Kashmir - Trespassers (2010)

Hier werd vermeld dat het album uitkwam op 1 februari maar alle platenzaken hebben de release op 1 maart staan. What up with that?

Hij is digitaal al een tijdje (legaal) uit. Fysiek pas begin maart.
Is een trend waar we aan gaan wennen, vrees ik.

Nou ja, ik heb het sinds gisteren avond drie maal geluisterd en ik ga het steeds meer waarderen.

Ik had torenhoge verwachtingen van dit album. Ongeveer 4/5 jaar op moeten wachten, na het geweldige no balance palace.

Mijn eerste indruk is dat het een stuk meer poppy klinkt, minder donker en minder diepgang. Erg jammer. Het lijkt alsof ze veel meer "de populaire doelgroep" aan willen spreken. Ik geef nu 3.5 sterren, want slecht is het natuurlijk niet, maar door de hoge verwachtingen die het vorige werk opriepen ben ik toch teleurgesteld.

Ze lijken een Snow Patrol te willen doen. Dwz: na lang voortmodderen toch een x scoren bij het grote publiek. Ik hoor veel nummers die geschreven lijken met een stadion in gedachten. Neemt niet weg dat het niveau ok is. 'T is zonder meer een lekker album. Weet alleen niet of ik er over een jaar nóg naar luister.

Even een knuppel in het hoenderhok: Kashmir = Snow Patrol + Radiohead Light ?

Dan ga ik iets zeggen wat mij zeer waarschijnlijk niet door iedereen in dank wordt afgenomen, ik vind dit album fijner dan het gemiddelde niveau van Radiohead. Paranoid Android, Exit Music, Let Down, Fake Plastic Trees en Street Spirit vind ik fantastisch maar dan heb ik alles wel gehad van Radiohead wat ik fijn vind.

Ik hoor het Snow Patrol karakter eigenlijk niet zo in dit album. Wel vleugen van Radiohead inderdaad.

En ik heb Radiohead ook niet zo hoog zitten hoor

Ik hoor ook totaal geen Snow Patrol invloeden, want dat vind ik een overrated pop bandje.

No way dat ze op Snow Patrol willen lijken. Ze zouden spontaan stoppen als ze dit zouden horen.

Raar dat Snow Patrol hier op het toneel verschijnt. Ik hoor ze er in ieder geval niet in; misschien ligt dat aan mijn gehoor of de manier waarop ik naar deze plaat luister? De plaat wordt beter naarmate ik ze meer beluister, ik ontdek telkens nieuwe creatieve dingen, enkele nummers hebben wel heel wat weg van Radiohead, zeker 'Pursuit Of Misery', maar geen erg, want dat is gewoon een erg lekker nummer.

Mijn favoriet nummer tot nog toe is de slotsong 'The Indian (That Dwells In This Chest)'.

4 sterren

En met ze bedoel ik uiteraard Kashmir.

RE-Even een knuppel in het hoenderhok

Totaal geen overeenkomsten tussen de echte muzikanten van Kashmir en het comerciele gedrocht Snow Patrol.
Alleen al de zangers... Kasper Eistrup vs Gary Lightbody. Kasper een begenadigd zanger met een geweldige sound vs de vocaal uiterst zwakke Gary.
Mocht er ooit een overeenkomst ontstaan dan zou Kashmir zn verkopen behoorlijk moeten opvoeren.
Echter zie ik het liever zo blijven als het is met een beperkt aantal liefhebbers die deze band op de juiste manier weten te waarderen.

Ik al helemaal niet, wat een ***muziek

Dit album van Kashmir vind ik vooral de eerste helft erg goed van, de nummers van het 2e gedeelte vond ik maar kleurloos.

Toch kom ik nog op 3,5 ster

Wacht maar, tot ze deze zomer ineens een uurtje in de Alpha staan...
Ik meen echt te horen dat deze plaat gemaakt is voor het veroveren van een breed publiek.

Neemt niet weg dat ik het een goed album vind hoor!

Exactly my thoughts. Jammer...

Dit klinkt naar mijn mening tamelijk inspiratieloos en gedateerd.

