geproduceerd. De nu 79 jarige Amerikaan werkte voorafgaand aan zijn dienstverband met de Eagles met onder andere Joe Walsh en zijn James Gang en ze zouden elkaar later weer tegenkomen. “ONE OF THESE NIGHTS” bevat negen nummers en klokt zo’n 43 minuten en gaat van start met het titelnummer, een pop-rock song gezongen door Don Henley. Het nummer bevestigde de status van het vijftal, want ook dit bereikte de eerste plaats in de Amerikaanse hitlijst. Dat inmiddels legendarische begin, een heerlijk basloopje, prachtige samenzang, mooie koortjes en een geweldige gitaarsolo door Felder, alles zit in dit nummer dat de Eagles definieert. Randy Meisner zingt “TOO MANY HANDS” naar grote hoogte. Zijn hoge stem klinkt soms wat geknepen, maar heeft een karakteristieke klank. Meer rock dan pop, mooi gitaarwerk en de koortjes zijn ook weer top. De Eagles zijn goed in het maken van ballads, dat hadden ze al laten horen op de voorgaande albums en daar is het door Henley gezongen “HOLLYWOOD WALTZ” weer een goed voorbeeld van. De pedalsteel gitaar, bespeelt door Bernie Leadon zorgt voor de country-feel. Het instrumentale “JOURNEY OF THE SORCERER” is een prachtig voorbeeld van country-rock. Banjo, mandoline, viool, strijkers arrangementen en een heerlijke melodie. Dit nummer is tevens het langste van het album.

“LYIN’ EYES” klokt net iets minder, maar met ruim zes minuten is het een lang nummer. Glenn Frey is voor het eerst te horen als leadzanger en hij geeft dit “overspel” nummer de juiste emotionele lading mee. In Amerika bereikte het net niet de eerste plaats, in Nederland bereikte het, net zoals het titelnummer de Top 40. De koortjes zijn prachtig, de leadgitaar door Leadon is erg mooi en de stijl kun je in de country hoek zetten. Meisner mag opdraven als zanger in de Eagles klassieker “TAKE IT TO THE LIMIT”. Hij zingt op de toppen van zijn kunnen en de live versie van het album “EAGLES LIVE” is van grote klasse. Een pure ballad met fantastische koortjes en een geweldige melodie. De arrangementen zijn prachtig en de piano wordt bespeeld door Jim Ed Norman. Don Felder zingt op “VISIONS” de lead, een pakkende rocker, waarop hij laat horen een geweldige gitarist te zijn met een eigen geluid. Eén van de hoogtepunten van het album vind ik de ballad “AFTER THE THRILL IS GONE”. Frey en Henley zijn de leadzangers, de lead gitaar wordt bespeeld door Felder en dit is een nummer waar ik nog steeds kippenvel van krijg, prachtig! Het album sluit af met het afscheidsnummer “I WISH YOU PEACE”. Bernie Leadon had aangegeven dat hij de groep zou gaan verlaten. De stijl van de Eagles was niet meer waar hij zich mee kon identificeren en dat was de reden van het vertrek. Een mooi nummer, prachtige strijkers arrangementen, koortjes en ingetogen gitaarsolo van Leadon zorgen voor een prima slotakkoord.

Het vertrek van Leadon werd opgevangen door de komst van Joe Walsh, waarmee er nog meer rock in de band kwam. Dat had succes, de opvolger van “ONE OF THESE NIGHTS” was de millionseller “HOTEL CALIFORNIA”. Twee Amerikaanse nummer 1 hits en wereldwijd meer dan 32 miljoen verkochte exemplaren. De geschiedenis van de band daarna was een grillige. “THE LONG RUN” werd nog gemaakt in de jaren zeventig, maar daarna was het gebeurd. Pas in 1994, toen "Pasen en Pinksteren" op dezelfde dag vielen, kwam de band in de “HOTEL CALIFORNIA” bezetting, onder de titel “HELL FREEZES OVER”, weer bij elkaar voor een zeer succesvolle come-back. Met een album, uitgebreide tournees, onenigheid met Felder, wat hem een ontslag opleverde en tenslotte een prachtig album met louter nieuwe songs, “LONG ROAD OUT OF EDEN”. Na het overlijden van Glenn Frey in 2016 treedt de band nog steeds op, maar of er ooit nieuw materiaal gaat verschijnen, is te betwijfelen. Er is echter genoeg te genieten, dit album is daar een goed voorbeeld van en daarom is dit ook een terechte klassieker.

Nu een spannend moment. Was Eagles in 1975 nog dezelfde band? De introductie van Joe Walsh moest het ruige gehalte van de mannen uit het wilde westen omhoog stuwen. En met succes. Een stoere plaat met meer gitaarrock en minder country. Binnenkomer One of These Nights leek dit te bewijzen. Toch ook weer niet helemaal. Want een nummer als Hollywood Waltz was weer helemaal old-school emotionele countryrock. Dat zijn toch wel de nummers waar ik van ondersteboven ga. Heerlijk. Na het mysterieuze en bijna klassiek orkestrale Journey of the Sorcerer - een waar studioproject, gaan we op kant 2 verder met het all-time favoriete Lyin' Eyes. Een kanjer, eenvoudig, rechttoe rechtaan uit het hart en de hitparade in. Het verveelt niet. Trage, gearriveerde loomheid - we zullen het op het volgende album volop ontmoeten - vinden we in Take It to the Limit. Studioviolen vinden we ook in het minst geslaagde nummer: I Wish You Peace. Het is een beetje Let it Grow van Eric Clapton, maar dan in suikerzoete versie. Eagles op z'n popst. De plaat gaat als een nachtkaars uit.

Ik luister de Top 2000 van 2023 terug van #2000 naar #1, maar ik beluister het hele album waar het nummer vandaan komt.

Album nummer: #44
Getriggerd door: #1956 (Take It To The Limit)
Andere Top 2000 nummers op dit album: One Of These Nights (#436), Lyin' Eyes (#835)
Nummers toegevoegd aan persoonlijke playlist: One Of These Nights, Too Many Hands, Hollywood Waltz, Journey of the Sorcerer, Lyin' Eyes, Take It To The Limit

Uhm dit is een heel goed album?
Ik was compleet verrast, want ik heb niet zo veel met de Eagles. Ik denk omdat ik nummers als Hotel California al zo vaak gehoord heb inmiddels dat ik er wel klaar mee ben. Dan werkt zo'n album wel goed met allemaal mooie nummers die ik nog niet kende. Geef hem voor nu 4* maar kan nog omhoog. Misschien als de laatste 3 nummers ooit nog landen

Dit is zeker een van mijn favoriete Eagles albums,.

Alleen al de openingstitel alleen al het intro van de titel track, welk het album opent is fenomenaal.
Een evergreen die onterecht in de schaduw staat van Hotel California.

En toen werd het, met nog slechts 1955 albums te gaan, al ruim een half jaar stil........... De mening over het prachtige album Naturally is er (nog) niet gekomen althans.