Tears for Fears - Songs from the Big Chair (1985)

Jemig, weinig aan toe te voegen, alleen verschillen we iets in waardering.

Een uitgekiende dosis pop (Shout, Everybody Wants To Rule The World, Head Over Heels - stuk voor stuk topsingles) die voortborduurt op de sound van Mad World en Pale Shelter.

Maar ook...prachtig mooie albumtracks. Broken, I Believe, Listen en The Working Hour bewijzen de veelzijdigheid van de band. Op The Seeds Of Love wordt die nieuwe sound verder uitgediept....al ontbreken op dat album soortgelijk "newwave" singles die de eerste twee platen een randje goud geven..

Op Songs From The Big Chair is het evenwicht perfect....en daarom mijn fovoriet van Tears for Fears.

Het blijft toch een gebed zonder einde, die discussie om de beste Tears For Fears-plaat. De band heeft dan ook de opvallende transformatie ondergaan van een koel glas melk, naar lauwe melk, naar een danoontje power.

We kunnen het er in ieder geval over eens zijn dat deze band géén one trick pony is.

Amen.

Nou, ik ben overtuigd hoor. Het album sinds Sinterklaas in mijn bezit. En het bevalt prima. De singles kende ik uiteraard wel. Sterker nog: De 7"Everybody Wants To Rule The world heb ik nog gekocht voor ik met Judas Priest en Iron Maiden in aanraking kwam. De overige nummers zijn stuk voor stuk erg sfeervol en klinken absoluut niet gedateerd. Vooral het krachtige zangwerk in The Working Hour is fenomenaal. Over de single Everybody Wants... wat is er eigenlijk met de b-kant Pharaohs gebeurd? Die staat dan weer niet tussen het bonusmateriaal.

Dat trucje gebeurt vaker, kunnen ze ook nog lekker een keer box met b-kantjes uitbrengen. Zie The Cure - al heeft die band natuurlijk heel wat gewilder en overvloediger b-materiaal.

Pharao staat wel op een eerdere special edition uitgave (1cd) van dit album...

Pharaohs staat OOK op deze deluxe 2CD als track 13.

Ik vraag freddze om de tracklijst op MuMe te corrigeren.
In tegenstelling tot andere deluxe editions in deze reeks van Universal
is Songs from the Big Chair opvallend compleet (al ontbreekt
dan wel weer de Europese extended versie van Shout).

dazzler, het is echt heel makkelijk om dat zelf even te doen.

Hoezo? Je moet toch altijd een verzoek insturen en dan wachten op goedkeuring.
Wedden dat het vanavond nog in orde is?

Ik geloof je direct

Zie dat ik hier nog steeds 3,5* heb staan, kan me de teleurstelling nog herinneren toen deze verscheen. Voelde toen als een knieval naar commercie.

Zo commercieel klinkt dit album niet.

Shout, met al z'n bombast, was nou niet bepaald het prototype single waar je in 1985 even een hitje mee zou scoren. Everybody... klinkt wast gelikter, maar de klasse druipt er vanaf. Head Over Heels vind ik ook geen standaard Top 40 hit.

De songs zijn net iets beter dan het debuut.

Ben het wel met Lebowski eens; dit is een stuk gladder geproduceerd. En met name Mother's Talk strijkt me recht tegen de haren in: die mislukte honky funk van puberende knapen die eens leuk willen dansen met het buurmeisje van tweehoog achter.

Het debuut sla ik echt twee klassen hoger aan - sterker nog dat treft me iedere keer als ik het draai; deze schijf is gewoon te wisselvallig en gelikt - Everybody wants to ... gaat bij mij over de irritatiegrens heen en ik vrees voor mijn glazuur - om me langer te boeien.

EWTRTW = een klasse-pop-song, en dat het een hit werd kan mij niet bommen. Mss komt het ook wel door mooie memories.

Mother's Talk daarentegen vind ik idd een stuiterend p....nummer; weet nog wel dat bij concert in Ahoy (1984?) het openingsnummer was, en dat kwam goed uit, want dan hadden we het slechtste maar alvast gehad.........

The Workin' Hour daarentegen vind ik één van de mooiste TFF-nummers.

@MM : 't is idd wel een wisselvallige plaat, maar een aantal nummers zorgen toch voor een ruime voldoende.

Dat laatste moet je koesteren - ik heb 'em gewoon te vaak gehoord en ben dus frequentief (niet genetisch overdraagbaar) belast, komt wellicht ook door het tempo dat me eigenlijk net iets te laag ligt.

Shout en Head over Heels vind ik daarentegen wel ok. Met 3,5 * nog fatsoenlijk beloond, dacht ik zo.

Commercieel is in huize lebowski zeker geen scheldwoord voor alle duidelijkheid, maar het gevoel dat ik kreeg is dat TfF een bredere doelgroep probeerde te bereiken. Kijk alleen al naar het artwork zeg, en bekijk dan eens deze

Zonder gekheid, ik vond Shout etc bij verschijnen een prima nummer, maar het was allemaal wat meer radio-vriendelijk en daarom wat minder opvallend.

Ik snap de vele kritieken op Mothers talk niet.. vind het een heerlijk bombastisch nummer.. lekker HARD draaien!!!

De US single versie van Mother's Talk vind ik beter dan de albumversie.

Ik vind de US versie te lief...