Heerlijk album van Kashmir weer zeg!
Duidelijk een groeier voor mij want hij pakte me niet meteen maar pas na een aantal luisterbeurten.
Wel vind ik dat ze een compleet andere kant op zijn gegaan.
Niet per se commercieler of meer poppy zoals een aantal mensen hier vinden maar juist melodieuzer en minder dreigend.
Prachtige tracks met hele mooie poetische teksten en oorstrelende arrangementen.
Wel moeilijk voor mij om deze net zo goed te waarderen als voorganger No Balance Palace, die was namelijk zo ontzettend goed.
Deze is net een tikkie minder
Eervolle vermeldingen voor ''Still Boy'' en ''Pursuit of Misery'', prachtige nummers!

4*

Smaken verschillen...
Waar No Balance Palace in mijn oren nog een paar minkukels bevatte (concreet: She's Made Of Chalk, Snowman en Lou Reed's montone dichtgeneuzel), is Trespassers veel constanter van niveau. Eigenlijk sla ik alleen dat vervormde Pallas Athena-geval over.

M.a.w.: geen enkel probleem om 'm hoger te waarderen dan de voorganger. Ik verhoog naar ****

Hoewel ik Trespassers nog steeds verdacht vind qua knieval voor het grote publiek. Maar misschien zie ik dat wel helemaal verkeerd.

Ik ga ze voor het eerst live zien! 19 mei in Den Bosch hell yeah
Nog lekker in de buurt ook, kan niet wachten
Ik hoor hier trouwens meer Mew invloeden dan Radiohead of Snowpatrol btw.

Inpsiratieloos kan ik het niet noemen, het is allemaal niet echt vernieuwend maar daar is het dan ook het bandje niet naar. Dat het gedateerd klinkt lijkt me niet onlogisch voor een bandje dat duidelijk geinspireerd is door de symfonische jaren '70 pop.
Het knappe van Kashmir vind ik wel dat ze binnen dat genre een eigen geluid hebben weten te creëren en op elk album wat verschuivingen weten aan te brengen in het geluid.

Kashmir. Het is ook zo’n groep waar ik al een tijdje van had gehoord maar die ik pas in het licht van een nieuw album, in dit geval Trespassers ben gaan beluisteren. En dan ben ik nog niet toegekomen aan die gigantische back-catalogue met albums die ze al geproduceerd hebben. Maar dat komt nog, eerst dit.
Wat ik er nu van hoor en ook heb gelezen zal Kashmir wel altijd een groep blijven van vergelijkingen. Misschien onterecht als je het hebt over de kwaliteit, maar ook ik hoor de invloed van Radiohead, Coldplay en Keane terug in Trespassers. Gelukkig rust het album niet op de kwaliteiten van die bands maar staat Kashmir wel degelijk op eigen benen.

Dat valt natuurlijk al meteen te horen op het openingsnummer, Mouthful of Wasps. De zang doet me in dit nummer voortdurend denken aan Tom Chaplin, de zanger van Keane, en dat blijft het eigenlijk het hele album doen. Kashmir maakt echter geen slappe popmuziek als Keane, maar interessantere pop/rock. In Mouthful of Wasps is dat bijvoorbeeld te horen aan het vrolijke, lichte ritme en diverse achtergrondgeluiden.

Misschien een betere omschrijving dan een sterkere versie van Keane is de term ‘Radiohead-light’. Dat is goed te illustreren met het tweede nummer Intruder. Het lijkt op de wanhopige paniekmuziek van Radiohead, maar dan veel minder heftig, minder intens. De beat is niet zwaar en wel redelijk up-tempo. Gitaargeluiden en andere effecten blijven netjes op de achtergrond en vooral de zuivere stem van Kasper Eistrup. Die misschien net iets te weinig emotie toont en de muziek een shift geeft van ingetogen naar ingehouden.

Waar het bij Intruder nog leek alsof de band Radiohead probeerde na te doen, in Mantaray laten ze dat gedeeltelijk vallen. Beter gezegd: de Radiohead-taart heeft een flinke scheut Coldplay erbij gekregen. De muziek is in het begin aardig vrolijk en de gitaren die later inkomen en het lied toch boven pop laten ontstijgen klinken niet als Radiohead-gefreak maar gewoon als scheurende rock-gitaren. Maar al die vergelijkingen maken helemaal niet uit, het is gewoon een prachtig liedje!

