Tears for Fears - Songs from the Big Chair (1985)

Nooit begrepen dat ze na het succesvolle The Hurting een totaal andere richting op gingen. Van keyboards naar gitaarsound. Trouwens een band die elk album anders bleef klinken; zonder echt te spreken van een eigen sound. Wel knap dat het allemaal goed klinkt.

Bij de release van deze had TFF de toekomst achter zich.

Wat bedoel je?

The Hurting was een schitterende plaat die een belofte met zich meedroeg naar toekomstig plaatwerk. In dat opzicht was Songs from the big chair een gigantische teleurstelling.

SONGS FROM THE BIG CHAIR 1985

Primal Scream Therapy ... hoofdstuk 2.
Van het in een klein hoekje gedrumde zorgenkind
op The Hurting, naar de grote praatstoel van dit megasucces.
Tears For Fears verovert niet alleen Europa maar meteen ook de US.

Shout is van absolute wereldklasse.
Een dikke hit van meer dan 6 minuten die geen seconde verveelt.
Met krachtige vocalen die doen wat ze zingen: shout, shout,
let it all out, these are the things I can do without ...

Meezingen met Tears For Fears heeft iets van een catharsis.
Als Shout opstaat, ga ik vanzelf meebrullen ... lucht echt op.

De productie op Songs from the Big Chair is groots en wijd.
The Working Hour probeert je te verdrinken in zijn gelaagdheid.
Doet me denken aan The Waterboys op This Is the Sea.

Everybody Wants to Rule the World is 24 karaatse klasse pop.
Een schoolvoorbeeld van de perfecte pophit en in de US voor Shout
gereleast. Beide singles stonden daar trouwens op één.

Mothers Talk heb ik nooit zo goed begrepen.
Grof ritmische geschut, allemaal erg Amerikaans ook.
Maar alles behalve een single, al deed ie het in de US alsnog
goed als rerelease na het succes van de nummer één hits.

I Believe heeft iets van de verstilde soul meets jazz van Talk Talk.
Het werd "soulful" heropgenomen als vijfde single van het album.
Niet meteen mijn kopje thee, maar past perfect in het plaatje.

Broken is niet veel meer dan een stevige jam
die om het de vierde single van het album is geweven.

Head over Heels klinkt een beetje als Wham! met die soulvolle
falsetto's. Maar met een onweerstaanbaar Tears For Fears refrein.

Op Listen gaat de groep zelfs even de symfonische toer op.
Opnieuw sluipen jazz invloeden het muzikale spectrum binnen.
Het muzikale thema van Listen bezit de nodige grandeur.

Ik vind Songs from the Big Chair muzikaal sterker dan The Hurting.
Maar als ik naar de boodschap luister, kies ik voor hun debuut.

De remaster uit 1999 combineert 4 b-kantjes met
de US remixen van Mothers Talk en Shout.

De deluxe editie uit 2005 verzamelt alle b-kantes,
alsook de single versies van de hits en voegt daar
dan nog eens de extended versies aan toe.

Een compleet plaatje als het ware.
Toch even opgewaardeerd tot 5 sterren.

@ dazzler:
Mothers Talk opent als een versnelde versie van Talk Talks Such A Shame.
Ik had wel verwacht dat je dit nummer ook erg goed zou vinden. Ik hou wel van de basparijen, en het opzwepende.
Verder komt de gitaar er erg mooi in, zo ook de aansluiting van de drum.
Alleen dit nummer alleen al is sterker dan de nummers op hun volgende album The Seeds of Love.

Dat is dan mijn mening.

P.S. Niet te veel van aan trekken wat die vervelende raaf schrijft.
Gewoon een herkansing geven.

Een tijdje geleden heb ik dit tweede album van Tears for Fears aangeschaft. "The Hurting" en "The Seeds of Love" waren al langer onderdeel van mijn CD-verzameling.

"Songs from the Big Chair" is net als de andere twee albums van Tears for Fears uit de jaren '80 een absoluut topalbum. Op het reguliere studioalbum staan grote hits, zoals "Shout" en "Everybody Wants to Rule the World" die ik voordat ik het album aanschafte al kende.