The Hurting was de pijn en angst.
De zoektocht naar hulp.
Stappen ondernemen om door middel van therapie tot een oplossing te komen.
Songs From The Big Chair is het geslaagd vervolgproject.
De kille keyboardtonen zijn ingeruild voor warme gitaargolven.
Vanaf Shout worden de frustraties weg geschreeuwd.
En het werkt.
Het heeft een soort van opluchtende werking.
Verander de wereld en begin bij jezelf.
Een hoopvol album.
Een soulvol album.

Niet iedereen was even blij met deze drastische verandering.
Bemind door de duistere zielen, werd er nu een soort van verraad gepleegd.
De omschakeling van zwart-wit beeld naar een moderne kleurentelevisie.
Net als U2 en Simple Minds kiest Tears For Fears in deze periode voor een commercieel Feel Good geluid.
Stilstand leid tot achteruitgang.
Om te overleven moet je mee met nieuwe stromingen.
De werkeloosheid van de jaren 80 zal verdrongen worden voor het kapitalisme van de jaren 90.
Een ander tijdperk zal volgen.

Shout was de spreekwoordelijke klap in het gezicht.
Mothers Talk de kus op de zere plek.
Everybody Wants To Rule The World zijn de troostende woorden.
I Believe is de helende zalf.

Sinds een paar maanden niet alleen mijn favoriete album, maar ook mijn favoriete periode van de jongens.
(om geheugens op te frissen: TFF is voor mij al 6 jaar de beste band ooit)

Ik ben sinds kort pas aan het ontdekken hoe geniaal hun nummers werkelijk zijn.
The Working Hour (ook al 6 jaar voor mij het beste nummer ooit) weet me nog steeds te verrassen, zowel structureel als tekstueel.
Listen geeft me kippenvel. Ik denk dat niet veel mensen snappen hoe krachtig dit nummer is, laat staan dat ze weten dat het TFF's commentaar op de koude oorlog is.
Roland zijn teksten werken heel veel op het niveau less=more, en dat komt in alle nummers goed naar voren.

Weer een album dat na 25 nog steeds staat als een huis en dat ook zal doen voor de komende 75 jaar.

Een positief bericht! Dat is mooi.

Leuk dat je The Working Hour en Listen eruit pikt. Dat zijn voor mij ook de songs die, met een non-top 40 gehalte, deze plaat definitief naar de status meesterwerk tillen.

The Working Hour is al vanaf 1985 een van mijn favoriete nummers van deze plaat.
Dit blijft een ijzersterk album wat de tand des tijds in mijn ogen met gemak heeft doorstaan.

The Working Hour [Piano Version] is overigens een beetje een rare titel, want ik hoor enkel een synth, en geen piano... aardige versie, alleen jammer dat ie net ophoudt waar het uiteindelijke nummer zijn hoogtepunt bereikt..

De deluxe editie is een zeer welkome toevoeging aan mijn collectie, maar toch weer jammer dat er wat mist. Everybody wants to rule the world 12 inch is helaas geskipt op deze versie..

Ik luisterde laatst op mijn i-pod, en toen hoorde ik pas hoe slecht de US versie van EWTRTW is... die blazerssectie erachter.. om je kapot te lachen.. was dat nou echt wat het interessanter zou maken voor de USA?

Zit eigenlijk nog te wachten op alle deluxe edities van de andere albumd

Zou wel vet zijn maar ik betwijfel dat het veel zou bevatten, zeker van The Hurting. Oké, dan heb je de new version van Change, Saxophones as opiates en Wino (die laatste twee heb ik al als mp3...) maar verder zal er niet veel zijn ben ik bang.

Als er één ding is dat ik een beetje als de heilige graal van TFF beschouw is het de originele mastertrack van Listen, die door Ian in zijn huis gemaakt is.
Als ik die in mijn handen weet te krijgen ga ik uit mijn dak.

Ik weet dat er een extract van in the Scenes from the big chair dvd zit, maar daar hoor je maar een minuutje van.

En.... bij de hurting zou dan ook Broken (weer een andere versie) kunnen verschijnen, welke ook als b-kant verscheen op 1 van de singles (weet effe niet meer welke)

De eerste versie, We are Broken, de B-side van...Pale Shelter?

Die vind je eigenlijk als herwerkte versie onder de naam 'Broken revisted' (nr. 16).

Er zit één minuut reversed en vertraagde vocalen van Broken voor, maar als je die wegknipt heb je dus We are broken...

Leuk detail: De Preacher Remix, de reprise van Broken die daar gebruikt wordt is de originele studio-opname van de reprise.

Ook TFF is natuurlijk een van mijn 80's favorieten. De eerste 3 albums zijn echt niet te versmaden. Nu ik dit album zojuist weer eens heb afgespeeld op behoorlijk volume en in het halfdonker, wil ik toch even kwijt dat ik Listen helemaal het einde vind: meeslepend, atmosferisch en episch. Wat een monument. Ook The Working Hour is formidabel. Een halfje erbij.

Ja, "The Working Hour" is van een zeldzame schoonheid nogal oneerbiedig ingeklemd tussen de meezinghits van dit album.
Het opzwepende "Mother's Talk" verdiend ook een eervolle vermelding, echter "I Believe" vind ik nogal saai.

De navolgende 2 songs laten horen dat TFF de juiste combi van rock commercie en songwriting perfect beheersen.
Mooi gitaarwerk hierop en wat is dit album toch goed geproduceerd.

De afsluiter lijkt nergens heen te gaan maar brengt je in een soort trance, heel knap gedaan.
Deric Raven verwoord perfect het tijdsbeeld van dit album die vele gezichten kent.

Everybody Wants to Rule the World, is voor mij jeugdsentiment,
krijg altijd een soort vrijheidsgevoel van dit nummer.