De muziek blijft op de achtergrond borrelen tussen easy-listening en intelligentere rockmuziek valt al wat weg tijdens het rockende Still Boy maar komt pas echt tot een hoogtepunt op mijn favoriet van de plaat Bewildered in the City. Ook dat nummer weet zich niet echt los te maken van de gebruikelijke vergelijkingen, vooral die met de zanger van Keane. Behalve dan dat de zanger van Kashmir nu wel met emotie zingt, en dan valt pas op wat een prachtige stem hij heeft! De muzikale begeleiding blijft binnen het kader en houdt alle spanning rustig op de achtergrond maar bij een nummer waarbij zou mooi gezongen wordt is dat eerder een uitkomst dan een punt van kritiek. Waarom zouden we nog gitaren en piano’s willen horen als je we ook kunnen luisteren naar Kasper Eistrup? Het ‘refrein’ doet me wel denken aan een ander liedje, misschien Bedshaped van Keane maar het zou ook iets anders kunnen zijn. Gelukkig komen er tegen het einde toch nog wat flinke maar nooit uit-de-bocht-vliegende gitaren in om toch maar een einde aan al die vergelijkingen te maken!

Met nog wat Radiohead-gebliep opent Kashmir nog een van de beste nummers op het album, Pursuit of Misery. Dat klinkt toch heel wat dreigender met eindelijk eens wat diepere bassen, zonder de popfactor meteen te verliezen. Die raken we wel kwijt als er na een minuut ook nog eens heftige gitaren inzetten en de hemelse zang wat verzwolgen lijkt te worden. Maar tijdens het refrein met falsetto-zang verzin ik alweer een nieuwe vergelijking: Muse. Sorry Kashmir, maar jullie lijken gewoon te veel op andere bands!

Maar aan al het goede komt een einde en dat betekent dat na twee topnummers weer een minder gedeelte van de plaat begint, met Time Has Deserted Us en daarna Danger Bear. De eerste klinkt wat gladder dan de rest maar heeft dan weer niet datgene wat het liedje geschikt zou maken als single. Dus blijft het hangen in de middenmoot. Danger Bear begint rustig op de piano en lijkt dus ‘de ballad van de plaat’. Als er later ook nog strijkers inkomen wordt dat gegeven definitief bevestigd. Helaas wordt het nummer niet spannend, het bevat geen gekke melodietjes of spannende deuntjes en ook de zang blijft vlak.

Gelukkig is de afsluiter wel op een redelijk niveau. Ik zeg redelijk, want Kashmir heeft in The Indian (That Dwells Inside This Chest) niet meer alles uit de kast getrokken om de luisteraar te overtuigen dat de band toch echt geen slap aftreksel is van anderen. En dat is ook wat ik zo jammer vind aan dit album: niet dat Kashmir in alle aspecten lijkt op hiervoor genoemde bands, maar dat de liedjes gewoon tegenvallen. Alles blijft net iets te makkelijk, Kashmir zoekt wat mij betreft te weinig de grens op van wat nog luisterbaar is en wat niet en dat is juist zo wat me in bands als Radiohead aanspreekt. Ook net iets te weinig emotie, en dat is toch een gemiste kans want Eistrup kan wel met emotie zingen.
Wel mijn complimenten voor het strijkorkest op het einde, dol op dat soort plechtige afsluitingen!

Bron: Beautiful Freaks - alternative music pirate radio (Ook een liedje van in de radiouitzending maandagmiddag!)

Mooie recensie, ik vind het alleen jammer dat je de band zoveel vergelijkt met Keane, wat ik een achterlijk pop bandje vind met een irritante zanger. En dat Kashmir een invloed heeft van Keane .. Lijkt me redelijk sterk, want Keane is vele jaren later begonnen. Het zou kunnen dat ze met dit album beïnvloed zijn door de band, maar ik hoop het niet en ik zie de vergelijkingen er totaal niet in terug. Net als de idiote vergelijking met Snow Patrol. Maar überhaupt, waarom altijd met dat soort bands? De invloed van Radiohead kan ik nog enigzins begrijpen.

Dankje! De vergelijking met Keane heb ik vooral vanwege de stem gedaan, die vind ik echt heel erg veel lijken op die van de zanger van Keane. Dus ze zijn niet zozeer beinvloed maar lijken gewoon op elkaar.

Misschien wel met de meeste 'invloeden' van deze band, lijken ze er gewoon op zonder er echt door geinspireerd te zijn. Het stoort me in elk geval niet maar het is wel iets wat bijna niet te ontkennen is.

Ik heb trouwens gelezen dat dit album veel rustiger en minder dreigend is dan hun vorige albums. Klopt dat? Dan moet ik namelijk zeker hun back-catalogue gaan checken!