Het album klinkt duidelijk als Tears for Fears, maar is tegelijkertijd ook weer heel anders van toon dan het eerste en het derde album van de band. De sound op "Songs from the Big Chair" is duidelijk grootser dan de sound op het kalere, meer synthesizergerichte album "The Hurting", maar nog niet zo groots als op "The Seeds of Love", een album waarop vooral weids uitgesponnen kunststukjes als "Bad Man's Song" en "Sowing the Seeds of Love" staan.

Het mooiste nummer van dit album is wat mij betreft "Head over Heels". Een hartverwarmend mooi nummer. Andere favorieten zijn "The Working Hour" en "Listen". "Shout" blijft natuurlijk een prachtige klassieker.

Persoonlijk vind ik de bonusnummers ietwat tegenvallen, maar misschien ga ik die in de toekomst wel meer waarderen.

Op dit moment waardeer ik "Songs from the Big Chair" met 4 sterren. Ik vind het album een tikkeltje minder dan de omliggende albums, maar nog altijd indrukwekkend genoeg om het met 4 sterren te beoordelen.

Wordt later vast vervolgd.

Helemaal terecht, volledig mee eens en tnx voor deze mooie woorden.

Al redt deze het natuurlijk op geen stukken na bij de voorganger. Alleen bij Everybody Wants To Rule The World krijg ik hetzelfde gevoel, en dat komt dan nog vooral door de zang, want de muzikale omlijsting is overal veel minder energiek.

Head Over Heels is ook een mooi nummer dat ik heel lang ken, maar wat doet die live-versie eigenlijk op deze CD

When In Love With A Blind Man (het originele b-kantje van single Head Over Heels) is prachtig.

Ik heb dit album (nog) niet. Head Over Heels ken ik van de Donnie Darko film. Hoe zit het met de versie op dit album? Vanwaar is het gekoppeld aan Broken? Is het een live versie of een combinatie?

Het is gewoon de studioversie, welke na het mooie einde "funny how time flieeeeeeeeeeees" (kan je me horen zingen ) het nummer overloopt in een stukje "broken (live)" Niet storend, en het past mooi in elkaar.. In Broken zit een melodietje wat ze ook in Head over heels hebben gebruikt, en ook het funny how time flieeeeeeeeeeees zit er in.. vandaar de combi..
Overigens is broken een b-kantje van 1 van de singles van the Hurting (weet niet welke.. moet ik effe zoeken) in een andere versie als op the big chair...

Niet langer wachten.. halen dit album

Bedankt voor de info.
Het wordt zeker een aanschaf. De nummers die ik ken bevallen prima.

Dan zeker doen... aangezien die paar nummers op deze plaat die géén hit werden (vooral The Working Hour) ook meteen tot de meer ondergewaardeerde pareltjes in het TfF-oeuvre behoren.

Zeker weten! "Songs from the Big Chair (1985)" is één van de beste albums die in de jaren 80 is uitgebracht. Het absolute meesterwerk van Tears for Fears.

Nee, dat was overduidelijk hun debuut..

Ik vind Songs From The Big Chair ook sterker.
Completer, gevarieerder, spannender.
Met legendarische singles maar ook ijzersterke albumtracks.
The Hurting is mooi, heel mooi, maar deze plaat heeft echt alles.

Completer? Mwa, het mist toch op zijn minst de onderkoelde New Wave-statements die het vorige album zo sterk maakten.

Gevarieerder? Dat is ook als eufimisme voor incoherent te gebruiken.

Spannender? Come on! I'm talking to you! Er gaat zoveel meer dreiging, spanning, emotie, hoop en wanhoop van het vorige album uit. Dit is een plaat met leuke singles - goed zo, die moeten er zeker ook zijn - maar spannend is het níét, zeker niet in vergelijking met The Hurting.

Tja, waarschijnlijk worden we het niet eens. Maar dat hoeft ook niet.

Je noemt de leuke singles. Ik vind het fantastische singles (net zoals Pale Shelter en Mad World overigens).

Je vergeet de albumtracks. Listen en The Working Hour laten een andere zijde van Tears for Fears horen.