Prettig album, maar wel wat minder dan voorganger No Balance Palace. Meer pop-georiënteerd dan we van de band gewend zijn, met electronische ritmes en catchy zanglijntjes. Niettemin een flink aantal mooie songs, al is de rek er tegen het einde van de plaat wel een beetje uit.

Ik vind het misschien wel de fijnste Kashmir tot nu toe! Toegegeven, echte knallers zoals The Cynic op de vorige plaat staan er niet op, maar juist het feit dat alles zo prettig in het gehoor ligt maakt het voor mij een aardige luisterervaring.

En weer een juweeltje van onze vrienden uit Denemarken,
te vergelijken met niemand, makers van mooie intense heerlijke platen.
Als ik aan Kashmir denk dan denk ik aan Lowlands toen ik ze voor het eerst zag in de oude Charlie tent ik was totaal overdonderd en tegelijkertijd verkocht wat een heerlijke band.
Ook denk ik graag terug aan Rosklide 2004, waar op een en dezelfde avond de avond begon met Morrissey, daarna volgde Bob Dylan op de Orange stage met daarna om 0.00 een uitmuntend concert van de heren van Death cab for cutie en of dit nog niet alles was volgde 's nachts om 2.00 nog een bloedmooi en absoluut hoogtepunt ooit uit mijn festivalverleden van de heren van Kashmir.
Prachtig, mooi.
Ook dit nieuwe album bied weer veel moois en veel diepgang, ga het vaker luisteren en de plaat graaft zich weer in je hoofd, weer een groeibriljantje dus zoals al hun vorige platen ook al waren.

In welk jaar stond Kashmir op Lowlands eigenlijk?

Ik heb ze ook op Lowlands ontdekt toen de verkoper bij de Boudisque het nummer ether draaide. Dat jaar stonden ze echter niet op LL.. Heb toen meteen de CD No balance palance aangeschaft. Nooit spijt van gehad

Binnenkort is Kashmir trouwens te bewonderen in Den Bosch voor de liefhebbers.

Geweldige plaat, vertrouwde formule. Ik had niet gewild dat Kashmir zou veranderen.

Ik vind dat Time Has Deserted Us de derde single moet worden (na Mouthful en Still Boy, die al singles zijn). Heerlijk nummer. Beste track vind ik Mantaray.

Ik weet het niet met deze nieuwe kashmir. Ik vind het vrij gelijkend aan no balance palace, qua luisterervaring. Slecht kan je het niet noemen, maar er ontbreekt iets. Wat te glad, of misschien blijft het gewoon nog niet hangen, of misschien zit ik nog wat teveel met andere dingen in het hoofd.

Ook nog geen echte favorieten, maar wel algemeen heel aangenaam om te beluisteren. Te braaf dan misschien?

Zie mijn eerdere bericht. Dan volgen nu nog enkele aanmerkingen daarop.

Ik wilde dit album een eerlijke kans geven omdat ik het vorige werk van Kashmir erg goed vind, dus heb ik het vaak opgezet de afgelopen maand.

Het lukt me niet om het beter te vinden dan eerst, hoe graag ik het ook zou willen. Soms denk ik terwijl ik een nummer hoor van: "Ja!" Maar meestal wordt dat gevoel nog tijdens hetzelfde nummer de grond in geboord / de kop in gedrukt.

Bijvoorbeeld in the Indian. Het begint lekker met een donkere melodie, maar in plaats van dat ze die sfeer doorzetten of zelfs nog verder uitdiepen, zoals een goed refrein in mijn ogen hoort te doen, gooien ze een soort van gezellig vrolijk refrein met belletjes en knuffeltjes en heel veel zoets midden in het nummer, waardoor de kracht en opgebouwde sfeer van het eerste gedeelte geneutraliseerd wordt. Denk je even dat ze eindelijk gaan uitpakken in het laatste nummer, dan wordt dat vrolijk en blij de kop in gedrukt.

Om het allemaal nog even wat erger te maken, trekken ze er ook nog is een orkest bij om in het eind van het nummer toch nog een beetje een groots gevoel te bereiken. Wat volgt is een misselijkmakend stukje muziek, zo simpel, dat een kind van 2 nog niet zou willen erkennen dat hij/zij het geschreven heeft. Hoe kan Kashmir dit nou gemaakt hebben???

Iets hardere woorden dan ik had gepland, maar ik liet mijn teleurstelling even spreken.:P

Ik verlaag mijn stem van 3.5 naar 3 sterren. Geen onvoldoende hoor, maar ook niet veel meer dan een zesje.