Incoherent? Absoluut niet. Alleen het dreunende Mother's Talk valt een beetje uit de toon. Verder klopt deze plaat gewoon. Ik blijf erbij.

Je hoeft van mij geen concessies te doen inderdaad, ik vind dit ook gewoon een goede plaat, en voor mijn part vind ik Everybody Wants To Rule The World en Head Over Heels zelfs fantastisch. Alleen kan ik er met de kop niet bij waarom je niet gewoon leuk meedoet en The Hurting beter vindt, maar ach .

Mothers Talk vind ik verder niet zo veel aan, ik krijg er mijn-zusje-op-jazzballet-flashbacks van.

Persoonlijk vind ik "The Hurting" ook (nog steeds) iets beter dan "Songs from the Big Chair", maar het absolute meesterwerk van Tears for Fears blijft voor mij toch echt "The Seeds of Love".

Alweer een andere mening.

Welnee, wellicht is het absolute meesterwerk van Tears for Fears wel "Everybody Loves a Happy Ending (2004)". Bijna nog mooier dan "Songs from the Big Chair (1985)".

Bovenstaande berichten lezend kunnen we met z'n allen concluderen dat Tears for Fears alleen maar goede albums heeft gemaakt .

Ik heb deze al een tijdje niet meer geluisterd, en het kan zijn dat ik een halfje te laag zit ofzo.. maar kom op, een plaat die als openers het trio The Hurting, Mad World en Pale Shelter heeft en dan nog een pak uitstekende nummers.. hoe kan je daar het lompe Shout in de verste verte mee willen vergelijken?? Daar kan ik met mijn pet echt niet bij Volgens mij haalt alleen Head Over Heals het niveau van het debuut.

Hier ben ik het helemaal mee eens!

Ik vind deze beduidend minder dan The Hurting; voor mij opent het album, de eerste songs erg goed - en dan ploft in één keer de soufflé in elkaar (het overdeurtje is te vroeg opengedaan): Mother's Talk - wat een onstellend fake, honky nummer. Op cd skipte ik het altijd.

Dat schmierende van I Believe verdraag ik beter dan die psuedo-bleekschetenfunk van Mother's Talk, vreselijk qua ritme en opbouw. Broken vind ik weer te bombastisch.

Op het volgende album gingen ze 'soul' doen en zong Oleta Adams mee - nee dat vond ik weer minder.

Ik vond het eigenlijk juist tijd worden om eens een lans te breken voor Mothers Talk. Om orbit te citeren: "lomp", maar wat mij betreft op de juiste manier (en in tegenstelling tot Shout niet stukgedraaid). Je zou zelfs kunnen verdedigen dat we hier al een voorproefje op The Seeds of Love kregen (alleen met een andere klankkleur).

Maar goed, even teruglezend zie ik dat meer mensen met dit nummer moeite hebben...

De US single remix van Mothers Talk is overigens veel sterker dan de albumversie. Meer flow en minder drammend. Eigenlijk past die remix veel beter tussen het andere materiaal van Songs of the Big Chair.

Ik heb ook een versie met een vocaal intro (ook gebruikt in de videoclip); ook heel mooi.

Tweede album van de heren die in mijn ogen kwaliteitspop maken. Ik heb op een of andere manier een zwak voor dit album, terwijl het misschien niet eens hun beste werk is. Muzikaal vind ik het wel sterker dan The Hurting, maar Sowing The Seeds Of Love is daar juist weer de overtreffende trap van. Dit album is iets toegankelijker dan de voorganger, maar dat hoeft niet voor iedereen een positief punt te zijn. Head Over Heels is wellicht het nummer (inclusief Broken) wat mij vooral trekt aan dit album.

Daarover gesproken, kent iedereen inmiddels deze versie? YouTube - Head Over Heels: Literal Video Version Ik betrap me erop dat ik de helft van de tijd deze tekst loop te zingen .

Muzikaal vind ik The Hurting toch wel een stukkie veelzijdiger en sterker juist dan dit. Sommige van die poppy nummers hier zijn ook wel een beetje tergend bij tijd en wijlen.